حضرت آیت الله نجابت (ره) شخصی که طالب خداست حتما از مراقبه جدا نمیشود، هرگز افسارش دست کسی نمی افتد، دائما حواسش به خودش هست، در اثر جمعیت حواس (نفی خواطر) از وضع کلاس ابتدائی خارج می شود، قطعا امور جزئیه ذلیلش نمی کند، .... یعنی در التفاتش به مقصد قوت پیدا می کند و آنچه آرزوی اولیاء خدا و مقام و منزل شهداست میخواهد تا بدانجا برسد.قهرا از عالم خیال به مقدار زیادی رد شده و یک سر و یک گردن از دیگران امتیاز پیدا کرده، یعنی ما الان صدی نود مدار قطبمات خیالات خودمان هست اما چنین شخصی مدار و قطبش بیرون شدن از خیال است، هر چه خیال می آید بیرون می کند، هر چه غیر یاد خداست بیرون می کند و تمام موضوعات و کارهای خودش را یواش یواش تحویل خدا میدهد. شرح کلمات قصارhttps://t.me/ostadhaghighi110