کاش می شد که تورا ازدل خود پاک کنم تک تک خاطره ها را به دلم خاک کنم از تو بگریزم و یک نقطه شوم دردل شبتاسحر از غم تو شکوه برافلاک کنم دگر از دوری تو اشک قلم گشته روانرخصتی ده که غزل را زتو نمناک کنم ؟بی تو من برهمه ثانیه ها مشکوکم توبیا چاره براین خاطرشکاک کنم من نمیترسم ازاین بی سرو سامانی دلبهرتو سینه براندوه زمان چاک کنم بی تو تنهایم و رسوایم و باید که خودم عمق این فاجعه را یک تنه ادراک کنم