#شب_نهم#حضرت_عباس#مدحیهوقتی سپاه حور و ملک، نوکر تو اندما کیستیم خوش نفسان، قنبر تو اندشمشیر ابروان تو چین گر خورد دمیبیچاره می‌شوند طفیلان آدمیزان پیشتر که اخم کنی مهلتی بدهتا رو به قبله‌ی تو شوم، فرصتی بدههرگاه خواستی که کنی چشم را خُمارفکر مرا بکن که در آرد ز من دمار پیوند ابروان تو که شمشیر می‌شودپلکی مزن که هر مژه ات تیر‌ می‌شودقامت مگو که نُه فلک افتاده پای او هیبت مپرس جن و ملک جان فدای اووقتی علی چنین پسری را بیاوردباید نوشت شیر ز شیر ارث می‌بردعباس، مثل و شِبه و نظیری نداشتهجز او فلک که ماه منیری نداشتهام البنین اگر چه بُوَد شیر پرورَشاما قسم به عشق که زهراست مادرشدر راه عشق گرچه دو دستش ربوده شدصدها گره به دست کریمش گشوده شدمحشر که کار خلق جهان، واژگون بُوَدفردوس، پیشگاهِ ابالفضلیون بُوَد#امیرحسین_قربانی