مولانا یه داستان قشنگ داره:چینی‌ها و رومی‌هاهر دو ادعا می‌کردن بهترین نقاش‌های دنیا هستن.پادشاه گفت:

مولانا یه داستان قشنگ داره:چینی‌ها و رومی‌هاهر دو ادعا می‌کردن بهترین نقاش‌های دنیا هستن.پادشاه گفت:پس مسابقه بذاریم.چینی‌ها کلی رنگ و ابزار خواستنو دیوارشون رو با زیباترین نقش‌ها پر کردن.اما رومی‌هاهیچ رنگی نخواستن.فقط شروع کردنبه صیقل دادن دیوار.هی سابیدن،هی پاک کردن،تا دیوارشون مثل آینه شد.وقتی پرده کنار رفت،نقاشیِ چینی‌هاروی دیوارِ صیقلیِ رومی‌هاحتی زیباتر دیده می‌شد.و اینجاست که مولانایه چیز عمیق می‌گه:رشد همیشهبه اضافه کردن نیست.گاهی به کم کردن است.به پاک کردنِ زنگارها.به پاک کردنِ ترس،حسادت،کینه،نقاب‌ها،و همه‌ی چیزهاییکه روی خودِ واقعی‌مون نشسته.ما خیلی وقت‌ها فکر می‌کنیمبرای بهتر شدنباید چیزی به خودمون اضافه کنیم:دانش بیشتر،مهارت بیشتر،ظاهر بهتر،تأیید بیشتر...در حالی که شایدمسئله اینه که آینه‌مون کدر شده.و تا وقتی آینه کدره،هر چیزی هم بهش اضافه کنیم،باز وضوحی که دنبالشیم پیدا نمی‌شه.شاید راه،بیشتر جمع کردن نباشه...شاید راه اینهکه یه کم خودمون رو تمیز کنیم.یه کم کمتر نقش بازی کنیم.یه کم کمتر بترسیم.یه کم کمتر به ذهن شلوغمون بچسبیم.شاید زیر این همه لایه،یه نسخه‌ی ساده‌تر،آروم‌ترو واقعی‌تر از ماهنوز همون‌جا منتظره.گاهی رشد یعنیخودت رو نسازی...فقط زنگارش رو پاک کنی. ✨