چرا باید «ایران» را دوست داشت؟(تأملی در بنیان‌های عقلانی و تاریخی میهن‌دوستی ایرانی)در یادداشت‌های پ

چرا باید «ایران» را دوست داشت؟(تأملی در بنیان‌های عقلانی و تاریخی میهن‌دوستی ایرانی)در یادداشت‌های پیشین، مرزهای نظری میان «میهن‌دوستی نهادمند» با پدیده‌های ویرانگری چون تمامیت‌خواهی و رادیکالیسم را از منظر «محافظه‌کاری عقلانی» روشن کردیم. اکنون، پس از تبیین چیستی و چرایی رویکرد محافظه‌کارانه به مفهوم «میهن»، نوبت به پرسشی وجودی‌تر و انضمامی‌تر می‌رسد: چرا در میانه‌ی این جهان پرآشوب و در برابر وسوسه‌های جهان‌وطنی انتزاعی، باید مشخصاً «ایران» را دوست داشت؟ اگر عینک رمانتیسیسم صرف و احساسات خام را کنار بگذاریم و با همان ابزار «خرد پاسداشت» به موضوع بنگریم، درخواهیم یافت که عشق به ایران، نه یک تعصب کورکورانه‌ی جغرافیایی، بلکه یک انتخاب کاملاً عقلانی، اخلاقی و تاریخی است. اثبات ضرورت این تعلق‌خاطر را می‌توان در چندین محور بنیادین واکاوی کرد که ما در این یادداشت به چهار محور آن خواهیم پرداخت.@nimruz_irچرا باید «ایران» را دوست داشت؟(تأملی در بنیان‌های عقلانی و تاریخی میهن‌دوستی ایرانی)در یادداشت‌های پیشین، مرزهای نظری میان «میهن‌دوستی نهادمند» با پدیده‌های ویرانگری چون تمامیت‌خواهی و رادیکالیسم را از منظر «محافظه‌کاری عقلانی» روشن کردیم. اکنون، پس از تبیین چیستی و چرایی رویکرد محافظه‌کارانه به مفهوم «میهن»، نوبت به پرسشی وجودی‌تر و انضمامی‌تر می‌رسد: چرا در میانه‌ی این جهان پرآشوب و در برابر وسوسه‌های جهان‌وطنی انتزاعی، باید مشخصاً «ایران» را دوست داشت؟ اگر عینک رمانتیسیسم صرف و احساسات خام را کنار بگذاریم و با همان ابزار «خرد پاسداشت» به موضوع بنگریم، درخواهیم یافت که عشق به ایران، نه یک تعصب کورکورانه‌ی جغرافیایی، بلکه یک انتخاب کاملاً عقلانی، اخلاقی و تاریخی است. اثبات ضرورت این تعلق‌خاطر را می‌توان در چندین محور بنیادین واکاوی کرد که ما در این یادداشت به چهار محور آن خواهیم پرداخت.@nimruz_ir