داریم کجا میریم؟ چرا هیچ صدای خنده ای خبر از اعماق سینه به بیرون درز نمی دهد... با باورِ کدوم غصه می

داریم کجا میریم؟ چرا هیچ صدای خنده ای خبر از اعماق سینه به بیرون درز نمی دهد... با باورِ کدوم غصه میشه فراموش کرد که دنیا فقط یک خوابِ طولانیِ؟!؟ نوای ققنوس ها پیکره ی هستی را در نوردیده اند که عشق را بشناسید و فریادش کشید.... وای بر ما ... وای برما .... چقدر این خیمه شب بازی را جدی گرفته ایم.... وای بر هستی بی عشق.... وای بر پروردگار بی بنده..... وای بر خلقت بی خالق... وای بر مدرسه ی بی ناظم.... وای بر من که هیچگاه خُمار بین خواب های کابوس پهلو را درک نکردم.... مستی بعد از وقوع معجزه و به کُمای امتحانِ الهی رفتن.... چیست افسانه ی هستی ... خدا کیست؟؟ میخواهم ناخوانده مشق های اشرف مخلوقات را تیکِ تآئید زد و بیست..... چه کس به او خُرده خواهد گرفت..