اپوزیسیون هرچی می‌خواست نشه شد و هر کشوری رو مثال می‌زد که نمی‌خوایم مثل اون بشیم الان وضعش بهتر از ایرانه. مثلاً اپوزیسیون می‌گفت اگه دستِ پُر مبارزه کنیم، زیاد کشته میدیم. این ذهنیّت خشونت‌پرهیزی و مسالمت‌آمیزی رو جا انداخت و هر کس که خلاف این رو باور داشت با انگ و تهمت روبه‌رو می‌شد (شما می‌خواید مردم رو به کشتن بدید!). در نتیجه دست خالی به میدان اومد و هر بار بیشتر از بار قبلی کشته داد. می‌خواست سوریه و عراق نشه، حالا باید بشینه حسرت اونجا رو بخوره. جالب‌تر از همه اینکه هنوز به همون روش‌ها چسبیده، یعنی بر این باوره که اگه دست پر به میدان برید، بیشتر از چهل-پنجاه هزار کشته میدید! حتّی با حمله‌ی خارجی موافقه و همچنان از تسلیح مردم خیلی خوشش نمیاد.چرا اپوزیسیون از بین تمام اَشکال سرنگونی تنها اردوکشی خیابانی و انقلاب رو دوست داره و از تسلیح بدش میاد؟ احتمالاً چون این بهترین روش برای تثبیت استبداد بعدیه. اگه گروه‌های مسلّح وجود داشته باشند، هیچ قطعیّتی وجود نداره که بعد از سرنگونی جمهوری سلاح‌شون رو تحویل بدند و این یک مانع در برابر سیاست‌های استبدادی دولته (مثال‌های تاریخی رو نگاه کنید که چطور انقلابیون سابق بعد از انقلاب دشمن هم شدند و سلاح‌هاشون رو علیه دوستان سابق به کار گرفتند). انقلاب رو دوست داره چون یک رژیم انقلابی در استبدادورزی می‌تونه مهیب‌تر از هر دولت دیگری باشه. خونریزی شاهان و فاتحان بالأخره باید جایی تموم می‌شد تا بتونه قلب مردم رو به‌دست بیاره، به قول ماکیاوللی دیگه مردم نمی‌پرسیدند اون قدرت چطور به‌دست اومده. ولی رژیم انقلابی با مفاهیمی مثل «ما این همه شهید ندادیم که...» تو فلان کار رو بکنی و پشتوانه‌ای که با انقلاب به‌دست آورده محدودیّتی بر سر راه خودش نمی‌بینه.