*به یک دفتر کار نیازمندیم*(برای امید، مجاهد خانه‌به دوش)بین هم نسلی‌های ما کمتر آدمی را پیدا می‌کنی که دغدغه کار فرهنگی و رسانه‌ای نقطه‌زن برای انقلاب داشته باشد؛اگر هم داشته باشد، بعید است شغلش را منطبق با دغدغه‌اش انتخاب کند؛اگر انتخاب کرد بعید است مستقل باشد و نان‌خور نهاد و جریان خاصی نباشد؛اگر هم مستقل بود بعید است مزه پروژه‌بگیری زیر دندانش نرود و برای پروژه، از کار انقلابیش نزند.اگر چنین آدمی را پیدا کردی بدان که کشف بزرگی کرده‌ای؛کشف یک اَبَرانسان به اسم مجاهد فرهنگی.این ابرانسان‌ها اصولا کمیابند و یکی از دلایل کمیابی‌شان این است که اهل دیده‌شدن و شو نیستند.ویژگی دیگرشان هم این است که چون اهل گزارش‌سازی نیستند و به شخص یا نهادی هم وابستگی ندارند، اصولا خانه‌به‌دوش یا بهتر بگویم دفتر‌به‌دوشند.و اگر نبود این دفتربه‌دوشی، می‌دیدی که چطور به قاعده چندین ارگان فرهنگی و رسانه‌ای بار انقلاب را به دوش می‌کشند.بگذریم همه این مقدمات را گفتم که برسم به اصل روضه؛امید دهقان، رفیق شفیق ما یکی از همین اَبَرانسان‌هاست؛ کسی که سال‌هاست پی‌ زندگی مجاهدانه را به تن مالیده، دفترش را به دوش گرفته و با تیم جوانش، دست خالی در میدان رسانه و فرهنگ، رزم می‌کند.البته در طول این سال‌ها برای جور کردن ساختمان به این در و آن در زده است؛ اما همه یا بسته بوده یا باز بودنش به قیمت وابستگی مجموعه‌اش بوده است. اگر شما دری را‌ می‌شناسید که به روی این مجاهد و تیمش باز می‌شود یاریشان کنید.فرقی نمی کند خانه وقفی باشد یا دفتر کاری با اجاره سبُک؛ اگر خانه‌ شهید بود که دیگر نور علی نور؛اگر می‌شناسید معرفی کنید؛ اگر نه هم نیت کنید و برای سامان گرفتن این مردان مجاهد، این متن را در گروه‌ها و برای دوستان و آشنایانتان ارسال کنید؛باشد که این گره به دست شما باز شود.#علی_اصغر_مرتضایی_راد@mortezaeirad_ir