‍ ✍زنده یاد مرحوم کافی نقل نموده است:🌙شبی خواب بودم که نیمه های شب صدای در خانه ام بلند شد از پنجره طبقه دوم از مردی که آمده بود به در خانه ام پرسیدم که چه می خواهد؛گفت که فردا چکی دارد و آبرویش در خطر است.می خواست کمکش کنم.🔸لباس مناسب پوشیدم و به سمت در خانه رفتم،در حین پایین آمدن از پله ها فقط در ذهن خودم گفتم:با خودت چکار کردی حاج احمد؟ نه آسایش داری و نه خواب و خوراک؛همین.♦️رفتم با روی خوش با آن مرد حرف زدم و کارش را هم راه انداختم و آمدم خوابیدم.همان شب حضرت حجه بن الحسن(عجل الله تعالی فرجه الشریف) را خواب دیدم...✨فرمودند:«شیخ احمد،حالا دیگر غُر می زنی؛ اگر ناراحتی حواله کنیم مردم بروند سراغ شخص دیگری؟»✅ آن جا بود که فهمیدم که راه انداختن کار مردم و کار خیر،لطف و محبت و عنایتی است که خداوند و حضرت حجت(عجل الله تعالی فرجه الشریف) به من دارند...