🔴 آن‌سوی طبل جنگ؛ صدای خاموش کارگران بندر رجایی▪️اتحاد کارگران: این فریادهای «جنگ، جنگ تا پیروزی»، این شاخ‌وشانه کشیدن‌های کسانی که از اقتصادِ «نه جنگ، نه صلح» و دور زدن تحریم‌ها سودهای نجومی می‌برند، پشت‌صحنه‌ای هم دارد که کمتر دیده و شنیده می‌شود. قربانیان اصلی این سیاست‌ها کارگرانی هستند که صدایشان به ندرت به جایی می‌رسد. گزارش میدانی ایلنا از بندر شهید رجایی، روایت بخشی از همین صداهای خاموش است:▪️ «چهار ماه است نه سر کار می‌رویم و نه حتی یک ریال حقوق گرفته‌ایم. نه اخراجمان می‌کنند که بیمه بیکاری بگیریم، نه اجازه بازگشت به کار می‌دهند؛ ما را در یک برزخ نگه داشته‌اند.»▪️ «جنگ برای ما کارگرها دو سر باخت است؛ تورم کمرمان را شکسته، اما هنوز ۷۰ درصد حقوق سال قبل را می‌دهند. کار می‌کنیم، اما سهممان از این بحران فقط فقر و اخراج است.»▪️ «یک‌سوم نیروهای بندر را در سکوت اخراج کرده‌اند. آن‌هایی هم که مانده‌اند، با ماهی ۲۰ میلیون تومان حتی از پس اجاره یک خانه معمولی در بندرعباس برنمی‌آیند.»▪️ «چهار ماه است خانه‌نشین شده‌ام. هنوز یک ریال بیمه بیکاری نگرفته‌ام. دیروز دخترم دفتر مشق می‌خواست، نتوانستم برایش بخرم.»▪️ «صاحب شرکت راحت زنگ می‌زند و می‌گوید فردا نیا. اگر اعتراض کنیم، اسممان وارد بلک‌لیست می‌شود و دیگر هیچ پیمانکاری در بندر به ما کار نمی‌دهد.»▪️ همسر یکی از کارگران اخراجی: «شوهرم ده سال در آن جهنم کار کرد. حالا چهار ماه است بیکار شده و من برای سیر کردن شکم بچه‌ها مجبورم خانه‌های مردم را نظافت کنم. ترکش‌های جنگ مستقیم به سفره ما خورد.»