- یادداشت‌هایی فاقد مضمونبه لطف چرخش تقویم، واقعه‌ای با زادروزم قرابت یافته بود که منجر به تعطیلاتی چند روزه می‌شد و خانواده‌ام نیز، با تکیه‌بر این همزمانی، برنامه‌ای ترتیب داده بودند تا بتوانم لوزه‌هایم را بردارم. به مناسبت اینکه پذیرفته بودم مورد جراحی قرار بگیرم و همچنین تعطیلات و تولدم، مادر هماهنگی‌هایی را انجام داده بود که همراه با خاله‌ فرخنده اولین سفر تقریبا تنهایی‌ام را به کیش برویم. این لطف گران، از آنجایی نشأت می‌گرفت که آن‌ها نمی‌دانستند من از اینکه مورد جراحی قرار بگیرم چقدر خوشحالم. در نظر خانواده شگون نداشت که آدم از بیماری خوشش بیاید. و نمی‌خواستم آنطور جلوه کنم که بدانند برای نرفتن به مدرسه لحظه شماری می‌کنم. زیرا آن ایام به هر اتفاقی که سبب می‌شد تا خللی در مدرسه رفتنم پیش‌آید، روی خوش نشان می‌دادم و بحث جراحی که پیش آمد، می‌ترسیدم این زیاده‌روی‌ام بیشتر به چشم بیاید و توی ذوق بزند.به خصوص آنکه اغلب همکلاسی‌هایی که از خانواده‌های برخوردار شناخته می‌شدند، لوزه‌هاشان را برداشته بودند و تا روزها تعریف می‌کردند که دکترها معمولا بستنی و چیزهای خنک را توصیه می‌کنند زیاد بخورند که فرایند بهبود تسریع یابد. پس نه‌تنها در مدرسه و جمع پسرهای محبوب آنجا بسیار فرودستانه به نظر می‌آمد اگر من این عمل را انجام نمی‌دادم، بلکه دستم از آن خوشی‌ها، از آن بستنی خوردن‌های بدون محدودیت به تشویق پدر و مادر -که تصورش هم در خیالم نمی‌گنجید- کوتاه می‌ماند. همه این‌ها باعث شده بود تا هرگاه بحثی در خصوص جراحی لوزه‌هایم در می‌گرفت، با اکراه و غمزه، وانمود کنم چقدر از این مسأله بیزارم و بیماری تا چه حد زیادی زندگی‌ام را سخت کرده که چاره‌ای ندارم جز آنکه هرچه سریع‌تر تن به این درمان سخت دهم. اما به راستی، هیچ‌کس از دلم خبر نداشت که چقدر از این پیشامد خوشحال بودم. طی مراحل درمان بسیار سریع بود. چند روزی را به ناخوشی از کرده خویش پشیمان بودم اما دیری نپایید که روزهای وصال فرا رسیدند. در آژانس مسافرتی‌ای که برای تهیه بلیط به آن مراجعه کرده بودیم، آگهی های فراوانی به چشم می‌خورد از مقصدهای توریستی بسیار، که تصویر هرکدام، قوه خیال را مست کرده و هوش از سر آدم می‌برد. چشم‌هایم را بر روی تصاویر حرکت دادم تا به آنی برسم که می‌بایست. نگاهم بی‌تابانه تشنه منظره‌ای از کیش بود. تا آن چشم‌انداز را گرفته، در طول زمان دستخوش تغییر کرده از آن بتی سازم در سطح پرستش‌گاه‌های متدین‌ترین مردمان، تا که بالاخره یافتمش. تصاویری از دریای مواج پیرامون جزیره، با منظره‌ای از کشتی یونانی و نور ملایم غروب، درحالی که نخل‌ها در امتداد ساحل برافراشته شده و تعداد انگشت شماری از مردان، زنان و دخترکان در گوشه تصویر، بی‌توجه به آنکه چه نعمتی‌را زندگی می‌کنند در ساحل قدم می‌زدند. حتما که نمی‌دانستند چه نعمتی را زندگی می‌کنند. ورنه چگونه می‌شد که آنطور منفعلانه در عکس‌ها سکون یافته باشند؟ تصاویر بروشور به قدری زیبا بود که یقین داشتم تماشایشان حسرت همگان را برانگیخته. زیرا کسانی که بروشور را تدارک دیده بودند به آسانی می‌دانسته‌اند که بیننده چطور دامن‌گیر آن‌ها می‌شود. الحق که زیبایی آنها توهینی به هوشمندی فرد بود و اراده آدمی را خودش سلب می‌کرد. بر روی آگهی هتل نوشته شده بود که قرار است «اقامتی دل انگیز» باشد. گزافه هم نمیگفت، هتل شایان، هتل پنج ستاره مشهوری که سال‌ها محل اقامت شاه ایران، سفرا، وزرا و خاندان سلطنتی بود، حالا می‌توانست محل استقرار من باشد، آن هم در تعطیلات نابه‌هنگام پاییزه‌ای که یقین داشتم معلمان و معاونین مدرسه را هیچ خوش نمی‌آمد. در دیگر صفحات آگهی تبلیغاتی، چنان از «اغذیه‌ای مطبوع» و «امکانات رفاهی» سخن گفته شده بود و تصاویر چنان خودنمایی وسوسه‌انگیزی می‌کردند که بی‌توجهی به آن‌ها ظلم ناروا و بی‌خردی مسلمی بود که انسان به هوس‌های درونش می‌داشت. اصرارهای زیادم خاله‌را بر آن داشت که این هتل را برگزیند و از آن پس، تا روز سفر، هیچ خیالی والاتر از لذت حضورم در آن منظره‌های رویایی، در ذهنم دوام نمی‌آورد.دو سالی بود که برای تعطیلات به سواحل جنوب نرفته بودم. و این عطش به بالاترین حد خود رسیده بود آن شب که یادم آمد، خانواده مهتاب، دوست صمیمی و همکلاسی‌ام، خوب‌ترین دختر همسایه‌مان نیز به جنوب نقل مکان کرده بودند. نمیدانم چند هفته بود که ندیده بودمش، شاید از مهر ماه! درحالی که نم‌نمک دی هم فرا می‌رسید. آه که چقدر دلتنگش بودم.و خیال این لذت که مهتاب هم ممکن بود در جزیره‌ای باشد که من قرار است به‌آنجا بروم، شادی‌ام را دو چندان می‌کرد. آنقدر که روزهای آخر به کل فراموش کرده بودم پرده‌های پنجره‌ و نور لامپ‌های خانه‌شان را پنهانی از زیر نظر بگذرانم، به این امید که شاید پشیمان شده و برگشته باشند.