چرایی حمله به ایراناز یکی دو سال قبل از ۷ اکتبر این تحلیل شکل گرفت که اسرائیل دیگر جایگاه سابق را در مناسبات خاورمیانه‌ای آمریکا ندارد. بعد از ۷ اکتبر این تحلیل تَرک برداشت، اما با روی کار آمدن ترامپ دوباره این گزاره برجسته شد که او در پی ثبات در خاورمیانه است و آمریکا دیگر از اسرائیل حمایت بی‌قیدوشرط نخواهد کرد. شروع مذاکرات با ایران و تأکید ترامپ بر نزدیکی توافق با تهران، و همچنین سفر خاورمیانه‌ای او با انعقاد بیش از ۳ تریلیون دلار قرارداد با کشورهای عربی به‌عنوان شواهدی برای تأييد این تحلیل معرفی می‌شد.«چرایی حمله به ایران» عنوان یادداشتی است از تیموتی اشنایدر؛ استاد دانشگاه تورنتو، که ۲ مارس در پروجکت سندیکیت منتشر شده، از زاویه‌ای دیگر به این وقایع پرداخته است. بخش‌هایی از یادداشت را در ادامه می‌خوانید:حملۀ گسترده‌ای که آمریکا و اسرائیل علیه ایران آغاز کرده‌اند، باعث حملات تلافی‌جویانه در خاورمیانه شده است؛ با پیامدهایی تیره و پیش‌بینی‌ناپذیر. پرسش بنیادین این است: چرا دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا که خود را صلح‌طلب می‌خواند، جنگی خارجی را آغاز کرده است؟ توجیه رسمی دولت، باورپذیر نیست. ادعای دولت ترامپ مبنی‌بر اینکه ایران در حال ساخت سلاح هسته‌ای است، هرگز اثبات نشده است. علاوه‌براین، این ادعا با گفته‌های همین دولت که تأکید می‌کرد در حملات هوایی ژوئن گذشته، برنامۀ هسته‌ای ایران را نابود کرده، سازگار نیست. اصرار ترامپ بر اینکه جمهوری اسلامی باید با رژیمی دموکراتیک یا دست‌کم طرفدار آمریکا  جایگزین شود، نیز به همان اندازه عجیب است؛ به‌ویژه از آن‌رو که مخالفت با مداخلات نظامی خارجی و جنگ‌های تغییر رژیم از اصول بنیادین ماگا اعلام می‌شد.من دو انگیزۀ محتمل برای این تصمیم می‌بینم که هیچ‌کدام مشروع نیستند: نابودکردن دموکراسی آمریکا، یا ثروت‌اندوزی شخصی. البته جنگ‌های خارجی غالباً انگیزه‌های سیاسی داخلی دارند، و اقتدارگرایی سیاسی و فساد شخصی معمولاً دو امر جدا از هم نیستند. به نظر می‌رسد این‌جا نیز همین‌گونه است.درگیری‌های بین‌المللی می‌توانند دموکراسی‌ها را تضعیف و حتی نابود کنند؛ یا از طریق وادارکردن افکار عمومی به همبستگی با رهبر، یا از طریق ایجاد شرایط مساعد برای حزب حاکم پیش از انتخابات. دولت‌های راست‌گرای آمریکا و اسرائیل دقیقاً از همین الگوی اقتدارگرایی پیروی می‌کنند.غیرمنطقی بودن توجیهات رسمی برای آغاز این جنگ، ما را به توضیح دوم یعنی فساد هدایت می‌کند. چه کسانی از تغییر رژیم در ایران سود خواهند برد؟ به‌نظر می‌رسد که سیاست خارجی آمریکا در این تصمیم، بازتاب منافع نزدیک‌ترین متحدان شخصی ترامپ در منطقه بوده است. سیاست خاورمیانه سال‌هاست که تحت‌تأثیر رقابت میان ایران و اسرائیل و نیز میان ایران و دولت‌های عربی حوزۀ خلیج فارس شکل گرفته است. ازآنجاکه این واقعیت ساختاری بسیار پایدارتر از مواضع متناقض و ناپایدار ترامپ است، نقطۀ بهتری برای درک اهداف واقعی دولت او به‌شمار می‌رود و به نظر می‌رسد این اهداف بیش از آنکه سیاسی باشند، شخصی و سودجویانه‌اند.پادشاهی‌های خلیج فارس که با نفوذ ایران مخالفند، میلیاردها دلار قرارداد و سرمایه‌گذاری نصیب ترامپ و خانواده‌اش کرده‌اند. امارات در یکی از طرح‌های رمزارزی خانوادۀ ترامپ سرمایه‌گذاری هنگفتی کرده است. سازمان ترامپ از قراردادهای سعودی سود بسیاری برده، و گاه حتی شخص ترامپ مورد لطف حاکمان خلیج فارس بوده است؛ چنان‌که قطری‌ها به او یک جت لوکس هدیه دادند. اکنون دولت آمریکا از نیروی نظامی علیه دشمن مشترک کشورهایی استفاده می‌کند که به ثروتمندشدن ترامپ و خانواده‌اش کمک کرده‌اند. این زمینه باید در تمامی گزارش‌های مربوط به جنگ مورد توجه قرار گیرد. فساد آشکار و بی‌سابقۀ این دولت، این پرسش را مطرح می‌کند که آیا نیروهای مسلح آمریکا اکنون در ازای پول اجاره داده می‌شوند؟البته هدف من دفاع از جمهوری اسلامی نیست؛ نظامی که اخیراً اعتراضات داخلی را شدیداً سرکوب کرد. بااین‌حال، راه‌های مؤثرتری برای مقابله با نظام اقتدارگرای ایران وجود دارد. اما دولت ترامپ هرگز قادر به ارائۀ راهبرد جامع و کارآمدی نبوده است. آنچه عرضه می‌کند چیزی جز نظامی‌گری، اقتدارگرایی، و فساد نیست.شواهد فراوانی وجود دارد که نشان می‌دهد حمله به ایران می‌تواند در واقع تلاشی برای تضعیف دموکراسی آمریکا، یا ثروت‌اندوزی شخص رئیس‌جمهور، یا هر دو باشد. هرچند هنوز مدرک قطعی وجود ندارد، ولی این نشانه‌ها خطوط پرس‌وجویی را پیش می‌نهند که باید دنبال کرد. جنگ، خطاهای دولت را پاک نمی‌کند و شهروندان را وادار نمی‌کند که توجیهات مضحک رهبران خود را باور کنند. برعکس، جنگ بهترین فرصت برای آشکارشدن انگیزه‌های واقعی رهبران است.