#پارت 1 شبِ آخرِ ماهِ آبی، آسمان شهر «آرادِل» مثل شیشه ترک خورده بود.نورِ ماه از میان ابرهای بنفش پا

#پارت 1 شبِ آخرِ ماهِ آبی، آسمان شهر «آرادِل» مثل شیشه ترک خورده بود.نورِ ماه از میان ابرهای بنفش پایین می‌ریخت و روی برج‌های نقره‌ای شهر می‌رقصید. مردم پشت پنجره‌ها پنهان شده بودند؛ چون همه می‌دانستند وقتی ماه آبی کامل شود، «سایه‌ها» بیدار می‌شوند.و آن شب…دختری در بلندترین برج شهر، درست لحظه‌ای که ساعتِ جادویی دوازده بار نواخت، از خواب پرید.اسمش «لیا» بود.موهای مشکی بلندش روی شانه‌هایش ریخته بود و نفس‌هایش تند شده بود. دوباره همان خواب را دیده بود؛جنگلی تاریک، درختانی که زمزمه می‌کردند، و پسری با چشمان نقره‌ای که وسط مه ایستاده بود و آرام می‌گفت:«وقتش رسیده، وارثِ ماه…»لیا دستش را روی قلبش گذاشت.سه ماه بود هر شب همین خواب را می‌دید.او دختر عادی‌ای نبود؛ اما خودش هنوز این را نمی‌دانست.باد شدیدی پنجره اتاقش را باز کرد. پرده‌های سفید در هوا پیچیدند و سرمای عجیبی داخل اتاق دوید. لیا با ترس بلند شد. درست همان لحظه صدایی از پایین برج آمد.فریاد.بعد یکی دیگر.بعد صدای شکستن شیشه‌ها.لیا به سمت بالکن دوید و وقتی پایین را نگاه کرد، رنگ از صورتش پرید.سایه‌ها آمده بودند.موجوداتی بلند و سیاه، بدون چهره، با چشم‌هایی قرمز که مثل دود میان خیابان‌ها حرکت می‌کردند. مردم فرار می‌کردند و نگهبانان جادویی سعی داشتند جلویشان را بگیرند؛ اما شمشیرها از بدن سایه‌ها رد می‌شد.ناگهان درِ اتاق با شدت باز شد.زن میانسالی با لباس مخمل سبز وارد شد. «مارینا»، خدمتکار قدیمی قصر.ـ لیا! باید همین الان بیای!ـ چی شده؟!مارینا برای اولین بار ترسیده به نظر می‌رسید.ـ اونا دنبال تو هستن…دل لیا فرو ریخت.ـ من؟ چرا؟مارینا چیزی نگفت. فقط گردنبندی نقره‌ای را از زیر لباسش بیرون آورد. گردنبندی که وسطش سنگ آبی درخشانی بود.همان لحظه سنگ شروع به نور دادن کرد.چشمان مارینا پر از اشک شد.ـ چون تو آخرین وارث خاندان «لونار» هستی…سکوت.حتی صدای بیرون هم انگار خاموش شد.لیا آرام عقب رفت.ـ نه… اشتباه می‌کنی…ـ حقیقتیه که سال‌ها ازت پنهان شده.مارینا گردنبند را در دست او گذاشت.به محض لمس کردن سنگ، نور شدیدی تمام اتاق را پر کرد.و بعد—تصاویر.هزاران تصویر داخل ذهن لیا منفجر شد.اژدهایی سفید میان آسمان.ارتشی از سایه‌ها.زنی با تاج ماه.و کودکی که در آتش پنهان می‌شد.لیا با درد روی زمین افتاد.صدایی در ذهنش پیچید:«وقتی ماه آبی بازگردد، وارث بیدار می‌شود…»در همان لحظه دیوار اتاق ترک خورد.یکی از سایه‌ها وارد شد.قدش نزدیک سه متر بود و دود سیاه از بدنش بیرون می‌ریخت. چشم‌های قرمزش مستقیم به لیا خیره شدند.مارینا جیغ زد: ـ فرار کن!!اما دیر شده بود.سایه دستش را بالا آورد و تاریکی مثل نیزه به سمت لیا پرتاب شد.لیا از ترس چشم‌هایش را بست.اما ضربه‌ای حس نکرد.وقتی آرام چشم باز کرد، نفسش بند آمد.هاله‌ای نقره‌ای دور بدنش شکل گرفته بود.نور از دستانش بیرون می‌ریخت.و سایه… داشت می‌سوخت.موجود تاریک جیغ وحشتناکی کشید و در چند ثانیه تبدیل به خاکستر شد.مارینا ناباورانه زمزمه کرد: ـ جادوی ماه…لیا به دست‌های لرزانش خیره ماند.ـ من… این کارو کردم؟قبل از اینکه کسی چیزی بگوید، صدای انفجاری مهیب برج را لرزاند.مارینا رنگش پرید.ـ اونا وارد قصر شدن.بعد دست لیا را گرفت و به سمت راهروی مخفی پشت کتابخانه برد.راهرو تاریک و باریک بود. صدای قدم‌های سنگین و فریاد نگهبان‌ها از دور شنیده می‌شد.لیا هنوز گیج بود.ـ داری منو کجا می‌بری؟ـ به کسی که می‌تونه کمکت کنه.ـ کی؟مارینا چند ثانیه سکوت کرد.ـ شاهزاده تبعیدی.---باران شدیدی می‌بارید.اسب سیاه با سرعت میان جنگل حرکت می‌کرد و شاخه‌ها به صورت لیا می‌خوردند. او شنلش را محکم گرفته بود و هزار سوال داخل سرش می‌چرخید.وارث ماه؟جادو؟سایه‌ها؟همه چیز شبیه کابوس بود.بعد از ساعت‌ها، بالاخره به قلعه‌ای متروکه رسیدند.قلعه وسط کوهستانی تاریک قرار داشت؛ جایی که حتی نور ماه هم به سختی دیده می‌شد.مارینا آرام گفت: ـ رسیدیم.دروازه قلعه خودبه‌خود باز شد.سرمای عجیبی داخلش جریان داشت.لیا قدمی جلو رفت که ناگهان صدای مردی از تاریکی پیچید:ـ فکر نمی‌کردم بالاخره پیداتون بشه.پسری از سایه‌ها بیرون آمد.قدبلند، با موهای مشکی و چشمان نقره‌ای درخشان.همان پسرِ خواب‌هایش.قلب لیا محکم کوبید.پسر چند لحظه بدون حرف نگاهش کرد.بعد آرام گفت:ـ پس تو همون وارثی…لیا زمزمه کرد: ـ تو کی هستی؟پسر لبخند کمرنگی زد؛ اما آن لبخند بیشتر شبیه غم بود.ـ کسی که قراره یا نجاتت بده…یا باعث مرگت بشه.ادامه دارد… ✨