وسط آتیش‌بارونِ آسمون و جنگِ تازه، دوباره از دلم می‌گذره که ای کاش نیمه اول سال یه کار و یه خونه تو یه جای پرت تو نیمکره جنوبی (که الان زمستونه) داشتم. ولی به اپلیکیشن weather گوشی‌م نگاه می‌کنم که یازده شهر بی‌ربط به هم (و حتی بی‌ربط به خودم) رو اد کرده‌م (از مشهد و اردبیل و سمرقند بگیر تا آمستردام و ونکوور) که مثلاً ببینم الان که تهران 33 درجه است، اونجاها چند درجه‌ن. فکر می‌کنم اگه پیش از این‌ها یه روز می‌رفتم و یه جای دیگه از این کره زندگی می‌کردم، باز اونجا هم تهران توی این اپ اد می‌شد و وقتی تو دمای پنج درجه بالای صفر، آسوده و بی‌خیال از پله‌ها پایین می‌اومدم که برم قدم بزنم، یهو یاد تهران می‌افتادم که الان 33 درجه است و... اضطراب و التهاب جنگِ تازه در زیر پوستش جاریه.