کارخانه نخریسی و نساجی خسروی خراسان در ۱۱ اسفند ۱۳۱۶ در مشهد افتتاح شد، نخستین و بزرگ‌ترین کارخانه نساجی مدرن شرق ایران به شمار می‌رفت که نقش مهمی در توسعه صنعتی و اشتغال‌زایی داشت. با آغاز فعالیت این کارخانه، زنان و کودکان نیز بخش قابل توجهی از نیروی کار آن را تشکیل دادند. بر اساس آمار سال ۱۳۱۸، از مجموع ۴۴۸ کارگر، ۱۵۲ نفر را زنان و دختران و ۵۴ نفر را پسران زیر ۱۵ سال تشکیل می‌دادند. اسناد نشان می‌دهد که زنان، با وجود انجام کاری مشابه مردان، دستمزدی به‌مراتب کمتر دریافت می‌کردند و کودکان نیز با مزد اندک در بخش‌های مختلف کارخانه، به‌ویژه ریسندگی، مشغول به کار بودند. در سال ۱۳۲۴ شمار زنان و کودکان شاغل افزایش یافت و بسیاری از کودکان از دارالتربیه شاپور به کارخانه فرستاده می‌شدند. گزارش روزنامه راستی در سال ۱۳۲۳ نیز از شرایط دشوار کار، ساعات طولانی، دستمزد ناچیز و محرومیت دختران کم‌سن از تحصیل انتقاد کرده است. با وجود این مشکلات، کارخانه اقدام به برگزاری کلاس‌های سوادآموزی و اکابر برای کارگران زن و کودک کرد.@oralhistoryiran