با هم لرزيدند زمين و دل هايمان با هم لرزيدند در ثانيه اى همه چيز را فنا پذير ديديم حسى آشنا كه در چشم هاىِ بيمارانم - وقتى كه خبر بيمارى مهلك را می‌شنوند-ديده ام ثانيه مبهم آخر بيخ گوشمان است نزديك تر از هميشه دوست دارى در اين لحظات كنار چه كسى باشى ؟ مادر و پدرت ؟ همسر و فرزندت ؟ بهترين دوستت ؟يا سكوت و تنهايى را ترجيح می‌دهی؟كشيك هستى و كيلومتر ها از كودكت دورى ؟ اگر زلزله بيايد ، موبايل ها كه از كار بيفتد ، ميتوانى بيست كيلومتر يك نفس بِدَوى تا ببينى خانه‌ات سالم است؟ با خودت مرور ميكنى ... اگر خيابان ها چهره‌شان تغيير كند و نتوانم راه خانه را پيدا كنم .. اگر پلِ فلان اتوبان خراب باشد چه؟ اصلا از كجا معلوم من زنده بمانم كه بخواهم بيست كيلومتر بِدوَم؟ به زندانيان فكر می‌کنم، دعا ميكنم ديوارهاى زندانها محكم نباشند تا اگر زلزله اى آمد بتوانند يك نفس خود را مثل يك قهرمان به خانه‌شان برسانند، به پزشكان و آتش نشانان و پليس هايى فكر مي كنم كه بين ماندن بر سر پُستشان و كمك به ديگران و رفتن به سوى خانه شان سردرگم هستند ... چشم هايم را ميبندم به آفتاب فكر ميكنم به آسمان آبى به خنده كودكان به تنِ پرنده ها كه هميشه گرم است؛ حتى در زمستان هنگامى كه برف می‌بارد..دكتر اميد رضائىاين نوشته تقديم ميشود به : اميد به فردا !https://t.me/omidrezaie55