اگر، در روزگاری که شبه روشنفکران، ناامیدی را دکّان کرده‌اند و وسیله کسب، امید چیزی جز بلاهت به شمار نمی‌آید، ابن‌مشغله کتبا اقرار می‌کند که "به بلاهت امید آراسته است."او ایمان دارد که جهان، حتی یک روز قبل از انهدام، به کمال خود، به اوج خود و به شکوه رویایی خود خواهد رسید و همه رنج‌ها به همین یک روز کوتاه می ارزد..."از کتاب ابن مشغله، نادر ابراهیمی"#ایمان_و_امید@noghtewirgool