برای جوانی که فرصت زندگی کردن را از او ‌گرفتند…چهل روز از رفتن جاویدنام احمدرضا قادری گذشته است؛چهل روز از آن سکوتی که ناگهان میان جمع‌مان افتاد.قرار نبود نامش این‌قدر زود در قاب خاطره‌ها جا بگیرد.قرار بود در راهروهای دانشگاه قدم بزند و رویاهایش را بسازد.فقدان او تنها نبودن یک نفر نیست؛جای خالی نگاهی‌ست که دیگر تکرار نمی‌شود،صدایی‌ست که دیگر در کلاس‌ها شنیده نمی شود،و حضوری‌ست که حالا به خاطره‌ای دردناک تبدیل شده است.دانشگاه این روزها معنای دیگری از سکوت را تجربه می‌کند.ما در کنار هم، با دلی اندوهگین، یادش را گرامی می‌داریم؛چرا که برخی رفتن‌ها پایان نیستند،بلکه آغاز ماندگاری در دل‌ها هستند.چهل روز گذشت،اما چه چهل روز بگذرد چه صد روز و چه هزار روز، این غم همیشه تازه‌ می ماند و فراموش نمی شود.🖤◾️انجمن علمی مهندسی معماری دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل◾️