#پارت 2رعدی سنگین آسمان را شکافت.لیا هنوز به چشمان نقره‌ای پسر خیره بود؛ همان چشم‌هایی که ماه‌ها در خواب دیده بود. قلبش تند می‌زد، انگار چیزی درونش او را مجبور می‌کرد به این غریبه اعتماد کند… و همزمان از او بترسد.پسر آرام نزدیک‌تر شد.شنل سیاهش روی زمین سنگی کشیده می‌شد و نور مشعل‌ها روی صورت سردش می‌افتاد. از نزدیک حتی ترسناک‌تر بود؛ نه به خاطر ظاهرش، بلکه به خاطر آرامشی که وسط آن همه آشوب داشت.مارینا جلو آمد. ـ کای… وقت نداریم.پس اسمش «کای» بود.کای نگاهش را از لیا برنداشت. ـ سایه‌ها تا اینجا تعقیبتون کردن؟ـ هنوز نه، ولی پیدامون می‌کنن.کای زیرلب لعنتی گفت و به سمت راهروی تاریک قلعه راه افتاد. ـ بیاید داخل.لیا تکان نخورد.ـ من هنوز نمی‌دونم چه خبره.کای ایستاد. چند ثانیه سکوت کرد، بعد آرام برگشت سمتش. ـ اگر امشب از این قلعه بیرون بری، قبل طلوع خورشید می‌میری.سردی حرفش مستقیم داخل دل لیا نشست.ـ چرا باید حرفتو باور کنم؟کای خندید؛ خنده‌ای کوتاه و تلخ. ـ چون اون موجودی که توی برج دیدی فقط یه سایه ضعیف بود. موجودات اصلی هنوز بیدار نشدن.باد شدیدی داخل قلعه پیچید و شعله مشعل‌ها لرزیدند.مارینا با نگرانی گفت: ـ لطفاً بحث نکنید. وقت نداریم.لیا بالاخره وارد قلعه شد.دروازه پشت سرشان با صدایی سنگین بسته شد.---داخل قلعه تاریک‌تر از چیزی بود که تصور می‌کرد. دیوارهای سنگی قدیمی با نمادهای عجیب پوشیده شده بودند؛ نمادهایی شبیه ماه، ستاره و چشم‌هایی که انگار از دل دیوار نگاهت می‌کردند.کای بدون حرف جلو می‌رفت.لیا آرام پرسید: ـ اینجا کجاست؟ـ آخرین پناهگاه خاندان «نورث».ـ خاندان تو؟کای جواب نداد.به تالار بزرگی رسیدند. وسط تالار میزی گرد قرار داشت و روی دیوار پشت آن، شمشیری نقره‌ای آویزان بود که نور آبی کمرنگی از خودش پخش می‌کرد.لیا حس عجیبی داشت.انگار قبلاً اینجا را دیده بود.ناگهان درد شدیدی داخل سرش پیچید.تصویری کوتاه جلوی چشمانش ظاهر شد؛همین تالار… اما پر از خون.لیا نفسش بند آمد و دستش را روی شقیقه‌اش گذاشت.کای سریع متوجه شد. ـ چی دیدی؟ـ م… من…تصویر محو شد.لیا رنگ‌پریده روی صندلی نشست. ـ اینجا… یه اتفاقی افتاده بود.کای ساکت شد.برای اولین بار چیزی شبیه نگرانی در چهره‌اش دیده می‌شد.ـ خاطره‌های وارث دارن بیدار میشن…مارینا زیرلب دعایی خواند.لیا گیج شده بود. ـ یکی بهم توضیح میده؟!کای نفس عمیقی کشید و روبه‌رویش نشست.ـ هزار سال پیش، سرزمین ما بین دو قدرت تقسیم شد؛ «نور» و «سایه». خاندان لونار نگهبان جادوی ماه بودن. تا وقتی وارث ماه زنده بود، سایه‌ها نمی‌تونستن وارد این دنیا بشن.ـ پس چی شد؟چشم‌های نقره‌ای کای تاریک شدند. ـ خیانت.باد دوباره پنجره‌های قلعه را لرزاند.ـ یکی از نگهبان‌ها دروازه سایه‌ها رو باز کرد. جنگ شروع شد. هزاران نفر کشته شدن… و خاندان لونار نابود شد.لیا آرام گفت: ـ جز من…کای سر تکان داد. ـ تو آخرین نفری.سکوت سنگینی بینشان افتاد.بعد لیا آرام پرسید: ـ تو چرا کمکم می‌کنی؟این بار کای جواب نداد.فقط نگاهش را دزدید.و همین سکوت، بیشتر از هر حرفی ترسناک بود.---نیمه‌شب گذشته بود.لیا داخل اتاقی کوچک کنار پنجره نشسته بود و نمی‌توانست بخوابد.باران هنوز می‌بارید.همه چیز زیادی عجیب بود.جادو.سایه‌ها.خاندان ماه.و پسری که انگار رازهای خطرناکی را پنهان می‌کرد.او گردنبند آبی را در دستش گرفت.سنگ آرام می‌درخشید.ناگهان صدایی پشت پنجره شنید.تق.تق.لیا اخم کرد و به سمت پنجره رفت.وقتی پرده را کنار زد، خون در رگ‌هایش یخ زد.موجودی سیاه بیرون پنجره چسبیده بود.با چشمان قرمز درخشان.و لبخندی غیرانسانی.سایه پیدایش کرده بود… ✨