با توجه به اینکه در کدوم فاز بحران قرار داریم؛ (اضطراری، بازسازی یا تثبیت)و شرایط تصمیم؛ (تعداد نفرا

با توجه به اینکه در کدوم فاز بحران قرار داریم؛ (اضطراری، بازسازی یا تثبیت)و شرایط تصمیم؛ (تعداد نفرات، زمان، اهمیت موضوع و بلوغ جمع)اینها تعیین‌کننده شیوه *تصمیم‌‌گیری* ما می‌تونن باشن.اما ما اغلب نه برمبنای این اصول و شرایط که بر مبنای باورها و عادات خودمون تصمیمات رو جمعی یا فردی می‌گیریم یا نمی‌گیریم.باور رایجی مثل؛ اینجا ایرانه! نهایتا یه نفر باید ببرّه و بدوزه، خونه‌ی پُرش بیایم رای‌گیری کنیم 😊و باورهای زیادی که ریشه در زیست‌جهان تاریخی ما دارند؛ سلطه، امتناع از گفتگو یا زبان‌های سرخی که سر سبز بر باد داده‌اندبا همه این اوصاف موضوع توافق‌پذیری در قاعده جامعه و تصمیم‌گیری جمعی حتی میان دو نفر در خانواده یا در فروشگاهی یا سازمانی که ذی‌نقشانی دارد مهم است و آشنایی با اون به کمک *دیالوگ* شاید شروع فرهنگی باشد که باعث قوام، دوام و پایداری اون جامعه و سیستم بشه 🙏نه تعلل در گفتگوهای خسته‌کننده و بی‌ثمرنه دیکتاتورشیپ و نادیده‌انگاری آرا و احساسات اکثریت🙏https://www.aparat.com/shorts/2080642355035009024