گفت: ـ «اما، در شبی این‌گونه گُنگ هیچ آوایی نمی‌آید به‌گوش . . .» گفتمش: «اما دل من می‌تپید. گوش کُن اینک صدای پای دوست!» گفت: «ای افسوس! در این دام مرگ باز صید تازه‌ای را می‌برند، این صدای پای اوست . . .» گریه‌ای افتاد در من بی‌امان. در میان اشک‌ها، پرسیدمش: «خوش‌ترین لبخند چیست؟» شعله‌ای در چشم تاریکش شکفت،جوش خون در گونه‌اش آتش فشاند، گفت: «لبخندی که عشق سربلند وقت مُردن بر لبِ مردان نشاند!»من زجا برخاستم، بوسیدمش.@ordibeheshtgan