به نام خدافرکانس سپیده / هم‌فرکانستاریخ، مدام تکرار می شود؛ تا آن دم که کسی هندسه‌ی بازی را برهم زند. آن‌گاه که نوری در تاریک‌خانه‌ی خلوت بتابد و سکوتِ جان، به جوششِ خمخانه‌ای مبعوث بدل شود، فرکانسی تازه در رگ‌های زمان می‌دود؛ روشناییِ رستاخیزسازی که راهِ رشد، رشادت، رسالت و روایت را در رگ‌های روزگار روشن می‌کند تا نورانیت یک جان، به آتشفشانِ عبادتی اجتماعی در اقلیمِ امت دگرگون گردد.نبی را بنگرید، نخستین میدانِ بعثت را در خویش تجربه کرده است؛ آتشی درون او افروخته، نظمِ پیشینِ جانش را برهم زده و او را از «خود» به سوی «مأموریت» کوچانده است. اما این آتش برای سوختنِ یک نفر نیامده؛ شعله‌ای است که باید از چراغی به چراغ دیگر سفر کند و شبِ اجتماع را روشن سازد.از اینجا، نبوت چهره‌ی اجتماعی خود را آشکار می‌کند: تحولی که در جانِ نبی اتفاق افتاده، باید در نسبت‌های میان انسان‌ها جاری شود. رسانه‌ی مبعوث دقیقاً همین‌است؛ پیام را از دهان یک انسان به گوش دیگری نمی‌رساند، بلکه یک «حال» را به یک «حال»، یک بیداری را به بیداری دیگر و یک حرکت را به حرکتی گسترده‌تر پیوند می‌زند.«هُدًى لِلْمُتَّقِينَ»ما شش ماه است در خیابان‌ها کنار هم ایستاده‌ایم. پرچم‌ها بالا رفته، صداها به هم رسیده و تصویرِ جمعیت شکل گرفته است؛ اما جامعه در جایی عمیق‌تر از قابِ دوربین ساخته می‌شود: در شبکه‌ی نسبت‌هایی که میان انسان‌ها برقرار می‌کنیم. در حلقه‌های میانی!اگر هرکس فقط سهم خود را بخواهد، جمعیت داریم؛ اگر هرکس بار دیگری را نیز بر دوش بگیرد، امت خواهیم ساخت.پرچم آنگاه معنا پیدا می‌کند که دستی آن را بالا برده و دستی دیگر، دستِ صاحبش را گرفته باشد؛ شعار آنگاه به حرکت تبدیل می‌شود که از حنجره عبور کند و به مسئولیت ساختن حلقه‌های میانی برسد.بعثت اجتماعی یعنی همین: نورِ یک جان، در جان‌های دیگر تکثیر شود؛ انسان‌ها از تماشای یکدیگر به تکیه‌گاه یکدیگر تبدیل شوند و یک حرکت، از کثرتِ آدم‌ها، وحدتِ عمل بسازد.آری؛ کنار هم بودن، جمع می‌سازد؛ هم‌فرکانس شدن، امت.و آن روز که هرکس بخشی از بارِ این راه را برمی‌دارد، بعثت از یک واقعه در تاریخ، به یک واقعیت در جامعه تبدیل می‌شود.و سلام بر امتِ مبعوث.#روایت_بعثتبه وقت امام / ۹:۴۰ دقیقهجمعه ۶ شهریورماه ۱۴۰۵مهدی حاجی 🇮🇷پژوهشگر و تحلیلگر رسانه@mahdihaji_ir