در انتهای کروموزوم‌های ما ساختارهای محافظی به نام «تلومر» قرار دارند؛ کلاهک‌هایی از توالی‌های تکراری DNA که اجازه نمی‌دهند اطلاعات ژنتیکی هنگام تقسیم سلولی آسیب ببیند. تلومرها با افزایش سن به‌تدریج کوتاه می‌شوند، اما استرس مزمن می‌تواند این روند را از طریق افزایش التهاب، استرس اکسیداتیو و فعال‌ماندن طولانی‌مدت سامانه‌های هورمونی استرس سرعت ببخشد. در یک پژوهش مشهور روی مادرانی که از فرزندان مبتلا به بیماری‌های جدی مراقبت می‌کردند، زنانی که استرس بیشتری تجربه می‌کردند، تلومرهای کوتاه‌تر و فعالیت تلومراز پایین‌تری داشتند؛ تفاوتی که در شدیدترین حالت، معادل دست‌کم یک دهه پیری سلولی بیشتر برآورد شد.کانال #جهان‌های‌موازیJ O I N👇Chanel🧠⚡️ @Parallel_WORLDS