سلطنت‌طلبان و اسلام‌ستیزیجریان سلطنت‌طلب متمرکز پیرامون رضا پهلوی، در سال‌های اخیر به سمت ترویج گفتم

سلطنت‌طلبان و اسلام‌ستیزیجریان سلطنت‌طلب متمرکز پیرامون رضا پهلوی، در سال‌های اخیر به سمت ترویج گفتمانی رفته است که فراتر از نقد سیاسی، ماهیت آن هجمه‌ای سازمان‌یافته علیه مبانی اعتقادی اسلام است. این رویکرد که با استفاده ابزاری از مفاهیمی چون «مدرنیته» و «سکولاریسم»، مشروعیت‌زدایی از دین را هدف قرار می‌دهد، در میان بخش قابل توجهی از هوادارانش، آشکارا به توهین به قرآن کریم و سایر مقدسات اسلامی متوسل می‌شود. این تاکتیک، که نوعی افراط در سکولاریسم است، در تضاد کامل با بافت فرهنگی و اعتقادی اکثریت جامعه ایران، از جمله جوامع بزرگ اهل سنت، قرار دارد و تلاش دارد تا بنیان‌های هویت دینی را هدف قرار دهد.نکته محوری برای تبیین وضعیت اهل سنت، تمایز میان انتقاد به عملکرد یک حکومت و دشمنی بنیادین با اسلام است. رفتار این گروه نه یک نقد سازنده بر عملکرد حکومتی است، بلکه یک موضع‌گیری ایدئولوژیک بر پایه نفی کامل اسلام به عنوان یک عامل اجتماعی و فرهنگی است. آنان با القای این دیدگاه که هرگونه تعلق دینی مانعی بر سر راه توسعه است، عمداً، در پی ایجاد شکاف عمیق میان دینداران و مطالبات سیاسی‌شان هستند. این رویکرد، فاقد احترام حداقلی به باورهای اکثریت مسلمان کشور، به ویژه اهل سنت که خود حافظ سنت‌های اصیل اسلامی هستند، می‌باشد.از منظر استراتژیک، این اسلام‌ستیزی آشکار، نقاب «آزادی‌خواهی» را از چهره این جریان برمی‌دارد و هدف واقعی آن‌ها را هویدا می‌سازد؛ ایجاد جامعه‌ای که در آن، نهاد دین از فضای عمومی رخت بربندد. اهل سنت، که در طول تاریخ نشان داده‌اند پیوندی مستحکم با آموزه‌های دینی خود دارند و در برابر مداخلات فکری بیگانه مقاومت کرده‌اند، باید این حقیقت را درک کنند که دلسوزی این جریان برای حقوق اقلیت‌های مذهبی، صرفاً یک ابزار تاکتیکی است. زمانی که ابزار کارآمد نباشد، همانگونه که در سوابق گذشته دیده شده، دشمنی با اصل دین به نمایش درخواهد آمد.بنابراین، سکوت در برابر این نوع تهاجم فکری، به مثابه رضایت تلقی می‌شود؛ امری که با رسالت روشنگری و حفظ وحدت جامعه اسلامی در تعارض است. لازم است اهل سنت، با اتکا به بصیرت تاریخی و منطقی خود، میان مطالبات مشروع مردم (مانند عدالت و آزادی) و تهاجم فرهنگی و اعتقادی تفکیک قائل شوند. دفاع از عزت اسلامی، چه در برابر افراط‌های ناروا و چه در برابر اسلام‌ستیزی آشکار، یک اصل غیرقابل مذاکره است. این جریان با هدف قرار دادن ریشه‌ها، در حقیقت به تخریب پایه‌های همزیستی مسالمت‌آمیز میان مذاهب کمک می‌کند.باید توجه داشت که این اسلام‌ستیزی جدید، تداوم رویکرد حکومتی است که پیش از انقلاب نیز سعی در جداسازی طبقه تحصیل‌کرده از بدنه مذهبی جامعه داشت. تفاوت اصلی این است که در گذشته، این رویکرد عمدتاً از بالا به پایین و با اهرم‌های رسمی اعمال می‌شد، اما امروز، این هجمه توسط عناصر خودخوانده‌ای هدایت می‌شود که برای جلب توجه جهانی، دست به رفتارهای افراطی و توهین‌آمیز می‌زنند. این تاکتیک‌ها نه تنها مورد پذیرش اکثریت ایرانیان نیست، بلکه در میان علمای اهل سنت که همواره بر احترام متقابل تأکید داشته‌اند، موجبات بیزاری را فراهم می‌آورد.مهم‌تر از همه، مواضع این گروه نسبت به مسائل جهان اسلام و مسائل جاری اهل سنت در منطقه، مملو از تناقضات است. آنان در حالی که دم از حقوق بشر می‌زنند، از گروه‌هایی حمایت می‌کنند که سابقه تفرقه‌افکنی مذهبی دارند، یا سکوت معناداری در قبال مظلومیت‌های مسلمانان غزه اتخاذ می‌کنند. این تضاد رفتاری ثابت می‌کند که ایدئولوژی اصلی این جریان، نه مردم ایران و حفظ وحدت ملی، بلکه بازگشت به ساختاری است که ارزش‌های دینی را ثانویه و تابع مطامع سیاسی تعریف می‌کند. این امر یک ریسک بسیار بزرگ و هلاک کننده برای انسجام جامعه اهل سنت ایران محسوب می‌شود.بنابراین، جامعه اهل سنت به ویژه نخبگان آن، باید هوشیار باشند و از فریب و مکر این جماعت هتاک سلطلنت‌طلب دوری جویند و موضع روشنی در برابر آن‌ها اتخاذ کنند.✾•┈┈••✦❀✦••┈┈•✾🇵🇸 @no_atheism | رد شبهات ملحدین