آلوین گولدنر معتقد است که نوعی «عقده‌ی افلاطونی» در میان روشنفکران غربی وجود دارد. او به استدلال افل

آلوین گولدنر معتقد است که نوعی «عقده‌ی افلاطونی» در میان روشنفکران غربی وجود دارد. او به استدلال افلاطون در کتاب «جمهوری» اشاره می‌کند که بر اساس آن، فیلسوفان -که به‌طور ویژه برای این وظیفه آموزش دیده‌اند و از داشتن مالکیّت خصوصی منع شده‌اند- باید سران دولت باشند. این استدلال دیرزمانی تأثیر زیادی نداشت و چندان مورد توجّه نبود. با این‌حال، هم‌زمان با گسترش ایده‌های شایسته‌سالاری (Meritocracy) و امکان دستیابی افراد بااستعداد به مشاغل گوناگون پس از انقلاب فرانسه (و البته هم‌زمان با شکل‌گیری طبقه‌ی روشنفکر)، این ایده، دست‌کم برای شماری از روشنفکران، پذیرفتنی‌تر جلوه کرد که قدرت سیاسی باید در اختیار صاحبان استعدادهای فکری باشد نه در انحصار کسانی‌که به‌واسطه‌ی تولّد یا انتخاب به آن رسیده‌اند. در سده‌ی نوزدهم، کُلریج و پیروانش در انگلستان نخبگان فکری جدید را «کلریسی» (Clerisy یا قشر روشنفکر) می‌نامیدند؛ در فرانسه نیز پیروان سن‌سیمون، و همچنین اگوست کنت و هوادارانش (که به پوزیتیویست‌ها شهرت داشتند)، استدلال‌هایی در باب ضرورتِ حکمرانی روشنفکران ارائه می‌کرد.● نبرد میان روشنفکران و سرمایه‌داری➣ @Notes_On_Liberty