📌 ایکیوسان (به انگلیسی Ikkyū-San - به ژاپنی 一休さん) محصول تویی انیمیشن - ژاپن (۱۹۷۵)📌 آی‌كیو و ای‌كی

📌 ایکیوسان (به انگلیسی Ikkyū-San - به ژاپنی 一休さん) محصول تویی انیمیشن - ژاپن (۱۹۷۵)📌 آی‌كیو و ای‌كیو!🖊 برادر كوچك‌ترم را به سلمانی بردند و به علت مرموزی موهای بلند و لَخت و قشنگش را از ته زدند! طفلك از سلمانی تا خانه‌مان، كوچه را از اشك‌هایش خیس كرده بود. به خانه كه رسید سلام هم نكرد، افتاد روی تختش و شروع كرد به گریه كردن. مادرم طاقت نیارود، رفت توی اتاق و گفت: «بابا گریه نداره، كلی هم خوشگل شدی، شدی عین ای‌كیوسان.» پنج دقیقه بعد، برادرم چهارزانو زده بود و داشت تیریپ ای‌كیوسانی فكر می‌كرد. یادتان كه هست؟ انگشت‌هایش را خیس می‌كرد و روی كله كچلش دو تا دایره كوچك با انگشتانش درست می‌كرد و بعد در حالی كه چشمانش را بسته بود، صدایی مثل تق‌تق درمی‌آمد و آن فكرهای رؤیایی به كله‌اش می‌زد.ای‌كیوسان یكی از شخصیت‌هایی بود كه بدجوری توی كله تمام بچه‌های هم‌نسل ما فرو رفت. وقتی كه كل‌كل كارتون‌های قدیمی پیش می‌آید امكان ندارد (واقعا امكان ندارد!) كسی را پیدا كنید كه ای‌كیو را یادش نباشد، دلیلش را نمی‌دانم، یك حدس‌هایی می‌زنم اما فقط حدس است. مثلا شاید توی كله همه ما كرده بودند كه علم خیلی بهتر از ثروت یا هر چیز كوفتی دیگری است! همه‌مان می‌خواستیم آی‌‌كیویی در حد ای‌كیو داشته باشیم. وقتی كه خانم یایویی با بدجنسی فوق‌العاده‌اش آن معماهای عجیب و غریب را برای ای‌كیو طرح می‌كرد، همه‌مان خیالمان راحت بود كه یك عقل كل، این معماها را مثل آب‌نبات حل می‌كند، هیچ فشاری به مغزمان نمی‌آمد، چون ای‌كیو بود و او یك ناجی بود!شینسه را به خاطر بیاورید. آن سامورایی خوش قلب كه آی‌كیوی متوسطی داشت و كلا از درك چیزهای سطح بالا عاجز بود. یادتان هست هر وقت ای‌كیو معمایی را حل می‌كرد، می‌پرید و بغلش می‌كرد و با لحن جالبی می‌گفت: «ای‌كی‌یو». همه‌‌مان انگار جای شینسه بودیم، بچه‌‌‌‌‌هایی كه ضریب هوشی‌مان دست‌كم متوسط بود، اما فرق هوش بالا و پایین را درك می‌كردیم و غصه می‌خوردیم! هیچ‌وقت هم دوست نداشتیم جای شونن باشیم. شونن همان بچه راهب كله خربزه‌ای بود كه توی بچه‌های مدرسه «آنكوكوجی» احساس رئیس بودن می‌كرد و از این كه هیچ‌كس تحویلش نمی‌گرفت شاك زده بود. خب دلیلش معلوم بود بزرگی به قد و وزن و ماهیچه نیست، آی‌كیو «شونن» در حد شلغم بود. حتی وقتی معماها حل می‌شدند باز هم نمی‌فهمید. خب چه توقعی می‌توان داشت؟ كداممان دوست داشتیم جای ژنرال باشیم با آن كاخ رؤیایی (كه از روی كاخ واقعی در كیوتو الهام گرفته شده) و آن همه پول و زلم زیمبو؟ فقط او هم مثل ما مشكل داشت. آی‌كیوی او از ای‌كیو خیلی كمتر بود، خب پس اصلا حرفش را هم نزن. آی‌كیو خریدنی نیست، هر چقدر هم كه پول داشته باشی (این فاكتور به طرز آزاردهنده‌ای ارثی است، این را بعدها فهمیدیم و كلی دپ زدیم!) خنده‌‌‌های احمقانه‌ای كه ژنرال هنگام طرح معماهایش می‌زد، هنوز وسط گوشمان زنده زنده است. كافی بود، ای‌كیو یك بار فقط به معماهای بی سر و ته‌اش جواب ندهد، تا به ژنرال این احساس خوشایند دست دهد كه خرده هوشی و سر سوزن ذوقی دارد، اما ای‌كیو چپ و راست می‌گذاشت توی كاسه‌اش، یادتان هست؟خب یادتان است كه استاد بزرگ یك بار دقیقا اول یكی از قسمت‌ها به ای‌كیو گفت: «هوش و پول و مادیات، هیچ فرقی با هم نمی‌كند! مهم تفكر است!» ای‌كیو دقیقا آخر همان قسمت در حالی كه به پای استاد افتاده بود با گریه می‌گفت: «استاد، دوست داشتم معمولی باشم! درست نمی‌‌توانم تفكر كنم، نمی‌توانم.» و استاد دستی به سرش كشید و گفت: «تو همانی كه هستی، راضی باش و زندگی كن!» آن موقع هیچ چیز از آن حرف‌ها نفهمیدم، اما مطمئنا استاد بزرگ این حرف‌ها را به ای‌كیو نزده بود، به ما گفته بود تا غصه سطح هوشمان را نخوریم، راضی باشیم و تفكر كنیم. كاری كه از همه برمی‌آید.راستی آن قسمت را یادتان هست كه شونن نشسته بود روی زمین و داشت تیریپ ای‌كیویی فكر می‌كرد؟ یادتان هست به جای صدای فكر كردن ای‌كیو، چه صدای مسخره‌ای روی تفكر شونن گذاشته بودند. این دقیقا همان جاست، همان جاست، كه برادرم را هم شاكی كرد، اعصابش را خرد كرد و از این كه موهای بلند و لَخت و قشنگش را از ته زده بودند، باز هم ناراحت شد و گریه كرد. صدای مغز ما هیچ‌وقت شبیه ای‌كیو نشد، چون او افسانه بود. n نفر به جای او (در پشت صحنه) فكر می‌كردند و او فقط بیانش می‌كرد، این‌ها را نمی‌فهمیدم و غصه می‌خوردیم، بچه بودیم!🔅 سعید جعفریان