اگر درست حدس زده باشم، یکی دیگر از دلایل کم‌فعال شدن گروه‌ها می‌تواند این باشد که افراد نگران‌اند مط

اگر درست حدس زده باشم، یکی دیگر از دلایل کم‌فعال شدن گروه‌ها می‌تواند این باشد که افراد نگران‌اند مطلبی یا پیامی بنویسند و شخص دیگری بلافاصله متن آنها را در اختیار هوش مصنوعی قرار دهد و از آن بخواهد ایرادهای متن را استخراج کند.این نگرانی تا حدی بجاست.هوش مصنوعی می‌تواند تقریبا از هر متنی ایراد بگیرد؛ شاید حتی هر متنی!حتی اگر متن از نظر محتوایی درست باشد ـ که البته در مباحث فلسفی معمولا با «درستی مطلق» سروکار نداریم ـ باز هم می‌توان برای آن فهرستی از ایرادها تولید کرد.حتی متون علمی بسیار قدرتمند، آثار پژوهشگران برجسته و مقالات منتشرشده در معتبرترین ژورنال‌های علمی نیز از این قاعده مستثنا نیستند. هوش مصنوعی می‌تواند از آنها نیز فهرستی از اشکالات، ابهامات و نکات قابل نقد ارائه کند. حتی درباره بخش‌هایی از دانش تثبیت‌شده نیز ممکن است ایرادهایی مطرح کند که در ظاهر بسیار قانع‌کننده‌اند، اما خودشان نادرست هستند.به بیان ساده‌تر، هوش مصنوعی می‌تواند تقریبا هر متخصص یا دانشمند برجسته‌ای را در برابر دیگران زمین بزند؛ چه این ایرادها درست باشند و چه نادرست.بنابراین صرف اینکه هوش مصنوعی از یک متن ایراد گرفته است، به هیچ‌وجه به این معنا نیست که آن متن غلط است.آگاه باشیم از این وضعیت.به این وضعیت باید توجه داشته باشیم مهایرادهایی که هوش مصنوعی مطرح می‌کند لزوما:ضروری نیستند؛مهم نیستند؛و حتی لزوما درست نیستند.حتی اگر ایرادی که هوش مصنوعی پیدا کرده واقعا ایراد باشد، باز هم لزوما ایراد مهم یا ضروری‌ای نیست.هر متنی قرار نیست در حد یک مقاله ژورنالی نوشته شود که تک‌تک جمله‌های آن از نظر دقت و صورت‌بندی بهینه شده باشند. انسان‌ها در گفت‌وگو مثال می‌زنند، ساده‌سازی می‌کنند، بعضی جزئیات را حذف می‌کنند، مطالب را به صورت تقریبی بیان می‌کنند و گاهی برای قابل‌فهم‌تر شدن موضوع، از دقت کامل در بیان فاصله می‌گیرند(دقت کامل چه کوفتی است؟ من‌که جایی ندیدم).اینها لزوما نقص‌های جدی نیستند.گاهی دقیق‌تر کردن یک جمله، ارزش علمی آن را بیشتر نمی‌کند؛ فقط آن را پیچیده‌تر و سنگین‌تر می‌کند.اما جدا از مسئله خطاپذیری هوش مصنوعی، یک سوال بنیادی‌تر وجود دارد:اصلا این چه کاری است که هر متنی کسی می‌نویسد، بلافاصله آن را به ماشین بدهیم تا بررسی کند که آیا درست گفته است یا نه؟ما در یک گروه علمی و فلسفی با انسان‌ها گفت‌وگو می‌کنیم، نه با پاسخ‌نامه امتحان.ممکن است کسی یک ایده ناقص مطرح کند یا یک سوال ابتدایی بپرسد. اتفاقا اینها برای یک گروه علمی طلا هستند. اگر چنین سوالی مطرح شود، می‌تواند ساعت‌ها بحث و گفت‌وگو ایجاد کند. ناقص بودن یک ایده اشکالی ندارد؛ اشتباه کردن هم اشکالی ندارد. چیزی که مشکل ایجاد می‌کند، اصرار بر یک ادعای نادرست پس از روشن شدن خطای آن است.ممکن است کسی چیزی را که تازه یاد گرفته توضیح دهد یا حتی اشتباهی داشته باشد که خودش هنوز متوجه آن نشده است. اتفاقا گفت‌وگو برای همین است.نفر بعدی باید بتواند بگوید«به نظرم این قسمت مشکل دارد، چون...» و بعد استدلالش را ارائه کند.این همان فرایندی است که می‌تواند به رشد فکری اعضای گروه‌های علیم و فلسفی ما کمک کند.اگر از همان ابتدا هر حرفی را به هوش مصنوعی بدهیم تا درباره آن داوری کند، کم‌کم خودِ گفت‌وگو بی‌معنا می‌شود.بدتر از آن، ممکن است افراد از ترس همین اتفاق اصلاً چیزی ننویسند.ما قرار نیست روشی ایجاد کنیم که اعضای گروه از نوشتن و مطرح کردن ایده‌های خود بترسند. ایده بنویسید، ایده تخیلی. نمیتوان ماشینی ساخت که...؟ ببینیم با هم اشکال کجاست و کجا شدنی است.ترس از اینجا ایجاد می‌شود که فرد بداند اگر یک جمله بنویسد، شخص دیگری می‌تواند در چند ثانیه آن را به هوش مصنوعی بدهد و فهرستی از ایرادها دریافت کند؛ حتی اگر بعضی از آن ایرادها اصلا واقعی نباشند.این موضوع می‌تواند یکی از عواملی باشد که مشارکت در گروه را کاهش می‌دهد.هدف یک گروه علمی این نیست که اعضا را وادار کنیم پیش از بیان هر جمله، متن خود را از یک ماشین عبور دهند. کانال فرق می‌کند.هدف این است که خود افراد یاد بگیرند ادعا کنند، استدلال کنند، سوال بپرسند، منبع بخواهند، نقد کنند و در صورت مشخص شدن اشتباه، موضع خود را اصلاح کنند.هوش مصنوعی می‌تواند ابزار بسیار خوبی برای یادگیری و بررسی باشد، اما نباید به داور دائمی هر جمله‌ای که یک انسان در یک گفت‌وگو می‌نویسد تبدیل شود.در غیر این صورت ممکن است به جای اینکه کیفیت گفت‌وگو افزایش پیدا کند، خودِ میل به گفت‌وگو کاهش پیدا کند.سام آریامنش 🚀 @ofoghroydad