آن دوراهی‌ای که بالاخره سراغ همه‌مان می‌آیددر یک بحث اشتباه می‌کنید و طرف مقابل اشتباهتان را نشان می‌دهد.از اینجا دو راه دارید:۱. بررسی می‌کنید؛ جست‌وجو می‌کنید، منابع را نگاه می‌کنید و اگر متوجه شدید اشتباه کرده‌اید، خیلی ساده می‌گویید:«عه، که این‌طور. ممنون که گفتی. پس با این اصلاح، ادامه بحث را پیش می‌بریم.»و تمام.اشتباه اصلاح شده و بحث می‌تواند ادامه پیدا کند.۲. روی حرف اشتباه پافشاری می‌کنید.«نه آقا، این بدیهی است.»«نه، اصلا این‌طور نیست.»«من مطمئنم.»و بعد پیام روی پیام، ساعت‌ها اصرار، تغییر صورت مسئله، پریدن از شاخه‌ای به شاخه دیگر برای نجات موضع قبلی و باز هم اصرار.کم‌کم طرف مقابل خسته و عصبانی می‌شود، ادمین شما را به‌دلیل اصرار روی یک ادعای نادرست سایلنت می‌کند و حالا علاوه بر اشتباه اولیه، یک درگیری شخصی هم شکل گرفته است. خودتان هم عصبانی می‌شوید، اعتبارتان آسیب می‌ببیند؛ به چت خصوصی ادمین می‌روید فحش میدهید؛همه این‌ها می‌تواند با یک جمله ساده جلوگیری شود:«ممکنه اشتباه کرده باشم؛ بذار بررسی کنم.»«که اینطور!! اوکی »«درست؛ از این نظر نگاه نکرده بودم»لازم نیست در بحث‌ها آن‌قدر محکم و قطعی حرف بزنیم که اگر بعدا معلوم شد اشتباه کرده‌ایم، دیگر راهی جز دفاع از اشتباهمان برایمان باقی نماند.احتیاط در بیان ادعا، عقب‌نشینی نیست؛ بخشی از تفکر عقلانی است.و شاید مهم‌تر از این؛ اعتراف به اشتباه، اعتبار ما را نابود نمی‌کند؛ اصرار بر اشتباه است که می‌تواند آن را نابود کند.سام🚀 @ofoghroydadd