زیرِ خاکسترِ ذهنم باقی‌ست...آتشی سرکش و سوزنده هنوز،یادگاری‌ست زِ عشقی سوزان... که بُوَد گرم و فروزن

زیرِ خاکسترِ ذهنم باقی‌ست...آتشی سرکش و سوزنده هنوز،یادگاری‌ست زِ عشقی سوزان... که بُوَد گرم و فروزنده هنوز،عشقی آنگونه که بنیانِ مرا...سوخت از ریشه و خاکستر کرد،غرق در حیرتم از اینکه چرا..."مانده‌ام زنده هنوز...؟"گاه‌گاهی که دلم می‌گیرد...پیشِ خود می‌گویم:"آن که جانم را سوخت...یاد می‌آرد از این بنده هنوز...؟"سخت جانی را ببین؛که نمردم از هجر...!مرگ، صد بار به از بی‌تو بودن باشد،گفتم از عشقِ تو من خواهم مُرد چون نمردم هستم؛پیشِ چشمانِ تو شرمنده هنوز،گرچه از فَرطِ غرور، اَشکَم از دیده نریخت،بعدِ تو لیک پس از آن‌همه ســـــــال...کس ندیده به لبم خنده هنوز،گفته بودند که از دل برود، یار چو از دیده برفت،سال‌ها هست که از دیده من رفتی لیک...دلم از مهرِ تو آکنده هنوز...!،دفتر عمرِ مرا...، دست ایام ورق‌ها زده است زیر بارِ غمِ عشق؛ قامتم خم شد و پشتم بشکست،در خیالم اما... همچنان روزِ نخست؛ تویی آن قامتِ بالنده هنوز،در قمارِ غمِ عشق...دلِ من بُردی و با دستِ تهی؛منم آن عاشقِ بازنده هنوز،آتشِ عشق پس از مرگ نگردد خاموش...!گر که گورم بشکافند عیان می‌بینند؛"زیرِ خاکسترِ جسمم باقی است، آتشی سرکش و سوزنده هنوز... ."