دربارۀ امام یازدهم، هر چه گفته‌ایم و شنیده‌ایم، این بوده که ایشان پدر امام دوازدهم است؛ گویی ایشان ب

دربارۀ امام یازدهم، هر چه گفته‌ایم و شنیده‌ایم، این بوده که ایشان پدر امام دوازدهم است؛ گویی ایشان به خودی خود موضوعیت ندارد. حتی لقبی که برای ایشان می‌شناسیم، حاوی هیچ فضیلت مهمی نیست: «عسکری»؛ عسکر اسم یک محلۀ نظامی‌نشین در بغداد است. همین! حداکثر می‌توانیم یک مظلومیت از این لقب کشف کنیم: امام در محله‌ای که مختص نظامیان بنی‌عباس بود، به نوعی تحت محاصره زندگی می‌کرد.شرم بر دینداری من که از امام خودم در حد چند جمله هم اطلاع ندارم!چند سال قبل، این ناآگاهی خیلی گلویم را گرفته بود. شروع کردم به جستجو. دیدم یک کتاب تفسیر به این بزرگوار منسوب است:تفسیر امام حسن عسکریدیدم ایشان با تمام محدودیت‌های اجتماعی، حواسش به گسترش فرقه‌های انحرافی بوده و به شکل مؤثری با آنها مقابله می‌کرده.دیدم حتی قبل از امام شدن، در سن نوجوانی، آنقدر برجسته و خاص بوده که حتی جاحظ، ایشان را ستایش کرده است. برای آنکه بدانید جاحظ چه دشمنی عجیبی با اهل بیت(ع) دارد، کافی است بدانید که او سعی کرده تمام فضایل امیرالمؤمنین(ع) را انکار کند؛ تا جایی که حتی شجاعت ایشان را هم نپذیرفته! حال، چنین شخصی، یک پسر نوجوان را که در خانه‌ای تحت نظر و دور از اجتماع زندگی می‌کند، به تقوا و پاکی ستایش می‌کند!⚫️⚫️⚫️⚫️این چند سطر را از سخنرانی استاد حامد کاشانی بشنوید؛ اگر دوست داشتید، صوت کامل سخنرانی را بشنوید:https://www.hkashani.com/?p=23271«جاحِظ» از دشمنان اهل بیت سلام الله علیهم أجمعین است، او رسائلِ مفصّلی دارد، بنده در هر نمایشگاه کتابی در هر جای دنیا شرکت کنم، یکی از اهداف بنده این است که اگر رساله‌ای از جاحظ پیدا شده است خریداری کنم. او سال 255 مُرده است. امام حسن عسکری علیه السلام سال 260 شهید شده‌اند، یعنی جاحظ هم‌عصرِ امام عسکری علیه السلام است، منتها سنِ جاحظ بالا است.جاحظ رساله‌ای به نام «رسالةُ فضلِ هاشمٍ عَلَی عَبدِ شَمس»، او این رساله را اواخر عمر خود ننوشته است، اواخرِ عمرِ او امام حسن عسکری علیه السلام بیست و سه سال سن داشتند، ظاهراً جاحظ این رساله را حدود ده یا پانزده سال قبل نوشته است، یعنی امام حسن عسکری علیه السلام حدود پانزده سال سن داشته‌اند. جاحظ می‌گوید: بنی هاشمیان به بنی عبدالشمسیان تفاخرهایی دارند، بنی عبداشمسیان هم به بنی هاشمیان تفاخرهایی دارند. بنی هاشمیان می‌گویند بعد از پیغمبر ما علی بن ابیطالب صلوات الله علیه داریم و ده پسرِ او که در علم و زهد و تقوا و عظمت با احدی قابل قیاس نیستند، که آخرین آن‌ها الحسن بن علی بن محمد بن علی بن موسی است.وقتی جاحظ این رساله را نوشته است، حضرت عسکری علیه السلام پانزده سال دارند! حکومت هم همه‌ی تلاش خود را کرده است که حضرت را تبعید کند که حضرت درس و بحث نداشته باشند. یک خورشید باید چقدر نور داشته باشد که روی آن این همه پرده بکشی و قفس بزنی، در نهایت در کتابی بگویند «به عظمتِ او تفاخر می‌شود»!اگر قابل تفاخر نبود که طرف مقابل باید اشکال می‌کرد!دفاعِ امام حسن عسکری علیه السلام از قرآن کریمفیلسوفی می‌خواست کتابی در ردّ قرآن بنویسد، امام عسکری صلوات الله علیه یک إن‌قُلتی را با یک واسطه‌ای برای او فرستادند، وقتی نتوانست إن‌قُلتِ حضرت عسکری علیه السلام را جواب بدهد، دستور داد کتابی که نوشته بود را آتش زدند.آن کتابِ جاحظ در ردّ اهل بیت سلام الله علیهم أجمعین، هزار و دویست سال است که چاپ می‌شود، آخرین چاپ آن برای حدود هفت سال قبل را «ابوالفضل قونَوی» تصحیح کرده است.کتاب آن فیلسوف هم می‌توانست هزار و دویست سال منتشر شود. البته واضح است که گردی بر دامان کبریایی قرآن نمی‌نشیند، این کار خاک پاشیدن به آفتاب است، ولی بالاخره معرکه‌گیران معرکه بگیرند و همایش و بزرگداشت و کتاب سال و کتاب فصل و… چقدر می‌توانستند بر علیه قرآن کار کنند، اما با یک فرمایشِ امام عسکری علیه السلام از تبعیدگاه، جلوی این فتنه گرفته شد. توجّه بفرمایید که امام عسکری علیه السلام امامی است که از کودکی در تبعیدگاه است، ظاهراً امام عسکری علیه السلام نتوانست به حج برود، گرچه آغوشِ کعبه برای امام باز است، درواقع خانه‌ی خدا از دیدارِ امام عسکری علیه السلام محروم شد. امام به زمان و مکان نیازی ندارد، امام حاکم بر عالَم است. باز هم وقتی مردم به حج بروند، بخواهند یا نخواند، به زیارتِ امام می‌روند، اما به ظاهر حج شرکت نکردند.حضرت عسکری علیه السلام در شرایطِ تنگنا جلوی کتابی که می‌توانست هزار و دویست سال فتنه‌گری کند را با یک جمله گرفت.بیش از صد راوی و محدّث برجسته هم از شاگردان امام عسکری علیه السلام شناخته شده است.آدمی که در تبعیدگاه است، تریبون ندارد، کار خیلی سخت بود.⚫️🟢⚫️🟢فهام: فرهنگ. هنر. ادبیات.