کجا بروم که دلتنگ عزیزان و وطن نباشم؟ کجا می‌توانم بروم؟ کجا را دارم بروم؟!می‌مانم همین‌جا و ناگزیر هر ثانیه با ته مانده‌ی امیدم می‌گردم بین بازار ماشین و طلا تا ببینم چه چیزی مرا از سقوط نجات می‌دهد و وقتی زورم به هیچ چیز نرسید، همان ته‌مانده را صرف نیفتادن و زنده ماندن می‌کنم و خالی می‌شوم.ما خالی شدگان ناباور! ما جوانان و پیرانِ نزیسته! ما امیدوارانِ دویده و دویده و دویده و امید نیافته!ما که با هزار هزار تلاش و تقلا خودمان را به جایی رسانده‌بودیم؛- که هرج و مرج شد و هیچ تلاشی بدون ثروت‌های بادآورده، افاقه نمی‌کرد!ما که با هزار هزار تار و پود آرزو، امید بافته‌بودیم؛- که فرش شد و فروختیم تا زنده‌بمانیم...ما آرزوی به تعویق افتاده‌ی مادران و پدرانِ زحمتکش و عزیزی بودیم! قرار بود خدا نه تنها رنج ما، که رنج آنان را هم برای ما جبران کند؛ قرار بود تلاش‌هایمان به ثمر بنشیند! قرار نبود اینجوری زندگی کنیم...#نرگس_صرافیان_طوفان@narges_sarrafian_toofan