مایی که مدام می‌گوییم این تفاهمنامه به درد نمی‌خورد، با نفسِ «تفاهمنامه» به‌عنوان یک قرارداد مخالف ن

مایی که مدام می‌گوییم این تفاهمنامه به درد نمی‌خورد، با نفسِ «تفاهمنامه» به‌عنوان یک قرارداد مخالف نیستیم. مسئله ما چیز دیگری است؛ ما حتما این تفاهمنامه را بخشی از روند جنگ می‌دانیم.همان‌طور که رهبر عزیزمان فرمودند:«به هر صورت ما از دشمن غرامت خواهیم گرفت و اگر امتناع کند به اندازه‌ای که تشخیص بدهیم از اموالش برخواهیم داشت و اگر آن هم مقدور نباشد، به همان اندازه از اموالش را نابود خواهیم کرد.»خب، این «امتناع از غرامت دادن» یعنی چه؟ یعنی اگر قرار است جایی بر سر غرامت، شرایط و نحوه اجرای آن به تفاهم برسند، باید بر سر میز مذاکره به تفاهم برسند. و اگر به تفاهم نرسیدند، مسیر مقاومت پابرجاست.ما این را می‌دانیم که دشمن ما، یعنی آمریکا، عهدشکن است و باید پاسخگوی عهدشکنی‌اش باشد.اما مسئله اصلی اینجاست:رهبر انقلاب می‌گویند پای این تفاهمنامه را رئیس‌جمهور ایران و رئیس‌جمهور آمریکا امضا کرده‌اند و من و مردم منتظر تحقق شروط هستیم. حتی می‌گویند «علی‌الاصول نظر دیگری داشتم».حتی همین پیام هم به شکل دیگری قابل برداشت است؛ نه به سهو، که به عمد.حالا چطور رویتان می‌شود از تفاهمنامه‌ای دفاع کنید که آقا مجتبی حتی امضا و مسئولیت آن را، در حالی که آقای پزشکیان گردن گرفته بود مسئولیت عواقبش را پذیرفته بود به عهده ایشان گذاشت و خودش را کنار مردم، منتظر تحقق شروط قرار داد؟خب؛کو آن تحقق شروط آقای قالیباف؟کجاست آن تحقق شروط آقای پزشکیان؟والله ما نه دنبال دعواهای انتخاباتی هستیم، نه دنبال وحدت‌شکنی.ما مثل خیلی‌های دیگر قبول داریم که دولت در تأمین کالا در روزهای جنگ کم‌نظیر عمل کرد و این را هم باید دید و گفت.اما این فقره‌ی تفاهمنامه و مذاکراتی که خلاف خواست رهبری بوده، هیچ‌جوره توی کَتِ ما نمی‌رود.مسئله همین است؛نه بیشتر، نه کمتر.