منم آن گناه‌کاری که به سوی تو دوان استتویی آن بزرگواری که کریم و مهربان استتو همیشه در فرازی تویی آن گدا نوازیکه در اوج بی‌نیازی نگران بندگان استبه شب سیاه نوری برسان پل عبوریدل من برای دوری ز گناه ناتوان استتو اگر مرا برانی در دیگری نکوبمکه به غیر از آستانت همه‌جا پر از زیان استهمه عمر جز تو یا رب چه کسی رفیق من بودتو امان من نباشی چه کسی مرا امان استتو خدای مرتضایی که همیشه باوفاییبه گدای بی‌نوایی که ضعیف و ناتوان استبرو ای گدای مسکین در خانه‌ی علی زنکه امیر با خدا در نجفش هم‌آشیان استبه علی الهی العف، به علی الهی العفخوشم این‌که خاک پایِ پسر ابوترابمهمه عمر سایه‌بانم علم حسین جان استبه حسین الهی العف، به حسین الهی العف@Nokarha