📌 بابا لنگ‌دراز (به انگلیسی My Daddy Long-Legs به ژاپنی 私のあしながおじさん) محصول نیپون انیمیشن (۱۹۹۰)📌 جو

📌 بابا لنگ‌دراز (به انگلیسی My Daddy Long-Legs به ژاپنی 私のあしながおじさん) محصول نیپون انیمیشن (۱۹۹۰)📌 جودی عزیز من🖊 باید داستایفسکی خوانده باشید و حداقل با یکی از آن زن‌های سادیست یا مازوخیست که هیچ‌وقت نمی‌فهمی چه مرگشان است، آشنا شده باشید تا قدر «جودی ابوت» را بدانید. جودی که انرژی و زندگی ازلابه‌لای نامه‌هایش بیرون می‌زند و یک چیزهایی را به جای این که بگوید، نقاشی می‌کند. به جای این‌که به سرپرست‌اش بگوید «آقای ژان اسمیت» ـ که واقعا مسخره است ـ می‌گوید «بابا لنگ دراز». من همیشه فکر می‌کردم، بابا از همین‌جا تصمیمش را می‌گیرد که از جودی خوشش بیاید. نمی‌توانی دختری را که می‌خواهد «بابا لنگ دراز» صدایت کند، نادیده بگیری. طنز، در شخصیت آدم‌ها مثل خود «شخصیت» است. وقتی هست، توجه‌ات را جلب می‌کند. طنز جودی، برگ برنده او و سکه شانسش در زندگی است. همین است که در آن انشای «چهارشنبه عزیز» چشم بابا را می‌گیرد و باعث می‌شود فکر کند این یتیم ارزشش را دارد. ارزشش را دارد که از این جهنم دره بیاید بیرون، و باز همین است که باعث می‌شود بابا عاشقش شود و... این‌جاست که مشکلی پیش می‌آید. قبول کنید این واقعاً از آن حقه‌های کثیف قدیمی است که «سرپرست پولدار»، یکی از یتیم‌هایش را بفرستد دانشگاه و بعد عاشقش شود و تازه به جای این‌که این سرپرست عزیز، همان آقای چاق تاس مسخره‌ای باشد که جودی طفلک فکر می‌کند ـ چون در واقعیت، معمولا همین شکلی‌اند ـ مرد ترکه سی و چند ساله خوش تیپی باشد که... قبول کنید زیادی هالیوودی است. اما جین وبستر حواسش هست که چیز خوبی وجود دارد به اسم «طنز» که با آن می‌شود این لبه‌های تیز را سوهان زد. جرویس پندلتون حالا که طنز دارد، نمی‌تواند «پندلتون بودن» خودش را دست نیندازد. نمی‌تواند به ریش ایل و تبار فیس و افاده‌ای‌اش ـ که او را یک مشنگ واقعی می‌دانند که پول‌هایش را می‌ریزد توی چاه و حق هم دارند ـ نخندد. نمی‌تواند وقتی عاشق یتیمی می‌شود که خرجش را می‌دهد، جوری رفتار کند که توی سریال‌های ما رفتار می‌کنند. چیزی که اگر اتفاق می‌افتاد، قصه را به گند می‌کشید.فکر کنید نامه‌های جودی به جای آن جک و جانورها، پر از کلمه‌های خیس عاشقانه بود و جرویس پندلتون هم از آن‌ور قربان صدقه‌اش می‌رفت. اصلا رغبت می‌کردید بروید سمت این کتاب؟ طنز باعث می‌شود ما آدم‌ها، راحت‌تر بتوانیم خودمان را تحمل کنیم. راحت‌تر بتوانیم خودمان و همدیگر را ببخشیم. بابت همه چیز. بابت پندلتون بودن، بابت عاشق بودن، بابت هالیوودی بودن، بابت آدم بودن. بله. طنز واقعا چیز خوبی است.🔅 حبیبه جعفریان