جهانم را شبانگاهی، چه نافرجام گم کردم..خودم را هم به دور از خانه‌ام، آرام گم کردم..به حکمِ سرنوشتِ خ

جهانم را شبانگاهی، چه نافرجام گم کردم..خودم را هم به دور از خانه‌ام، آرام گم کردم..به حکمِ سرنوشتِ خار و تقدیرِ بیابانم گلم را در کنارِ بوته‌ای بد نام گم کردم..نگاهم خیره ماند آخر به باغِ خشکِ پاییزمبهارم را میانِ چشمکِ بادام گم کردم..پر پرواز و احساسِ سبکبالِ رهایی را درون پیله‌ی پروانگی، در دام گم کردم..به اندک دیدنِ ماه از نمایی دور،خوش بودمولی مهتاب را هم، انتهایِ بام گم کردم..هَدر شد عمر شیرینم درونِ جسمِ بیماریکه قعر یک مزارِ کوچک و بی‌نام گم کردم..#نگار_حسینی #غزل#ردیف@paraadoxxx