اگر کسی که کارهای ماندگاری انجام داده، نتواند در مقام الگو و راهنما عمل کند، دست‌کم می‌تواند برای ما همچون فانوس دریایی باشد که صخره‌های خطرناک را نشان می‌دهد.برای درک جهان، اغلب باید از انبوه جمعیّت دور ایستاد و از پناهگاهی امن، به تماشای هیاهوی کشمکش‌ها و شور و هیجان‌ها نشست. بدین‌سان، آنگاه که در میان گورها می‌نشینیم، حماقتِ طمع و جاه‌طلبی را آشکارتر درمی‌یابیم؛ وقتی به ستارگان صبور چشم می‌دوزیم، جنون آن‌همه شتاب‌زدگی و نگرانی بر ما آشکار می‌شود؛ و هنگامی‌که زیر آسمانی آرام در آغوش زمین می‌آرمیم، درمی‌یابیم که غوغای پرهیاهوی جمعیّت تا چه اندازه مضحک است.برای جلب ​​تأیید اکثریّت، باید در چارچوب «میان‌مایگی متعارف» باقی ماند. هر آنچه فراتر از این حد باشد -خواه بینش و فضیلتی والاتر، و خواه حماقت و رذیلتی افزون‌تر- محکوم می‌شود. شریف‌ترین انسان‌ها نیز، همچون بدترین جنایتکاران، به کام مرگ فرستاده شده‌اند. با این حال، این واقعیّت نباید مایه‌ی تسلّی هیچ قهرمان پوشالی یا محبوب توده‌ها باشد.● جان لنکستر اسپالدینگ، گزیده‌ها و تأمّلات➣ @Notes_On_Liberty