- يادداشت‌هایی فاقد مضمون به فکر فرو رفتن، بدون هماهنگی قبلی درحالی که تازه غذای ساده‌ات -که آماده س

- يادداشت‌هایی فاقد مضمون به فکر فرو رفتن، بدون هماهنگی قبلی درحالی که تازه غذای ساده‌ات -که آماده سازی‌اش بیشتر از ١ ساعت زمان‌بر شده و در ١٠ دقیقه تمام می‌شود- در ساختمان، خانه و اتاق تاریکی که جز نور بالای سرت، چراغی در آن روشن نیست، با صدای شهری در پشت پنجره‌ها، که ناگاه همه‌چیز را در نظرم غریبه می‌نماید؛ چه معنایی دارد؟ به راستی درون شهری که در آن احساس بیگانگی می‌کنم، چه‌میخواهم؟ من در اینجا هستم بی‌آنکه کسی در اینجا به من تعلق داشته باشد، و من متعلق به کسی باشم. من در اینجا هستم، بی‌آنکه چیزی متعلق به من باشد. بی‌هیچ موقعیت ایمنی که روح در آن احساس پناه داشته باشد. خانه من نه اینجاست و نه هیچ‌کجای دگر. روح وامانده‌ام به هیچ‌چیز میل و کشش ندارد. دیر زمانی گمان می‌بردم می‌توان مفهومی به نام سعادت جمعی و خوشبختی همگان را متصور شد. حال آنکه تنها واکنشم در برخورد با انسان‌ها، پناه بردن به سایه فردگراییست، تا نرمی خیالش، مرا از آفتاب زبر، زننده و تیز جامعه در امان بدارد. به رغم آنکه ممکن است خودستایانه بنگریدش اما، این روزها گمان می‌برم غایت ‌نهایی انسانی که خواهانم در جهان پیرامونم ببینم، خود من هستم. حال بایستی بیاندیشم برای آنکه دنیای محل زندگی‌ام جای بهتری باشد، خود چه‌کرده‌ام؟ درحالی‌که همه انتخاب‌هایی که آدمی تلاش می‌کند برای سعادت نوع بشر به‌کار بندد، دیر یا زود به ناکامی منجر می‌شوند، حال که زندگی با نوع بشر، چیزی جز سرافکندگی برایم ندارد، ادب اقتضا می‌کند برای نگه‌داشتن حرمت جامعه‌هم که شده، کاری به کسی و چیزی نداشته باشم و خود، راه خویش را بپیمایم. هر کس هرباوری که دارد خوش‌آمده، و می‌تواند در این جنگل هرکاری که دوست داشت انجام دهد.