عجب بامداد غریبی! بامدادی بعد از چهار ماه انتظار. از آن انتظارهایی که پایانش هم شیرین نیست. ولی جانِ کندنی را باید کند. بامدادی شبیه آن بامداد لعنتی. دهم اسفند ۴۰۴ را می‌گویم.انتظار ورود پیکر ولی خدا و نایب ش.ه.ی.د امام زمان، ضمیمه شده به انتظار دلهایی شرحه‌شرحه و داغدیده و امیدوار به ظهور مولای او، ولی‌الله‌الاعظم ارواحنا لتراب مقدمه الفداء.امت مبعوث، دیروز و دیشب اینجا به‌انتظار نشسته‌اند تا بدن پاره‌پاره‌ی پدر پیرشان بیاید. هم، چند ماهی است فلسفه غیبت را می‌فهمند. و بیشتر از همیشه منتظر منجی و منتقم‌اند. شاید اگر "عهد" ببندند، مولایشان ذوالفقار به‌دست سر برسد و بر تمام زخمها مرهم گذارد. بر تمام زخمهای این شش هفت سال، این دو سه سال، این یک سال، و این چهار ماه. اصلا خدا را چه دیدی، شاید رهبر هم با مولا برگشت. باید "عهد" بست.دعای عهد بامداد امروز مصلی، از آن دعاهایی بود که ترجمه نمی‌خواست. ترجمه‌اش پیشتر به جان نشسته بود:اللهم اكشف هذه الغُمَّةَ عن هذه الأمةِ بحضوره...ولی استجابت این دعا یک شرط دارد:#باید_برخاست یاسر قدسی@boooteh