- یادداشت‌هایی فاقد مضمون• صفحه چهارم دیری نپایید که با اتاقم در هتل خو گرفتم. پرده‌های عنابی پیش چش

- یادداشت‌هایی فاقد مضمون• صفحه چهارم دیری نپایید که با اتاقم در هتل خو گرفتم. پرده‌های عنابی پیش چشمم خنثی شده بود، گوش‌هایم صدای خیابان را در زمره شنیده‌ها قرار نمی‌داد و بالشتی که هیچ خوشایندم نبود، به خوبی سرم را در خود جای می‌داد. دیگر می‌توانستم فشار شیر توالت را بدون کار گرفتن از همه حواسم تنظیم کنم، و هنگامی که وارد اتاقی می‌شدم یا از آن بیرون می‌رفتم، گویی که کاری نکرده باشم، بی‌هیچ فرمانی ذهنم این‌کار را انجام می‌داد. دستگیره در انگار که متناسب با دستم ساخته شده باشد، به نرمی پیچانده می‌شد و یا هنگامی که دمر کتاب می‌خواندم، ناخودآگاه می‌توانستم بفهمم که پایم را چقدر دراز کنم با کناره دیوار یا تخت مماس خواهد شد. چنان که به یاد می‌آوردم ساعت دیواری آن اتاق، -درحالی که صدای ساعت خانه خودمان را فقط چند ثانیه در هفته می‌شنیدم- مستمر، بدون توقف کار می‌کرد که بی شک برای حضور تازه من بود. حال اما آنقدر خو گرفته بودم که به دشواری یادم می‌آمد حتی صدای خیابان چقدر آزارم می‌داد. آری، عادت! این سامان دهنده عشوه‌گر که آدمی را تا پای جان می‌رنجاند و سپس به آسودگی می‌رساند، چه آسایشی رقم زده بود و به راستی چه زود مرا با هرآنچه گمان می‌بردم قابل تحمل نیست، انس داده بود. حال دیگر زمان آن فرا رسیده بود تا به‌جای برخی دوستانم -که می‌پنداشتم حدس بزنند چقدر غرق در خوشی‌ام- یاران تازه‌ای بیابم که بتوان با آنها وقت گذراند. به‌همان سان که در شهر خود بودم. اما اینکه همچو همراهانی را از کجا بایستی می‌یافتم، محل پرسش بود. زیرا جوانانی آنقدر گرانمایه، آنقدر موقر که زیبنده معاشرت باشند، هنوز به چشمم نخورده بود و هرآنچه که می‌دیدم، کودکانی بازیگوش، شلوغ و پر آزاری بودند که بیشتر حال به‌هم زن می‌نمودند تا که بخواهند دوستانی قابل اتکا باشند. به خصوص آن دخترکان خودبین و پر افاده‌ای که آن‌روز در مسیر آسانسور از همه توجه می‌خریدند. با چند ساعت رنگی یک شکل که معلوم بود پدر یکی‌شان خریده، عینک‌های جلف و وسایل نچندان گرانقیمتی که اصرار داشتند به‌گونه‌ای آنها را به نمایش بگذارند که گویی هیچکس از آن‌ها ندارد. اصلا به همین دلیل گمان می‌بردم فرزندان چند خانواده نوکیسه باشند. بخاطر همین شلوغ‌کاری‌ها. خنده‌ام می‌گرفت که یکی‌شان آنقدر نحیف بود گویی هرگز غذا نمی‌خورد. خداراشکر مادربزرگم آنجا نبود تا از دیدن این بچه عصبانی شود، خون دل بخورد و به خانواده‌اش ناسزا بگوید که چقدر به تغذیه فرزندشان بی‌توجه‌اند. در همین افکار بودم که ناگاه خانمی میان سال کنار صندلی‌ام خم شد. «حال شما خوب است؟» «اسمتان چیست آقا پسر؟» میلی به غذا خوردن نداشتم. مجبورا مقابل خاله‌ام نشسته بودم تا صبحانه‌اش را تمام کند چون سلف سرویس هتل تا ساعت ٨بیشتر باز نبود و ما می‌خواستیم به گردش برای دیدن کشتی یونانی برویم. حضور آن خانم اما سکونی که بر فضا حاکم بود را بر هم ریخت. صدای محیط بیشتر شد، همه اطرافمان تندتر حرکت می‌کردند و دیگر من نیز با صلابت قبل نمی‌اندیشیدم. آه چه خوش سیما، چه خوش‌برخورد، چقدر مودب. بسیار دوست می‌داشتم که مرا گرامی بدارند اما در یک شهر غریبه؟ آدمی که نمیشناختمش؟ از کجا می‌دانست که می‌بایست اینگونه با من رفتار کند؟ هیچ آمادگی‌اش را نداشتم و گویی که انتظار داشته باشم خاله خانم پاسخ دهد، لحظه‌ای به او چشم دوختم که آسوده درحال نوشیدن چای‌‌اش بود. دست و پایم را گم کردم. جمع‌تر نشستم، من من کنان «سلامی» گفتم و پاسخش را دادم. پس مجالی شد خوب‌تر روی برگردانم و ببینمش. لبخند زد، به خاله که حالا متوجه‌اش شده بود سلام کرد. خود را معرفی کرد و با دست اشاره کرد که بر سر کدام میز می‌نشینند. افزود که «دخترم باران، از دیروز که پسرتان را دیده هم‌بازی‌ای ندارد، از من خواست به شما بگویم اگر بخواهد می‌تواند با آن‌ها همراه شود» خدایا! کاش چیز دیگری آرزو کرده بودم. باور کردنی نبود. قلبم به تپش افتاد و به گونه‌ای که به دور از ادب می‌نمود به سمت میزشان روی برگرداندم و چشم دوختم. دخترک که تا آن لحظه مارا می‌دید، سرخ شد، نگاهش را دزدید و مشغول صبحانه شد. بی‌اراده لبخندی زدم. میشناختمش. یکی از همان دخترانی بود که در لابی دیده بودم. مادرش رو به پرسید «نظر شما چیست؟ دنبال چند دوست نمیگردی؟» چه برزخ تمام نشدنی‌ای! کاش خاله به‌جایم حرف می‌زد. از یک گفتگوی حساب نشده هیچ خوشم نمی‌آمد. مجبورا، با دشواری‌ای که صرفا برایم زمان می‌خرید «هه، هه، هه»ای کردم تا اعتماد به‌نفسم را به نمایش گذاشته باشم. آب گلویم را قورت داده و پاسخ دادم چقدر از «خیلی ممنون خانم، از آشنایی با شما خوشوقتم.» همین و بس! به ناگاه تسلسل افکارم پاره شده بود و نمی‌توانستم حتی لب بگشایم. دوباره به خاله خیره شدم. کمک می‌خواستم.ادامه دارد ...