اولین کسی که با بایسکل به دور دنیا سفر کرد، جهان را چگونه دید؟۱۶ دسامبر ۲۰۲۵ده سال پس از انتشار رمان مشهور ژول ورن با عنوان «دور دنیا در هشتاد روز»، یک جهانگرد انگلیسی تصمیم گرفت سفر به دور دنیا را خودش تجربه کند.اما برخلاف شخصیت داستان ورن که از قطار و کشتی استفاده می‌کرد، توماس استیونز تصمیم گرفت با بایسکل دور دنیا را بگردد.سفر او در سال ۱۸۸۴ آغاز شد و بیش از دو سال به طول انجامید. پس از بازگشت به وطن، استیونز کتابی با عنوان «دور دنیا با بایسکل» منتشر کرد که در سراسر جهان توجه زیادی را جلب کرد. او در این کتاب با جزئیات آنچه در مسیر خود از امریکای شمالی، اروپا و آسیا دیده بود، روایت می‌کند.اولین ایستگاه: امریکای شمالیاستیونز در انگلستان زاده شد و در سال ۱۸۷۱، در ۱۷ سالگی به ایالات متحده مهاجرت کرد. او ورزشکار حرفه‌ای نبود، اما علاقه‌ی زیادی به بایسکل‌سواری داشت، ورزشی که در آن زمان بیشتر در میان اشراف‌زادگان رواج داشت.رابرت آیزنبرگ، نویسنده و فیلم‌ساز امریکایی، درباره او می‌گوید: «استیونز فردی معمولی بود که فقط به مسیرش ادامه داد و انگیزه‌ٔ کافی برای به انجام رساندن کار داشت.»در ابتدا هدف او عبور از امریکای شمالی بود؛ کاری که با بایسکل از سان‌فرانسیسکو تا بوستون و در مدت پنج ماه انجام داد. پس از این موفقیت، یک مجله‌ٔ معروف بایسکل‌سواری به او پیشنهاد حمایت مالی داد و او تصمیم گرفت سفر خود را به دور دنیا گسترش دهد.در اپریل ۱۸۸۴، او از شیکاگو به انگلستان سفر دریایی کرد و سپس با بایسکل از طریق اروپا، ترکیه، ایران، هند، چین و جاپان به مسیرش ادامه داد.بایسکل استیونز بسیار متفاوت از نمونه‌های امروزی بود؛ وسیله‌ای سنگین به نام «پنی‌فارثینگ» که تایر پیشروی آن بسیار بزرگ و تایر عقب آن کوچک بود. او تنها با وسایل ضروری سفر می‌کرد: لباس زیر، یک قبضه سلاح، لباس ضدآب و بارانی که هم‌زمان نقش سرپناه موقت را داشت، و یک تایر زاپاس.ملاقات‌ها در استانبولاستیونز در تابستان ۱۸۸۵ به استانبول رسید و ماه رمضان را در هتلی در گالاتا، یکی از بخش‌های تاریخی شهر، اقامت داشت. او استانبول را یکی از شهرهای جهان دارای تنوع فرهنگی گسترده توصیف کرد؛ از تنوع مردم، خیابان‌ها و پوشش‌ها یاد کرد.او در یاداشت‌هایش صحنه‌های زنده‌ای از شب‌های شهر را ترسیم می‌کند؛ جایی که کوچه‌های فرعی تنها با نور قهوه‌خانه‌ها روشن می‌شدند و مردم با چراغ‌هایی در دست رفت‌وآمد می‌کردند. او همچنین درباره زنانی نوشت که در بخش‌های ویژه‌ٔ ترامواها (قطارهای داخل شهری) و کشتی‌ها روبندهای خود را برمی‌داشتند و سیگرت می‌کشیدند.استیونز حتی راهنمایی برای بازدید از شهر تهیه کرد که بر اساس مسیر سفر خودش تنظیم شده بود: «یک گردش بعد ازظهر همراه با راهنما در استانبول که شامل بازدید از موزیم آثار باستانی، مسجد ایاصوفیه، موزیم لباس، هزار و یک ستون، آرامگاه سلطان محمود، محله‌ای شناخته‌شدهٔ 'گراند بازار'، مسجد کبوتران، برج گالاتا و آرامگاه سلطان سلیمان اول می‌شد.»نوشته‌های او همچنین به آیین‌های سماع صوفیان و خانه‌های خانواده‌های ثروتمند شهر اشاره دارد.در سفر رمضانی او به استانبول، تحسینش از سبک معماری امپراتوری عثمانی و چراغانی‌های جشن‌گونه‌ای که میان مناره‌های مساجد آویخته می‌شد، به‌خوبی دیده می‌شود.استیونز در جریان سفر خود عبدالحمید دوم، سلطان وقت امپراتوری عثمانی، را هم دید؛ کسی که امروزه یکی از بحث‌برانگیزترین چهره‌ها در تاریخ ترکیه به شمار می‌رود. او نوشت: «هدفم از دیدن چهره‌ٔ سلطان برآورده شد؛ هرچند تنها نگاهی گذرا بود.»او در مورد خلیج ازمیت، که امروز یکی از مناطق صنعتی مهم ترکیه است، نوشت: «روستاهای سفیدرنگ در هنگام غروب، منظره‌ای بسیار دل‌انگیز می‌سازند.»در جاده‌های منطقه‌ٔ آناتولی مرکزی، او با خیمه‌های کوچی‌های مردمان کُرد برخورد کرد و آن‌ها با سخاوت و مهمان‌نوازی خود او را تحت‌تأثیر قرار دادند.او رهبر جامعه‌ٔ کردی آن محل که از او استقبال کرده بود را چنین توصیف کرد: «شیخی باوقار که قلیان می‌کشد.»استیونز همچنین در خاطراتش درباره‌ٔ غذایی که به او تعارف شد و بستری که بدون درخواست او برایش آماده کردند، یادآوری می‌کند.در راستای تأملات استیونز درباره‌ٔ تنوع جامعهٔ ترکیه، خاطرات او شامل دیدارش با یک کشیش ارمنی نیز می‌شود که برای سفرهایش یک کتاب مقدس (انجیل) به او هدیه داد.ادامه در بی. بی. سی دری