- یادداشت‌هایی فاقد مضمون به لطف چرخش تقویم، واقعه‌ای با زادروزم قرابت یافته بود که منجر به تعطیلات

- یادداشت‌هایی فاقد مضمون به لطف چرخش تقویم، واقعه‌ای با زادروزم قرابت یافته بود که منجر به تعطیلاتی چند روزه می‌شد و خانواده‌ام نیز، با تکیه‌بر این همزمانی، برنامه‌ای ترتیب داده بودند تا بتوانم لوزه‌هایم را بردارم. به مناسبت اینکه پذیرفته بودم مورد جراحی…- یادداشت‌هایی فاقد مضمون• صفحه دوماتاقم در هتل, دخمه‌ای که آن‌را «سینگل‌روم» می‌نامیدند، محقرتر و دل‌گیرتر از چیزی بود که بخواهد مرا در خود جای دهد. کوچک با پرده‌هایی عنابی که مجاورتش با خیابان سبب شده بود صدایی گاه و بی‌گاه به درون رخنه‌کند و ذهنم را بیازارد. انگار نه انگار که من آنجا بودم.وقتی تصاویر هتل را می‌دیدم، به کلی از خاطرم رفته بود که برای رسیدن به اتاق درون تصویر، احتمال داشت از راهروهای تاریکی رد شوم، یا پله‌هایی را بپیمایم که کاغذ دیواری‌شان را هیچ دوست ندارم. می‌شد فهمید که محل اشرافی‌ای بوده و از استانداردهای زمانه‌اش بسیار پیش‌تر. از آن کاخ قدیمی، تجملی زیاد از حد باقی مانده بود که در هتلی امروزی چندان به کار نمی‌آمد و این امر سبب شده بود کمی شلوغ و دست‌و پا گیر به نظر رسد. گویی صاحب آن به واسطه گرانی هزینه تعمیرات و هماهنگ نشدن سلیقه‌اش با عناصر زیبایی شناختی روز، ترجیح دهد آنچه هست را بسیار هم پیشرو و همچنان مترقی بداند.باری، این‌ها همگی نمی‌توانست تسکین دهنده خوبی برای دلسردی‌ام باشد. من هنوز آن اتاق بزرگ و سراسر پنجره‌شان را می‌خواستم. «مستر روم‌»شان‌را. تختی بزرگ می‌خواستم بی‌اعتنا به آنکه چند نفر بودم، افق دیدی بی‌نهایت از دریا. حمامی با بزرگ‌ترین وان ممکن که هوس سونا را هم در من بی‌پاسخ نمی‌گذاشت و چند متری هم بالکن.اتاقم اما آن‌ها را نداشت و در چیزی که با آن روبه‌رو بودم هیچ عذری وارد نبود. همه این کاستی‌های فرومایه‌تر از انتظار، به‌راستی مرا از خاله فرخنده سخت دلگیر کرد. آنقدر که احساس می‌کردم دلم تاب این‌همه غصه‌ را ندارد. احساس بی‌کسی داشتم. درست هم بود. چقدر از پدر و مادرم دور بودم، چقدر آن‌ها دست نیافتنی می‌نماییدند، درحالی که یقین داشتم حضورشان می‌توانست همه این کوتاهی‌های خاله بی‌وفایم را مرتفع سازد.دلخوری‌ام از خاله آنقدر عمیق بود که نمی‌توانستم مانع شریانی شوم که در روان آزرده‌ام جریان یافته بود. فکرم آرام نمی‌یافت و هر دم که می‌گذشت چند خرده رفتار در ذهنم مرور می‌شد که مرا از آزردگی‌ام مطمئن‌تر ساخته، و هرچه بیشتر غم‌زده می‌کرد.خجالت‌آور بود که خانواده گاهی با من، با این پسر عزیز و دلبندشان، به قدری بی‌ملاحظه بودند که شک می‌کردم قدر مرا را به خوبی می‌دانند یا نه. روح و جسم خویش‌را همچو عتیقه‌ای می‌دانستم که از سر تصادف، به دست کودکی، خیره سری، انسان نادانی افتاده، که ارزش آن‌را نمی‌داند و با بی‌احتیاطی، بی‌توجه به همه ظرافت‌ها، قواعد خاص نگهداری، با آن رفتار می‌کند. آنچه‌ احساس می‌کردم را به خاله‌جان گفتم. خیالم این بود که مبادا خساست به خرج داده باشد، که سخت دلگیر می‌شدم! در آن‌صورت از پدرم می‌خواستم همه مخارج سفر را بر عهده بگیرد، تا مجبور نباشیم خفتی را تحمل کنیم که در شأن‌مان نبود. کمی بعد، این احساسات من از انجایی که ریشه در انتظارات بس شگر‌فی داشتند، از حد تحمل گذشته، گلویم را فشار داده و بدل به گریه‌ای شدند که ناچارا مجاب شدم آن‌را بروز دهم. خاله که گویی به اشتباه خود پی‌برده باشد، متوجه رِندی من که فریبش را نخورده بودم شده و مدام زمزمه می‌کرد «بارلاها چه اشتباهی کردم!» سپس دستم را گرفت و سوار بر آسانسوری شدیم که به نرمی و شکوه تمام، ما را تا لابی هتل برد. بر مبل‌های چرمی‌شان تکیه زدم و منتظر ماندم تا خاله خانم با مدیران صبحت کند و هرچه زودتر اتاقی درخور برایم مهیا کنند. دقایقی نگذشت که خواهر مادرم [خانمی که اخیرا تصمیم گرفته بودم تا مشکلاتم را برطرف نساخته، با او نسبتی نداشته باشم] به همراه جوانی که خود را «ریسپشن» می‌نامید کنارم حاضر شدند. مرد جوان با چند بروشور از هتل‌های آن‌ناحیه، توضیح داد این اقامتگاه چه امکانات اغوا کننده‌ای دارد که دیگرجاها از آن برخوردار نبودند. او می‌گفت چون تعداد ستاره‌های هتل اجازه داده، می‌‌توانستم در اتاقم از حمام و توالت اختصاصی، خط تلفن و همچنین خوراکی‌های نامحدود در هر ساعت شبانه‌روز بهرمند شوم. همچنین توضیح می‌داد که این هتل برای امور کم‌مایه مثل تمیزکاری، حمل چمدان و ... مستخدم‌هایی دارد که ساکنین هرگاه اراده کنند می‌توانند آن‌ها را فرا بخوانند.در همین حین، به‌ناگاه دخترکانی دیدم که خندان و پر جنب و جوش، از درب لابی ‌به سوی آسانسور پیش می‌آمدند. دخترهایی که چه در دسته و چه در رفتار با همه آنانی که در جزیره دیده بودم ناهمسان بودند. نرمی و برازندگی‌شان، آمیزه‌ای از لطافت و بی‌پیرایگی در خود داشت که نگاه را به سویشان جلب می‌کرد. به‌ قدری که گویی در هر کدام نقصی کوچک نهفته بود. و تنها با دقت و وارسی زیاد می‌شد به‌آن پی‌برد.عبور این دختران وقفه‌ای در صحبتمان پدید آورد که از آن پس جمع کردن حواسم را ناممکن می‌ساخت. البته که من همان لحظات هم تصمیمم را گرفته بودم. دوست داشتم بمانم.ادامه دارد...