یاقوت روان بخش تو تا قوت روانستچشمم ز غمت چشمهٔ یاقوت روانستآن موی میان تو که سازد کمر از مویموئی به میان آمده یا موی میان‌ استدر موی میانت سخنی نیست که خود نیستلیکن سخن ار هست در آن پسته دهانستتا پشت کمان می شکند ابروی شوختپیوسته ز ابروی تو پشتم چو کمانستبا ما به شکر خنده درآ زانکه یقینمکز پستهٔ تنگ تو یقینم بگمانستگفتند که آن جان جهان با تو چنان نیستگوئی که چنانست که با ما نچنانستپنداشت که ما را غم جانست ولیکنما در غم آنیم که او در غم آنستعمری بتمنای رخش می گذرانیمدر محنت و غم گرچه که دنیا گذرانستدر کنج صوامع مطلب منزل خواجوکو معتکف کوی خرابات مغانست#خواجوی_کرمانی#جناس#ایهام@paraadoxxx