#پارت 3قلب لیا از ترس ایستاد.موجود سیاه پشت پنجره، سرش را آرام کج کرد؛ انگار داشت او را تماشا می‌کرد. ناخن‌های بلندش روی شیشه کشیده شدند و صدایی وحشتناک داخل اتاق پیچید.تقـــــ.شیشه ترک خورد.لیا چند قدم عقب رفت. نفسش تند شده بود. دستش ناخودآگاه سمت گردنبند آبی رفت.همان لحظه موجود لبخند ترسناکش را بازتر کرد.و شیشه شکست.باد سردی همراه با تاریکی داخل اتاق هجوم آورد.لیا جیغ کوتاهی کشید و نور نقره‌ای ناگهانی از دستش بیرون زد. موج نور به سایه برخورد کرد، اما این بار موجود از بین نرفت.فقط عقب رفت.و خندید.صدایش شبیه چند نفر بود که همزمان حرف بزنند.ـ وارث… بالاخره پیدات کردم…لیا به دیوار چسبید.ناگهان در اتاق با شدت باز شد.کای وارد شد.چشم‌های نقره‌ای‌اش در تاریکی می‌درخشیدند و شمشیرش نور آبی عجیبی داشت.بدون مکث جلوی لیا ایستاد.ـ عقب بمون.سایه غرید و به سمتشان حمله کرد.اما کای سریع شمشیرش را داخل تاریکی فرو برد.صدای جیغ بلندی اتاق را لرزاند.سایه دود شد و از پنجره بیرون گریخت.سکوت.فقط صدای باران مانده بود.لیا هنوز شوکه به کای نگاه می‌کرد.ـ اون… حرف زد…کای آرام شمشیرش را پایین آورد. ـ چون اون یه سایه معمولی نبود.ـ یعنی چی؟کای چند ثانیه سکوت کرد. ـ یعنی «پادشاه سایه‌ها» بیدار شده.رنگ از صورت لیا پرید.---صبح روز بعد، مه غلیظی اطراف قلعه را پوشانده بود.لیا کنار پنجره ایستاده بود و به جنگل تاریک خیره شده بود. از دیشب ذهنش آرام نگرفته بود.پادشاه سایه‌ها…حتی اسمش هم ترسناک بود.صدای در آمد.مارینا داخل شد و لبخند کوچکی زد. ـ بهتر شدی؟لیا آرام سر تکان داد. ـ کای کجاست؟ـ از صبح رفته بیرون.ـ کجا؟مارینا مکث کرد. ـ دنبال چیزی که بتونه جلوی جنگ رو بگیره.لیا اخم کرد. ـ چه چیزی؟اما قبل از اینکه جواب بگیرد، صدای انفجار مهیبی از بیرون آمد.کل قلعه لرزید.لیا سریع به سمت پنجره دوید.و نفسش بند آمد.صدها سایه میان مه ظاهر شده بودند.ارتشی از تاریکی.مشعل‌های آبی نگهبان‌های قلعه یکی‌یکی خاموش می‌شدند.مارینا وحشت‌زده گفت: ـ اونا قلعه رو پیدا کردن…در همان لحظه صدای زنگ خطر داخل قلعه پیچید.لیا بدون فکر از اتاق بیرون دوید.راهروها پر از سربازهایی بود که آماده جنگ می‌شدند. همه جا آشوب بود.وقتی به تالار اصلی رسید، کای را دید که تازه برگشته بود.اما تنها نبود.کنارش موجود عظیمی با بال‌های سفید ایستاده بود.اژدها.لیا از شدت ناباوری خشکش زد.اژدها چشم‌های طلایی‌اش را به او دوخت و سرش را خم کرد.کای گفت: ـ وقتشه حقیقت رو بدونی.لیا آرام جلو رفت.ـ تو… اژدها داری؟!برای اولین بار لبخند واقعی روی صورت کای نشست. ـ اسمش «آستر»ه.اژدها صدای آرامی شبیه غرش کوتاه داد.بعد کای جدی شد. ـ گوش کن لیا. پادشاه سایه‌ها فقط یه هدف داره؛ گرفتن قدرت تو.ـ چرا من؟ـ چون جادوی ماه تنها چیزیه که می‌تونه نابودش کنه.لیا با ترس به ارتش تاریکی بیرون قلعه نگاه کرد. ـ من حتی نمی‌دونم چطور از این قدرت استفاده کنم…کای آرام نزدیکش شد.ـ یاد می‌گیری.ـ اگه نتونم چی؟کای مستقیم داخل چشم‌هایش نگاه کرد.ـ پس من نمی‌ذارم تنهایی بجنگی.قلب لیا برای لحظه‌ای آرام گرفت.اما ناگهان صدای غرش وحشتناکی آسمان را لرزاند.مه کنار رفت.و موجودی عظیم از دل تاریکی بیرون آمد.بلندتر از برج‌های قلعه.با تاجی سیاه و چشمانی سرخ.پادشاه سایه‌ها.او لبخند ترسناکی زد و صدایش مثل رعد در آسمان پیچید:ـ وارث ماه…بالاخره پیدات کردم… ✨