- یادداشت‌هایی فاقد مضمون• صفحه سوم با آغاز سفر، یکباره به همه آنچه که پزشکم خواسته بود تا رعایت کنم و پیش از آن‌، مو‌ به مو و پیگیرانه اجرا می‌کردم، پشت کرده و این توجیه که «سفر برای خوش‌گذرانیست» بر خلق و خوی پرهیزگار و عاقبت اندیشم چیره شده بود، افکارم منجر میشد سختی و ناسازگاری هررفتاری، با اندیشه استثنا جویانه‌ای که در سفر برای خود می‌خواستم، نرم شده و قابل پذیرش‌تر شود.پس به این واسطه می‌توانستم شب‌ها تا دیروقت و بدون اطلاع خاله، زمانم را بیرون از هتل سپری کنم. دوچرخه سواری کرده، خوراکی‌های ناسالم و در اندازه زیاد بخورم، به دخترکان لبخند بزنم و بی‌مهابا با زنان زیبایی که برای هواخوری به بوستان مقابل هتل می‌رفتند سلام کنم یا آدرس ساختگی جایی را بخواهم که خود نیز نمی‌دانستم کجاست. و گاه نیز، پا را از این هم فراتر گذاشته و ابتکاری تازه به خرج می‌دادم که گفتگوی بیهوده‌مان بیشتر ادامه پیدا کند تا از خوش‌سخنی و نگاه نوازشگر آن زنان و دختران دمی زیاد‌تر بهره ببرم.چرا که آنان نیز به مانند من - و شاید سایر دیگرانی که آنجا بودند - در سفر برای خود استثنا می‌خواستند و این منجر شده بود رهایی بیشتری داشته باشند. چنان که برخی‌شان لباس‌هایی بازتر یا چسبنده‌تر از آنچه متداول بود برتن داشتند یا در پاسخ به چشم دوختنم بر پیکره‌شان خوشنود می‌شدند، بعضا دستی بر سر و شانه‌ام می‌کشیدند، و برخی دیگرشان دستم را گرفته و در جمع دوستان‌شان می‌بردند تا لودگی رندانه‌ای که در میان گفته‌هایم به‌کار بسته بودم را یک‌بار دیگر همانطور "بامزه" تکرار کنم.چنان‌که به نظرم می‌آمد، بسیاری از آن مسافران شئونات رفتاری ویژه‌ای داشتند و به آسانی درمی‌یافتم که از قشر بهرمند جامعه بودند. اما نمی‌توانستم بفهمم که چطور تا این اندازه با برخی مسافران دون‌شأنی که پیشتر می‌دیدم تمایز دارند؟ نمی‌دانستم که این اختلاف به فراخور هتلی که انتخاب کرده بودیم بیشتر می‌شد؟ یا من در گذشته کودک نادانی بودم که فهمم به بازخوانی و درک این تمایزات قد نمی‌داد.از هرکجا که نشأت می‌گرفت، این مساله در محلی از پرسش مانده بود تا بدآنجا که از صحبت‌های خاله‌جان در تعریف از هتل‌مان -که تا سطح یک مسافر خانه پایین آورده بودمش- فهمیدم همزمان با سفر ما، چندین تن از مقامات دولتی برای استفاده از تعطیلات، مقدمات اجلاسی در خصوص «منطقه آزاد تجاری کیش» را ترتیب داده بودند تا به همین بهانه با بودجه عمومی خانواده‌شان را به گردش بیآورند. و از قضا آن‌ها نیز در همین هتل سکونت داشتند.افکارم را که دوره کردم، خاله‌جان درست می‌گفت. بسیاری از چهره‌هایی که دیده بودم دست کمی از مقامات نداشتند. چنان که حتی شب‌ها نیز کت و شلوارشان را از تن بیرون نمی‌آوردند، یقه دیپلمات‌های ریشویی که بسیاری اوقات می‌دیدم در رستوران هتل میزهای بزرگی ترتیب داده و مشغول چاق سلامتی‌اند. حالا می‌فهمیدم دخترکانی که آن روز برای لحظاتی چشم‌هایم به نگاه یکایک‌شان خیره ماند بود، و به اشتباه گمان می‌بردم چه سطح پایین، چه دون منزلت و فرومایه بودند که آنطور پرهیاهو رفت و آمد می‌کردند، نه فرزندان چند بازاری، شرکتی نوکیسه، یا زمین فروخته‌، بلکه دختران مسئولانی بودند که اگر از سر کنجکاوی نام خانوادگی‌شان را می‌پرسیدی، ممکن بود نامی آشنا باشد که در تلویزیون شنیده بودی و حتما نیز آن را با اتکا و غرور خاصی می‌گفتند.ادامه دارد...