#پارت 5زمزمه‌ها قطع نمی‌شدند.صدا از اعماق قلعه می‌آمد؛ آرام، کشیده و ترسناک… انگار هزاران نفر همزمان اسم لیا را صدا می‌زدند.هوای تالار یخ کرده بود.لیا نفسش را بیرون داد و بخار سفید جلوی صورتش پخش شد.کای فوراً شمشیرش را برداشت. ـ همه برن عقب.مارینا با نگرانی گفت: ـ دروازه زیر قلعه‌ست…لیا گیج پرسید: ـ چه دروازه‌ای؟اما قبل از جواب، زمین دوباره لرزید.صدای ترک خوردن سنگ‌ها داخل قلعه پیچید.و بعد—نور بنفش عجیبی از زیر پله‌های تالار بیرون زد.چشم‌های کای تاریک شد. ـ نه… هنوز زوده.او سریع دست لیا را گرفت. ـ باید همین الان از اینجا بریم.گرمای دستش باعث شد قلب لیا نامنظم بزند.اما فرصت فکر کردن نداشت.پله‌های سنگی ناگهان از وسط شکافتند و گردباد تاریکی از زیر زمین بالا آمد.نگهبان‌ها وحشت‌زده عقب رفتند.در مرکز گردباد، دری عظیم و سیاه آرام‌آرام ظاهر شد؛ دری پر از نمادهای عجیب و زنجیرهای نقره‌ای.لیا با دیدن آن نفسش بند آمد.چون آن در را قبلاً دیده بود…در خواب‌هایش.صدایی دوباره داخل ذهنش پیچید:«وارث ماه… دروازه منتظر توست…»درد شدیدی داخل سرش پیچید.تصاویر یکی‌یکی ظاهر شدند؛آتش.جنگ.و دختری با تاج نقره‌ای که جلوی همین در گریه می‌کرد.بعد تصویر عوض شد.پسری با چشمان نقره‌ای مقابل در ایستاده بود.کای.اما او تنها نبود…کنارش پادشاه سایه‌ها ایستاده بود.لیا با وحشت چشم باز کرد و نفسش برید.نه…این امکان نداشت.کای صدایش زد: ـ لیا!اما او فقط به کای خیره مانده بود.تصویری که دیده بود هنوز داخل ذهنش می‌چرخید.پادشاه سایه‌ها آرام خندید. ـ بالاخره داره یادش میاد…کای با خشم فریاد زد: ـ ساکت شو!برای اولین بار، ترس واقعی داخل صدایش بود.لیا آرام عقب رفت. ـ اون تصویر چی بود…؟کای سکوت کرد.و همین سکوت، بدترین جواب ممکن بود.اشک در چشم‌های لیا جمع شد. ـ تو… تو اونو می‌شناسی؟چشم‌های نقره‌ای کای پایین افتاد.چند ثانیه بعد آرام گفت: ـ قبل از اینکه تبعید بشم… من یکی از فرمانده‌های ارتش سایه‌ها بودم.سکوت.دنیا روی سر لیا خراب شد.ـ چی…؟مارینا ناباورانه نگاهش کرد.کای مشت‌هایش را گره کرد. ـ من برای پادشاه سایه‌ها جنگیدم.قلب لیا درد گرفت.تمام این مدت… حقیقت را پنهان کرده بود.ـ پس همه‌چی دروغ بود؟ـ نه.ـ چرا بهم نگفتی؟!کای آرام نزدیکش شد. ـ چون اگه می‌فهمیدی، هیچ‌وقت بهم اعتماد نمی‌کردی.لیا با بغض عقب رفت. ـ حق داشتم حقیقتو بدونم…پادشاه سایه‌ها لبخند زد.انگار از شکستن قلب او لذت می‌برد.ـ ببین، وارث ماه… حتی نزدیک‌ترین آدمت هم از تاریکی فرار نکرده.نور بنفش دروازه شدیدتر شد.زنجیرها یکی‌یکی شروع به پاره شدن کردند.و ناگهان دستی عظیم و سیاه از داخل در بیرون آمد.نگهبان‌ها با وحشت فریاد کشیدند.کای سریع جلوی لیا ایستاد. ـ باید دروازه رو ببندیم.لیا هنوز شوکه بود.اما وقتی آن دست عظیم را دید، ترسش از ناراحتی بیشتر شد.اگر دروازه کاملاً باز می‌شد…همه‌چیز نابود می‌شد.پادشاه سایه‌ها آرام گفت: ـ فقط یک راه برای بستن دروازه وجود داره…لیا نگاهش کرد.و لبخند ترسناک او باعث شد خون در رگ‌هایش یخ بزند.ـ وارث ماه باید خودش رو قربانی کنه… ✨