یادم باشه دستور پخت کوکی رژیمی عزیزم رو اینجا براتون بذارم، بعد کم‌کم صفحه مزه‌نگاری (در اینستای خدا

یادم باشه دستور پخت کوکی رژیمی عزیزم رو اینجا براتون بذارم، بعد کم‌کم صفحه مزه‌نگاری (در اینستای خدابیامرز) رو اینجا زنده کنم و اسم پرنده تمام‌وقت رو هم عوض کنم و اسم وبلاگ قدیمی‌م رو بذارم روش: دارچین!از اون روز تا حالا کوکی درست نکرده‌م. دست‌ودلم به چیزی که خوشحالم کنه نمی‌ره. دوست دارم در غم غوطه‌ور باشم و به قول حسام ایپکچی، خوش‌غمگین باشم. سال‌هاست تلخی مدام زیاد می‌شه و خبری از شیرینی نیست. شاید برای همین هم حذف قند مصنوعی کردم که با طبیعت هماهنگ‌تر بشم. یعنی چی که اون ساز غم بنوازه و من ناکوک‌وار، براش لزگی برقصم!؟یه سال در همین ناکوکی زیستم. برای همین زیادی چاق شدم و شکم و غبغب آوردم. درست از روز سوم جنگ دوازده‌روزه و همون چیزکیک زردآلوی بزرگِ خوشمزه.خوشحالی کوچک. با خوشحالی‌های کوچک به جنگِ دشمنان بزرگ و غم‌های سترگ می‌ریم. خنده‌دار نیست؟باشه ولی. خوشحالی‌های کوچک. بوسیدن مامان وقت خواب. زانویی که کمتر درد می‌کنه. لباس‌هایی که باز دارن اندازه‌م می‌شن. تیک‌هایی که لیست تو-دوی امروزم خورده. رقص با «یه دختر دارم شاه نداره». اشارات بوعلی. گروه بازی تلگرام. اسم‌فامیل. همسایگی سارا. صائب. فاضل. خواب. خواب. تشک نرم و شهریور. آره، اومدن شهریور و بالاتر نرفتن دما از ۳۷ خودش بزرگ‌ترین خوشحالی کوچکه. اون کدوی کوچولو که همسایه از شمال برامون آورده. و کوکی رژیمی. که برای پختنش نیم‌ساعت صبر می‌کنم. بعد تو ظرف شیشه‌ای می‌ریزمش و فکر می‌کنم بوی ملایم موزش چه خوبه و چای باهاش باید بیشتر بچسبه. همه سفرهایی که نمی‌رم. اینستاگرامی که بهش سر نمی‌زنم. پیام‌هایی که نمی‌خونم. نامه‌هایی که نمی‌نویسم. مردمی که دیگه نمی‌بینم. برنامه‌ها و مهمونی‌هایی که نمی‌رم. دوست‌هایی که فراموش‌شون می‌کنم. کتاب‌ها. کتاب‌هایی که بهم نزدیک‌تر می‌شن. کلمه‌ها. کلمه‌هایی که گاهی باهام قهر می‌کنن ولی بیشتر وقت‌ها باهام جورن.تنهایی.فردا دیگه دستور پخت کوکی رو می‌ذارم. قول می‌دم.