آنچه در این ویدئوی کوتاه می‌بینید، روایتی ساده اما عمیق از طمع و میل بی‌پایان استبودا، فرد شروری را از موقعیت دشوار نجات داد؛ اما او به‌ جای قدردانی، با طمع بیشتری گفت:«همه‌ چیزت را به من بده.»این همان عطش حرص و طمع برای زیاده خواهی است؛ حتی پس از دریافت لطف..همان نارضایتی است؛ حتی پس از اینکه دستی برای کمک به‌ سوی انسان دراز شده..در بودیسم، ریشه‌ی رنج، فقر نیست؛ طمع و میل بی‌پایان به بیشتر داشتن است.کسی که همیشه احساس  کمبود می‌کند، هرگز سیر نمی‌شود؛ اما کسی که با داشته‌های اندک خشنود است، در حقیقت ثروتمند است.بودا آن مرد شرور را از خطر نجات داد؛ اما در حقیقت، آنچه بیش از همه نیاز به نجات داشت، قلب او بود.@OCEAN_OM✨🧚‍♀