دنیای کاری مدرن، با همه‌ی دقت، نظم و استانداردهایش، یک خطر پنهان دارد:این‌که انسان را آرام‌آرام از خ

دنیای کاری مدرن، با همه‌ی دقت، نظم و استانداردهایش، یک خطر پنهان دارد:این‌که انسان را آرام‌آرام از خودش، از دیگری، و از معنای زنده‌ی زندگی جدا می‌کند.وقتی همه‌چیز به زبان تخصصی، شاخص، خروجی و عملکرد ترجمه می‌شود، چیزی از نفسِ انسانیِ زندگی کم می‌شود؛آدم‌ها دیگر نه به‌مثابه انسان‌هایی متکثر و یگانه، بلکه به‌عنوان واحدهایی قابل‌اندازه‌گیری، قابل‌جایگزینی و قابل‌استانداردسازی دیده می‌شوند.شاید مسئله فقط پیچیدگیِ ابزارها و سیستم‌ها نباشد؛شاید مسئله، سرمای استخوان‌سوزِ جهانی باشد که در آن احساسات، گفت‌وگوی واقعی و تفاوت‌های انسانی، کم‌کم بی‌اهمیت می‌شوند.کم‌ارزش شدن سنت‌های بومی، آداب ساده‌ی انسانی و شکل‌های غیررسمیِ بودن کنار هم، فقط یک تغییر فرهنگی و ساختاری نیست؛بلکه می‌تواند نشانه‌ای از همان معنازدایی فراگیری باشد که آزادی فردی و کیفیت روابط انسانی را نشانه گرفته است.نوک پیکان شاید به سمت #بودن انسان تنظیم شده استشاید امروز، بیش از هر زمان دیگری، به یک #شورش_نرم نیاز داریم:بازگرداندن گرمای روابط انسانی به سازمان،احترام به انسان‌ها در برابر یکسان‌انگاری آدمیخویشتن‌داری نسبت به مهندسی کردن بیش از حد روابط، فضاها و جوامع انسانیو حفظ معنا در برابر جهانی که مدام می‌خواهد همه‌چیز را به فرمول تبدیل کند.