#شعر #شب_هفتم #علی_اصغر #عاطفی #روضهوقت آن است که آرام بخوابی پسرمبه گمانم که دگر سیر ز آبی پسرموقت آن است که پلکی روی هم بگذاریخوب میخوابی اگر اشک مرا بشماریخون بغل کرده تو را بهر پدر جایی نیستتیر خوابانده تو را حاجت لالایی نیستسوختی و ز لبت رایحه‌ی عود رسیدخواستم بوسه زنم، تیر ولی زود رسیدگاه میخندی و گه خوابی گهی بیدارینکند خواسته ای سر به سرم بگذاریچشمهای تو یکی بسته یکی باز شدهصورتت این دم آخر چقدر ناز شدههرچه میخواهم ازین تیر خلاصت بکنماز نفس های گلوگیر خلاصت بکنمتیر نگذاشته بین لب و دندان مرزیمثل مرغی که سرش کنده شده می‌لرزیدست و دلباز شده حرمله گویا پسرمروی تو کرده حساب یَل ما را پسرماین همه اسلحه و تیر سه پَر یعنی چه؟و لَبی دوخته بر دست پدر یعنی چه؟تو بگو با چه رویی سمت حرم برگردم؟کاش میشد که گلوی تو نهان میکردمچه بگویم به رباب و چه جوابش بدهمگفته بودم پسرت را بده آبش بدهمبرو ای باد بگو حرمله را کاری کنلا اقل یک دو سه شب راز نگهداری کنمن ازین قصه‌ی اصغر به کسی دم نزنممرد باش! اینکه چه کردی، نرسانی به زنمسر این طفل به پیش روی این زار مبر!لا اقل حرمله، گهواره به بازار مبر!مانده ام تا چه کنم با سر و جسم پسرممن چه خاکی ز گلوی تو بریزم به سرم#امیرحسین_قربانی