اندیشه‌های نوینی که از دل جنگ داخلی سر برآورد، در میان جریان‌های اصلی جناح چپ جمهوری‌طلب، شاهد ظهور برجسته‌ی نخستین جنبش توده‌ای جهان بودیم که آگاهانه رویکردی لیبرتارین داشت: لِوِلِرها. در جریان مجموعه‌ای از مناظرات مهم در ارتش جمهوری‌طلب -به‌ویژه میان کرامولی‌ها و لولرها- اعضای این جنبش به رهبری جان لیلبرن، ریچارد اُوِرتون و ویلیام والوین، آموزه‌ی منسجم و قابل‌توجّه لیبرتارینی را تدوین کردند. این آموزه بر اصولی همچون حقّ «مالکیّت بر خویشتن»، مالکیّت خصوصی، آزادی مذهبی فرد و دخالت حدّاقلی حکومت در امور جامعه تأکید می‌ورزید. افزون بر این، حقّ هر فرد نسبت به جان و دارایی خویش، حقّی «طبیعی» محسوب می‌شد؛ بدین معنا که این حقوق از سرشت انسان و ماهیّت جهان نشأت می‌گرفت و ازاین‌رو، نه وابسته به دولت بود و نه دولت می‌توانست آن را لغو یا سلب کند. اگرچه اقتصاد دغدغه‌ی اصلی لولرها نبود، ولی پایبندی آنان به اقتصاد بازار آزاد، نتیجه‌ی بدیهی و مستقیم تأکیدشان بر آزادی و حقوق مالکیت خصوصی به شمار می‌رفت.برای مدّتی چنین به نظر می‌رسید که لِوِلِرها در جنگ داخلی پیروز خواهند شد، ولی کرامول تصمیم گرفت اختلافات درون ارتش را با توسّل به زور حل‌ّوفصل کند؛ او با به زندان انداختن رهبران لولر، دیکتاتوری مبتنی بر اجبار و حکومت دین‌سالارانه و رادیکال پیوریتنی خود را مستقر ساخت. پیروزی کرامول و پیوریتن‌های همراهش بر لِوِلِرها، سرنوشتی تعیین‌کننده برای مسیر تاریخ انگلستان رقم زد؛ زیرا این پیروزی در نگاه انگلیسی‌ها «جمهوری‌طلبی» را برای همیشه با حکومت خونین قدیس‌مآبی همچون کرامول، دوران تعصّب مذهبی و غارت کلیساهای جامع انگلستان پیوند داد. از این‌رو، مرگ کرامول به‌سرعت به بازگشت خاندان استوارت و بی‌اعتباری همیشگی آرمان جمهوری‌طلبی انجامید. در مقابل، محتمل بود که حاکمیّت لولرها، بر پایه‌ی آزادی، تساهل مذهبی و دولت حدّاقلی، تا حدّ زیادی نزد مردم انگلستان پذیرفته شود و نظامی سیاسی بسیار آزادی‌خواهانه‌تر از آن چیزی را، که پس از دوران «بازگشت پادشاهی» و «سازش ویگ‌ها» شکل گرفت، تضمین کند.● مورای روتبارد، نگاهی اتریشی به تاریخ اندیشه‌ی اقتصادی➣ @Notes_On_Liberty