دردنامه ای به قلم یک پزشک:تازه دیروز پی به جهل خویش برده ام..روز گذشته ماشینم را کمی دورتر از یک سوپ

دردنامه ای به قلم یک پزشک:تازه دیروز پی به جهل خویش برده ام..روز گذشته ماشینم را کمی دورتر از یک سوپر مارکت برای خرید پارک کردم هنگامی که از ماشین پیاده شدم پسر بچه ی حدودا ۶ تا ۷ ساله ای بسته ی آدامس را برای فروش به طرفم گرفتپول نقد همراه نداشتم و نخریدموارد سوپر مارکت شدم پسرک رنگ پریده کمی کنار پیاده رو راه رفت و با هر عابری برای فروش آدامسها صحبت کردکسی چیزی نخریدرفت و روی لبه ی باغچه ی مقابل سوپر نشستمن که از داخل سوپر نظاره گر بودم با خودم گفتم یک کیک و ابمیوه برایش بخرم (چیزی که اغلب در ماشین برای کودکان کار میگذارم)در لحظه تصمیم دیگری گرفتم پسرک را به داخل فروشگاه آوردم و گفتم هر چه دوست داری بردار به حساب منگقت هر چی میخوام؟!گفتم بلهرفت داخل ردیفها و چند دقیقه بعد برگشتفکر میکنید چه برداشته بود؟؟!!یک رب کوچک ، یک روغن کوچک ، نخود و لوبیا و سویا از هر کدام یک بسته !پنجه ی بغض آنچنان گلویم را فشرده بود که نتوانستم حرفی بزنم فقط رب و روغن را از دستش گرفتم و بزرگترش را برداشتمهمیشه فکر میکردم فقر را می شناسم و کودکی را!در نظر من رویاهای کودکانه همیشه قدرت داشتند و می اندیشیدم کودک همیشه کودک است ! و رویاها و خواسته هایش از هر چیزی قوی تر!دیروز فهمیدم که لفظ کودکان کار چقدر نامناسب استفقر خیلی زودتر از آنکه این فرشته های معصوم وارد دنیای کار شوند کودکی شان را بلعیده است !من گفته بودم هر چه دوست داری! و او مثل یک مرد نان آور فقط به مایحتاج اندیشیده بود!حتی لبهای کوچک خشک رنگ پریده اش را به یک آب میوه میهمان نکرد !گفتم بیشتر بردارم میتوانی ببری؟پاسخش این بود:من خیلی قوی هستمراست می گفت خیلی قوی بود شاید هم فقر خیلی قوی بود ! خیلی خیلی قوی تر از رویاها و خواسته های کودکانهمن یک پزشک این سرزمینم آنچه از رنج و درد و غصه بود در این سالها از بیمارانم دیده و شنیده بودم!ولی در ذهن من رویای کودکی همیشه قوی و زنده بود که " در این قحط سال دمشقی " مرد و پژمرد!l👇 عضو شویدو به عزیزانتان معرفی کنید 👇lहई 📚🍷 @Pandnab 🍷📚 ईह