ما معمولا زندگی را با مقصدها اندازه می‌گیریم؛ قبولی، شغل، ازدواج، مهاجرت، درآمد، خانه....و تصور می‌ک

ما معمولا زندگی را با مقصدها اندازه می‌گیریم؛ قبولی، شغل، ازدواج، مهاجرت، درآمد، خانه....و تصور می‌کنیم اگر به آن نقطه برسیم، بالاخره احساس رضایت خواهیم کرد.اما از نگاه شناختی رفتاری، بسیاری از مهمترین تغییرات انسان، نه در لحظه‌ی رسیدن، بلکه در مسیر اتفاق می‌افتند.تاب‌آوری، صبر، انعطاف‌پذیری، تحملِ ناکامی، جرأتِ تصمیم‌گیری، شناخت خود و توانایی مدیریتِ هیجان‌ها، هیچ‌کدام در مقصد به ما هدیه داده‌نمی‌شوند؛ آن‌ها محصولِ راهی هستند که داریم طی می‌کنیم.گاهی آنچه در پایان مسیر تجربه کرده‌ایم، از آنچه در طول مسیر به آن تبدیل شده‌ایم، ارزش کمتری دارد.شاید به همین دلیل است که بسیاری از افراد، حتی بعد از رسیدن به اهدافشان، همچنان احساس تهی‌بودن می‌کنند؛ چون تمام توجهشان معطوف به «رسیدن» بوده، نه «شدن».رشد روانی بیش از آنکه به مقصد وابسته باشد، به کیفیت مواجهه‌ی ما با مسیر وابسته است.پس شاید هرازگاهی، به جای این سؤال که : «چقدر تا هدفم فاصله دارم؟»از خودمان بپرسیم : «این مسیر، از من چه انسانی ساخته است؟»دکتر مانا عطاری@noeidegar