در سال ۱۹۵۹، روانشناسان می‌خواستند بفهمند فشار واقعی چه تأثیری روی مردها دارد.نه استرس معمولی روزمره —بلکه مسئولیت طولانی، ضرب‌الاجل‌های سخت و این آگاهی که شکست می‌تواند روی دیگران تأثیر بگذارد.مردها مدتی تحت نظر بودند.اوایل، اعتماد به نفس به نظر برتری می‌رسید.بلندپروازها سریع تصمیم می‌گرفتند و کنترل اوضاع را به دست می‌گرفتند.آن‌ها اطمینان را به دیگران منتقل می‌کردند.اما با ادامه‌ی فشار، اوضاع تغییر کرد.اعتماد به نفس کم شد.واکنش‌ها تیزتر شد.نوسانات احساسی افزایش یافت.تنها یک گروه در طول فشار، پایدار باقی ماند.آن‌ها بلندترین صدا را نداشتند.شادترین نبودند.به اعتماد به نفس متکی نبودند.آن‌ها روی روند کار تمرکز کردند، نه نتیجه.توجه‌شان روی کاری بود که حالا می‌توان انجام داد.خود و غرور را از عملکرد جدا کردند.روانشناسان متوجه شدند که ثبات از اینجا ناشی می‌شود:نه از این که امید داشته باشی همه چیز درست می‌شود،بلکه از ساختار دادن به رفتار در شرایط نامطمئن.مردانی که آرام می‌مانند، دنبال رهایی نیستند.آن‌ها در دل آشوب، نظم می‌سازند.بخش مهمی که اکثر مردها نمی‌فهمند:اعتماد به نفس حس قدرت می‌دهد،اما زیر فشار واقعی، ساختار از باور دوام بیشتری دارد.و مردانی که این را زود یاد می‌گیرند،فقط از استرس زنده نمی‌مانند —بلکه در آن آرام‌تر و محکم‌تر رشد می‌کنند.@nofappeople