در سالن همایش‌های امید، همه چیز طبقِ نقشه‌یِ دقیقِ تشریفات پیش می‌رفت؛ دوربین‌ها در زاویه‌یِ درست، پ

در سالن همایش‌های امید، همه چیز طبقِ نقشه‌یِ دقیقِ تشریفات پیش می‌رفت؛ دوربین‌ها در زاویه‌یِ درست، پرچم‌ها در جایِ خود و مجری با ریتمی منظم، مسیرِ مراسم را باز می‌کرد. اما در میانه‌یِ این نظمِ مهندسی‌شده، اتفاقی افتاد که هیچ پروتکلی برای آن پیش‌بینی نکرده بود: تریبونِ سخنرانی، ناگهان از سمتِ راست به سمتِ چپِ سن تغییرِ مکان داد.این جابه‌جاییِ ناگهانی، در نگاهِ اول، آشفتگیِ اجرایی به نظر می‌رسید؛ اما ریشه‌ی آن را باید در قلبِ لرزان و جملاتِ کوتاهِ دکتر صمدزاده جستجو کرد. پزشکِ سالخورده‌ای که با مدیر روابط عمومی انجمن، رو در رویِ واقعیتِ خود ایستاده بود.فائق حسینی، مدیر روابط عمومی انجمن، آن لحظه را این‌گونه بازگو می‌کند: دکتر صمدزاده من را صدا کرد. در صدا و نگاهش، مهر و خودآگاهی موج می زند. می‌گفت: “ چون من دیگر به عصا تکیه می‌کنم، می‌دانم که دیدنِ این کهولت، دوستان و عزیزانم را غمگین می‌کند. کاش تریبون کمی نزدیک‌تر بود…@omidcharityجابجایی تریبون با شکستنِ قانون تشریفات