🔶 پیوست دفتر «انقلاب چیست؟» 🖌 کوشاد تلگرام 🔸 پنج از سوی دیگر در جستار «مردم یا ساختار» نکته‌ی ا

🔶  پیوست دفتر «انقلاب چیست؟» 🖌 کوشاد تلگرام 🔸 پنج  از سوی دیگر در جستار «مردم یا ساختار» نکته‌ی ارجدار دیگری هست. کمیها و نارساییهای کشور باید بدست حکومت (ساختار) از میان بر‌خیزد یا بدست توده. اگر حکومت نخواست یا نتوانست آیا نه آنست که توده باید خود چنان کوششی را بگردن گیرد؟!. این کار نه از فرشتگان آسمان ساخته است و نه از دولتهای بیگانه. اینکه کسانی چشم به دولتهای بیگانه دوخته‌اند بلکه آنها بتوانند ساختار را براندازند یا رخنه در آن پدید آورند تا مردم به آسایش رسند ، جز خام‌اندیشی نیست. باید راستی را گفت و پرده‌پوشی نکرد. ایشان از گرفتاریهای این توده آگاه نیستند و اندیشه‌شان از روی آگاهی نیست. در نوشته‌های کسروی گرفتاریهای توده‌ی ایرانی به گشادی بازنموده شده. این توده گرفتار گمراهیهای هزارساله است. گرفتار اندیشه‌های پست جبریگری و خراباتیگری و صوفیگری است. دچار باورهایی همچون نذر و دعا و دخیل بستن برای رفع گرفتاری و بلاست. گرفتار کیش سراسر زیان شیعیگری است. کیشی که پیروانش باور دارند بدی و ستم باید آنچنان جهان را فراگیرد تا امام ناپیدا ظهور کرده عدل و داد را بگسترد و نتیجه آنکه تا چنان نشود هر کوششی بی‌سود است. گرفتار مادیگری است که پیروانش باور دارند زندگی جنگ است و باید تا می‌توان زیرکی کرد و پول درآورد. گرفتار عرفان و حکمت و بویژه «ادبیات» زمان مغول است. ادبیاتی که همه‌ی بدآموزیهای هزارساله را در خود یکجا گرد آورده و با زبان شیوایی و به یاوری چنگ و چغانه آنها را به گوش و دلهای مردم رسانیده. گرفتار چندین کیش و دسته‌بندی است و در نتیجه پراکنده است و نیرویی ندارد (بیاد بیاورید که ما ایرانیان سالانه شانزده‌میلیون پرونده‌ی دادگستری بجریان می‌اندازیم. این آمار را برابر پرونده‌های کشورهای پرجمعیتی همچون چین و هندوستان دانسته‌اند. با آنکه علت این آمارِ بس شگفت‌ تنها رفتارهای مردم نیست ولی یک بخش از آن نیز جز نتیجه‌ی پراکندگی (تفرقه) مردم نیست). با چنین گرفتاریهایی بس روشنست که میهن‌پرستی در این کشور جز نامی نباشد. پیداست که یاوری به هم‌میهنان در این کشور سست باشد. آشکارست که تا اندک دشواریهایی نمایان شود راه کوچیدن از کشور را برگزینند. آشکارست که در چنین کشوری خودخواهی بسیار ریشه‌دار باشد. بلکه زمینه‌های دورویی و چاپلوسی نیز در کشور آماده باشد. شما همین را بیندیشید که بیشتر شاعران بنام ما که از دوره‌ی مغولند ، همیشه «ممدوح» داشته و ستایشگرشان بوده‌اند. پستترین خویها را از گدایی و بی‌عاری و چاپلوسی و بیکار بودن و هجو و بیهوده‌گویی و به مستی گذرانیدن زندگی در شعرهایشان ستوده‌اند. دیوانهاشان در دستها بوده و بعنوان جایزه به شاگردان مدرسه‌ها و دانشکده‌ها داده شده و ایشان نیز خوانده‌اند. با چنین حالی که توده راست ، آیا نباید پرسید : «گرفتیم که ساختار را حوادثی یا دولت بیگانه‌ای برانداخت ، در حالی که این گرفتاریها که نامشان بردیم ریشه‌های تاریخی ‌دارند و آن هم بیشتر از خود مردمست تا از ساختار ، چگونه باور کنیم که آنها با برافتادن ساختار خواهند برافتاد؟!.» یا «از کجا می‌توان امیدمند بود که ساختاری همچون ساختار پیش پدید نیاید؟!.». مردمی که فریبخوار و ناآگاه بوده ، با یکدیگر همبستگی نداشته از اعتمادِ نسبی به همدیگر بی‌بهره باشند ، یک آرمان مشترکی را دنبال نکرده و در نتیجه آماده‌ی کارِ مشترک نباشند ، اگر ساختارِ کهنه به هر علتی فروریزد ، چه چیزِ بهتری به جای آن خواهد آمد؟! در بسیاری از کشورها این آزموده شده که فروپاشیِ یک ساختارِ بد ، خودبه‌خود به ساختنِ یک ساختارِ خوب نمی‌انجامد. اگر توده آماده نباشد ، اگر اخلاقشان فرسوده باشد ، اگر همدستی کم باشد ، اگر هر کس تنها سودِ خود را بجوید ، چه‌بسا پس از سقوطِ یک استبداد ، استبدادی دیگر یا هرج‌ومرجی تازه از راه برسد. سخن ما با اینان همانست که کسروی در نوشتار «انقلاب چیست؟» گفته. ما هم می‌پرسیم : «شما چرا نمی‌خواهید کار را از راهش انجام دهید؟!» ، «اگر به نیکی توده کوشید ، هرچه رخ دهد ، سودش در دست خواهد بود ، پس از چه روست که می‌خواهید از راهی که با آزادگی ناسازگارست (همچون تکیه بر بیگانگان) این کشور از گرفتاریها رها شود؟!.». ———————————- 📣 خوانندگان توانند با نواختن بر 💬  پیام خود را در این زمینه بنویسند. بکوشند نوشته‌شان تا تواند بود کوتاه و با دلیل توأم بوده ، خواست از آن روشنی مطلب و حقیقت باشد.  🍃🌸🍃🍃🌸🍃