اَبَر بی‌گناهش به خنجر به زاربریدند سر زان تن شاهواربنالد همی بلبل از شاخ سروچو دراج زیر گلان با تذر

اَبَر بی‌گناهش به خنجر به زاربریدند سر زان تن شاهواربنالد همی بلبل از شاخ سروچو دراج زیر گلان با تذروهمه شهر توران پر از داغ و دردبه بیشه درون برگ گلنار زردگرفتند شیون به هر کوهسارنه فریادرس بود و نه خواستاربرفتند با مویه ایرانیانبدان سوگ بسته به زاری میانهمه دیده پرخون و رخساره زردزبان از سیاوش پر از یادکردچو طوس و چو گودرز و گیو دلیرچو شاپور و فرهاد و رُهام شیرهمه جامه کرده کبود و سیاههمه خاک بر سر به‌جای کلاهکه از شهر ایران برآمد خروشهمی خاک تیره برآمد به جوش