علی شریعتی از نظر من یک شیاد فکری است. این فرد برای ارعاب روشنفکری و اینکه جوانان حرف او را بپذیرند به یک پروفسوری به‌نام شاندل ارجاع می‌دهد که اصلاً وجود خارجی ندارد. شاندل در زبان فرانسوی معنی شمع می‌دهد؛ شریعتی، مزینانی، علی. شاندل یعنی خودش! غیر از یک…وقتی ادعای آزادی به «دوختن دهان» می‌رسد؛ ​از چماق دیروز تا سوزنِ امروزِ آقای روشنفکرآزادی بیان و حقوق منتقدان به کنار، گویی او هنوز روحیات تکفیری‌اش را هم کنار نگذاشته است و پس از ده‌ها ناسزا در مقابل یک واژۀ «شیاد»، از دوختن دهان غنی‌نژاد سخن می‌گوید.​پاشنۀ درِ رفتار جناب سروش هماره بر همین مدار می‌گردد؛ چه در زمان جوانی‌اش که اساتید دانشگاه را اخراج می‌کرد [نمونه] و چه اکنون که ریشی سفید کرده، اما هنوز چماق‌ به دست آمادۀ ردیف کردن الفاظ تحقیرآمیز به‌جای ارائۀ پاسخ علمی است، و اگر افاقه نکرد چماق را زمین گذاشته و سوزن به دست خواهد گرفت!​نکوهش‌نامۀ فوق، نه‌تنها شیّادیِ شریعتی را باطل نکرد، که فهرست شیادان را درازتر نمود.​زندگی در غرب و خوردن تنه‌اش به تنۀ غربیان نیز گویا عایدی‌ای برایش نداشته است تا دست‌کم به رسم ظاهریِ فرنگیان و حقوقِ منتقدان و آزادیِ بیان، چنین جوش نیاورد.​امثال سروش کافی است حکومت و قدرتی در دست داشته باشند، دهان تک‌تک منتقدان را می‌دوزند؛ چنان‌که در متن فوق صریحا گریزی به عمل شنیع دوختن دهان می‌زند!https://t.me/shafaqchannel/1327@nosakh_shii