غم دارم، غمِ شریف ِ ازدست‌دادن.می‌دانی؟ آدم‌ها را هرچه هم بشناسی، نمی‌توانی پیش‌بینی کنی. آدم‌ها عجی

غم دارم، غمِ شریف ِ ازدست‌دادن.می‌دانی؟ آدم‌ها را هرچه هم بشناسی، نمی‌توانی پیش‌بینی کنی. آدم‌ها عجیب‌اند و ممکن است عمری را با آن‌ها سر کنی و از جزئیات احوالشان باخبر باشی ولی دست‌آخر از آن‌ها کاری ببینی که هرگز به ذهنت هم خطور نمی‌کرد. [درگوشی بگویم، آدم حتی خودش را هم نمی‌تواند پیش‌بینی کند... برای همین تلاش می‌کنم دوز قضاوت درباره دیگری را پایین بیاورم.]غمِ شریفِ ازدست‌دادنم را می‌گذارم کنار این حیرانی و شگفتی. و هم‌صدا با سهراب می‌خوانم:من اناری رامی‌کنم دانه، به دل می‌گویم:خوب بود این مردم دانه‌های دلشان پیدا بود...