بی‌شک، باید نوشت، در چنین روزهایی.برای مردمان خسته‌، باید نوشت. برای کسانی که پُر از شرافتند و هر صب

بی‌شک، باید نوشت، در چنین روزهایی.برای مردمان خسته‌، باید نوشت. برای کسانی که پُر از شرافتند و هر صبح، میان دودی نفس‌گیر، چون جسدی سنگین، میان شهر، خود را بر دوش می‌کشند تا شام‌گاه کمی فقیرتر به خانه‌ای سرد بازگردند.باید نوشت! کدام کلمه‌ی زیبا سزاوار جانِ انسان‌های بی‌امیدِ امیدوار است؟ باید نوشت! هر کلمه‌ای دیگر امروز کم‌رنگ است. از امید گفتن، از ایمان به خوبی نوشتن، از شاید از فردا آفتاب ، از ای کاش دیروز گفتن، امروز چون خواندن لالایی‌ست برای تک‌تک سیزیف‌‌های شریف سرزمینم. هر روز، تکراری‌ست بس دردناک از دیروزی کمی بهتر، هر امروز تکراری از دیروزی با دردی کمتر از فرداست.باید نوشت. باید دید. به آدم‌های خیابان نگاه می‌کنم. به گُل‌فروش چهار راه. به دستفروش آن‌سوی خیابان که ادبیات خوانده. به کارمند بازنشسته‌ای که با موی سپید فال می‌فروشد تا آینده را بگوید. به جوانانی که کمی زندگی از این خاک جاودان می‌خواهند و در خیابان‌ها محکم قدم برمی‌دارند. جوانانی که هر کدام سرزمینی سبز در درون‌شان دارند که آفتابی باید بر آن بتابد. به امید نگاه می‌کنم که چون مِهی آرام آرام از میانِ شب، چون نوری می‌تراود و شهر را روشن می‌کند. امیدوار می‌شوم. از پیرمرد خسته، فالی می‌خرم. لبخندی می‌زند. حتما اجاره‌ی خانه‌ی این ماهش با فروش آخرین فال، جور شده است. شوری در هوا می‌پیچد. ساقی بیا که هاتفِ غیبم به مژده گفتبا درد صبر کن که دوا می‌فرستمتحافظ، سرودِ مجلس ما ذکرِ خیرِ توستبشتاب هان که اسب و قبا می‌فرستمت.دکتر امید رضائینویسنده و انکولوژیست https://www.instagram.com/p/DTNCrzrAOXa/?igsh=eHRyaDc3dG1kcHg=