#پارت 4صدای پادشاه سایه‌ها هنوز در آسمان می‌پیچید.مه اطراف قلعه مثل موجودی زنده حرکت می‌کرد و سایه‌ه

#پارت 4صدای پادشاه سایه‌ها هنوز در آسمان می‌پیچید.مه اطراف قلعه مثل موجودی زنده حرکت می‌کرد و سایه‌ها آرام‌آرام جلو می‌آمدند. نگهبان‌ها شمشیرهایشان را محکم گرفته بودند، اما ترس داخل چشم‌هایشان معلوم بود.لیا نمی‌توانست نگاهش را از آن موجود عظیم بردارد.چشم‌های سرخش مستقیم روی او قفل شده بودند.انگار فقط برای او آمده بود.کای جلوتر ایستاد و شمشیرش را بالا آورد. ـ لیا، برو داخل قلعه.ـ چی؟! نه!ـ الان وقت بحث نیست.پادشاه سایه‌ها لبخند ترسناکی زد. ـ هنوز هم ازش محافظت می‌کنی، شاهزاده؟لیا اخم کرد.شاهزاده؟قبل از اینکه چیزی بپرسد، زمین ناگهان لرزید.صدها سایه همزمان حمله کردند.فریاد سربازها بلند شد و جنگ شروع شد.آستر، اژدهای سفید، غرش بلندی کرد و به آسمان پرید. نور نقره‌ای از دهانش بیرون زد و چندین سایه را نابود کرد.اما تعدادشان خیلی زیاد بود.کای به سمت دشمن‌ها دوید و شمشیرش میان تاریکی برق زد.لیا برای لحظه‌ای ماتش برده بود.حرکت‌های کای شبیه انسان عادی نبود؛ سریع، دقیق و مرگبار.هر ضربه‌اش نور آبی درخشانی ایجاد می‌کرد.اما ناگهان یکی از سایه‌ها از پشت به او حمله کرد.لیا بدون فکر فریاد زد: ـ کای!!نور شدیدی از بدنش منفجر شد.همه‌چیز برای لحظه‌ای سفید شد.موج عظیم نور، سایه‌ها را به عقب پرتاب کرد و آسمان تاریک را روشن کرد.سکوت.حتی جنگ هم برای چند ثانیه متوقف شد.چشم‌های پادشاه سایه‌ها باریک شد.ـ قدرتش بیدار شده…لیا نفس‌نفس می‌زد. نمی‌دانست چه کرده.کای آرام برگشت سمتش. نگاهش پر از ناباوری بود.و… ترس.برای اولین بار، لیا ترس را داخل چشمان او دید.---جنگ تا نیمه‌شب ادامه داشت.بالاخره سایه‌ها عقب‌نشینی کردند، اما قلعه آسیب زیادی دیده بود.دیوارهای سنگی ترک خورده بودند و چندین نگهبان زخمی شده بودند.لیا روی پله‌های تالار نشسته بود و هنوز دست‌هایش می‌لرزید.مارینا زخم کوچکی روی بازویش را بست. ـ باید استراحت کنی.ـ من اون نور رو کنترل نکردم…مارینا آرام گفت: ـ جادوی ماه به احساساتت وصله.ـ یعنی چی؟ـ هرچی ترس، خشم یا عشقت بیشتر بشه… قدرتت هم قوی‌تر میشه.لیا آرام به پایین نگاه کرد.عشق…ناگهان تصویر کای داخل ذهنش آمد.و قلبش بی‌دلیل تند شد.در همان لحظه صدای قدم‌هایی از راهرو آمد.کای بود.اما این بار زخمی شده بود.پیراهن سیاهش از کنار شانه پاره شده و رد خون روی پوستش دیده می‌شد.لیا سریع بلند شد. ـ تو زخمی شدی!کای بی‌تفاوت گفت: ـ چیز مهمی نیست.ـ اینو مهم نمی‌دونی؟!کای نگاه کوتاهی به او انداخت. ـ تو باید یاد بگیری نگران من نباشی.لیا اخم کرد. ـ و تو باید یاد بگیری همیشه تنهایی نجنگی.چند ثانیه سکوت بینشان ماند.بعد… کای آرام خندید.لبخند کوچکی که برای اولین بار واقعی به نظر می‌رسید.دل لیا عجیب لرزید.اما ناگهان مارینا رنگش پرید.او به گردنبند آبی نگاه می‌کرد که حالا شدیدتر از همیشه می‌درخشید.ـ نه…کای سریع جدی شد. ـ چی شده؟مارینا با صدایی لرزان گفت: ـ دروازه داره باز میشه…هوای قلعه ناگهان سرد شد.شمع‌ها خاموش شدند.و صدایی عجیب از اعماق زمین بلند شد.صدایی شبیه زمزمه هزاران روح.لیا احساس کرد قلبش یخ زده.بعد صدایی داخل ذهنش پیچید:«وارث ماه…به زودی همه حقیقت را خواهی فهمید…» ✨