مهم ترین مهارت زندگی شاد بودن نیست، غمگین بودن رو بلد بودنه. خیلی‌ وقتا چیزی که مارو از پا درمیاره، خود غم نیست، جنگیدن با غمه. احساسات وقتی بهشون اجازه میدی بیان و دیده بشن، معمولا حرکت می‌کنن اما وقتی زندانیشون می‌کنی همونجا میمونن. غم شبیه موج دریاست اگه بخوای باهاش بجنگی خسته تر میشی اما اگه چند دقیقه رو موج بمونی دیر یا زود خودش فروکش می‌کنه، هیچ موجی تا ابد روی ساحل نمی‌مونه. البته این حرف به این معنا نیست که توی خونه بشینی و فقط غصه بخوری، برو زندگی کن، اما نه برای فرار از غم بلکه همراه با غم. برو با آدم های واقعی وقت بگذرون، کارهای معمولی انجام بده، زیر آفتاب قدم بزن، موهای گربه‌ت‌ رو برس بکش، به گلدون های خونه آب بده، عطر چای تازه دم رو نفس بکش اما اگه دیدی وسط همه این لحظه‌ها غمت هم آروم اومد کنار دستت نشست نترس، لازم نیست بیرونش کنی. قرار نیست اول غم بره بعد زندگی شروع بشه تو باید یاد بگیری همراه با غم زندگی کنی.