📌 بابا لنگ‌دراز (به انگلیسی My Daddy Long-Legs به ژاپنی 私のあしながおじさん) محصول نیپون انیمیشن (۱۹۹۰)📌 کا

📌 بابا لنگ‌دراز (به انگلیسی My Daddy Long-Legs به ژاپنی 私のあしながおじさん) محصول نیپون انیمیشن (۱۹۹۰)📌 کاش لنگ همه باباها دراز بود🖊 قرار نیست حتما یتیم باشی و خانم «لیپت» موقع برداشتن یواشكی شیرینی از روی میز، پشت دستت زده باشد. همین‌طوری هم می‌توانی خودت را بگذاری جای او. «جودی» انتقام همه‌مان را از این دنیا و آدم‌هایش می‌گیرد. و همه‌اش را، همه این كارها را با «جودی» بودنش می‌كند. با كاراكترش كه پر از زندگی و آن همه چیز عجیب و غریب است. كارتون «بابا لنگ دراز» برای دو دسته از آدم‌ها، دوجور مختلف معنی می‌شود. آن‌هایی كه كتاب را قبلش خواندند و آن‌هایی كه كتاب را بعدش خواندند یا اصلا نخواندند. اگر كتاب را خوانده باشی، همه آن‌نقاشی‌ها، خط خطی‌ها، تصویرهای محو و خیال‌ها جان می‌گیرند، تمام خط‌های سیاه و سفید، رنگی می‌شوند و جلوی چشمت راه می‌روند. هرچی خواندی و توی ذهنت ساختی، زنده می‌شود. كارتون بابا لنگ دراز، این‌طوری است. جودی از پس تمام خاطره‌ها و كابوس‌هایش با آن موهای بافته دو طرف، با آن لباس‌های پاره بچگی و بلوز و شلوارك آبرومند بزرگی (كه خیلی عوض نمی‌شد) جلوی چشمت رژه می‌رود، می‌خندد و اشك توی چشم‌هایش حلقه می‌زند. آن وقت، جودی و همه آن چیزی كه ازش خواندی، معنا پیدا می‌كند. تمام آن نامه‌های رد و بدل شده، تبدیل به قصه و فضا می‌شوند. یتیم‌خانه «جان گریر» همان‌قدر تلخ، تیره و تنفرآمیز؛ جولیا همان‌قدر از خودراضی و كله شق؛ و سالی همان‌قدر ساده و مهربان.انیمیشن «بابا لنگ دراز» یك سینمای واقعی است. كادرها، قاب ‌بندی، زاویه‌های عجیب و چرخش دوربین‌ها بیداد می‌كند. وقتی جودی پشت پنجره اتاقش دست زیر چانه زده و خودكار به دهان فكر می‌كند. وقتی با دخترها بسكتبال بازی می‌كند، وقتی تا صندوق پست، كودكانه و شلنگ تخته‌اندازان می‌دود، و وقتی نور از لای شاخه‌ها بیرون می‌زند و سایه می‌سازد، دل آدم از تصویرسازی‌ها با آن موسیقی و چفت و بست‌شان به هم، غنج می‌رود. وقتی آن مدرسه بزرگ، خانم مدیر جدی و دلسوز مخفی، دخترها، معلم پیر ادبیات و باقی آن چیزها و آدم‌ها آن‌قدر واقعی و درست و حسابی از آب در آمدند این‌طوری است كه لحظه‌های شاد، حالت را خوب می‌كند و از لحظه‌های تلخ، دمغ می‌شوی. و چقدر «جروس پندلتون» و آن شخصیت عجیب و غریبش، آن بی‌اعتنایی و پشت پازدنش به اشرافیت و زندگی شهری، در كنار معصومیت و بی‌قراری و از این شاخ به آن شاخ پریدن‌ها و بالا پایین‌شدن‌های «جودی»، فوق‌العاده از آب درآمده است.لباس‌ها و سر و وضعشان در كنار دوبله فارسی، حالت چشم‌ها و نگاه‌ها، لبخندهای سرسری و از ته دل، قیافه‌های مضحك یا جدی جدی، همه به نظر ما پذیرفتنی و از جنس اصل داستان است. حتی اگر كتاب را بیشتر دوست داشته باشی، این‌جا بیشتر از قبل عاشق بابا لنگ دراز و دختر خوانده كله ‌خرابش می‌شوی. كارتون را كه می‌بینی، از سر به هوایی‌ها و ورجه و ورجه‌ها، از سقف بالا رفتن، حقه‌ها و گِل ‌بازی‌هایش (در كنار تمام ضعف‌ها و شكست‌هایش) بیشتر به سرت می‌زند كه هوس جودی بودن بكنی و داشتن بابایی كه لنگ‌هایش دراز باشد. دلت می‌خواهد سایه‌های بلند آن «پاها» را ببینی همان‌طور كه «جودی » كارتون دید و از لای همان در بدوی دنبالش. دوست داری با «سالی» و «جولیا» خوش باشی و گاهی دستشان بیندازی. از خدایت است كه كله پر بادی مثل جودی داشته باشی و از حراجی، میز و كمد بخری و با طناب از پنجره‌ بالا بكشی. حتی برای خیالی كوتاه، بدت نمی‌آید چنین عزت نفس و عزم جزمی پیدا كنی كه پول‌های راه به راه «بابا» را برگردانی و مثل آدم بنشینی و «داستان» نوشتن تمرین كنی، ماهی‌گیری یاد بگیری، داستان بخوانی و این همه اشتیاق و ذوق برای زندگی كردن داشته باشی.🔅 فاطمه عبدلی