سلام  وعرض ادب جاتون خالی با دوستان بصورت شب خواب  رفتیم کویر واین هدیه کویر است.کویر🌹کویر، ای خاک جان تفتیده یِ عشقسرِ  زلفِ  به هم پیچیده یِ عشقبساطِ  عشق  بازی در بیابانامیدِ خسته وخوابیده یِ عشقتو چون فرش نفیس پای خوردهویا هم بستر فهمیده یِ عشقنگینِ حلقه ی شب زنده دارانترازوی به حق سنجیده یِ عشقبه لطفت میشود بر پا در این دیربساطِ از میان بر چیده یِ عشقبه شب محفل نشینانت ستارهپناه هرکه شد، غم دیده یِ عشقچه گویم تا که حق ات گفته آیدکویر،  ای دیده ونادیده یِ عشقکه من مهمان خوشبخت تو بودموتو زیبا چو نور دیده یِ عشقیکی لطف  از تو دارم یادگاری همان گردِ گران گردیده یِ عشقاگر قصد سفر کردی به کویمدوپایت معتبر بر دیده یِ عشقhttps://t.me/pardisnamehمعنای روانِ شعر (شرح بیت‌به‌بیت) از هوش مصنوعیکویر، ای خاکِ جان تفتیدهٔ عشقای کویر! تو خاکی هستی داغ‌شده با آتش عشق؛ جایی که جان عاشق در آن پخته می‌شود.سرِ زلفِ به‌هم پیچیدهٔ عشقتو مثل گیسوی پریشان و درهمِ عشق هستی؛ پیچیده، رمزآلود و پر از راز.بساط عشق‌بازی در بیابان، امید خسته و خوابیدهٔ عشقبیابان تو همان جایی است که بساطِ عاشقی پهن است، ولی امیدهای ظاهری در آن خسته و خاموش‌اند؛ فقط حقیقت عشق می‌ماند.تو چون فرش نفیسِ پای‌خورده، و یا هم‌بسترِ فهمیدهٔ عشقتو همچون فرشی گران‌بها هستی که عاشقان بسیار از روی تو گذشته‌اند؛ یا بستر امن و دانای عشق، که رازداران بر آن آرمیده‌اند.نگین حلقهٔ شب‌زنده‌داران، ترازوی به‌حق سنجیدهٔ عشقکویر تو نگینِ انگشتری اهل شب‌زنده‌داری است؛ و ترازوی عدالت‌گونه‌ای که اندازهٔ واقعی عشق را نشان می‌دهد.به لطفت می‌شود بر پا در این دیر، بساطِ از میان برچیدهٔ عشقبه لطف تو دوباره بساط عشق در این دیر کهنه (دنیا) برپا می‌شود؛ عشقی که گویا سال‌هاست جمع شده، در تو دوباره زنده است.به شب محفل‌نشینانت ستاره، پناهِ هر که شد غم‌دیدهٔ عشقشب‌ها ستاره راه‌نمای محفل‌نشینان توست؛ و تو پناهگاه هر عاشق غم‌دیده‌ای.چه گویم تا که حقّت گفته آید، کویر! ای دیده و نادیدهٔ عشقچه بگویم که حق تو ادا شود؟ ای کویر! تو هم دیدهٔ عشقی و هم نادیدهٔ آن؛ آشکار و پنهان.که من مهمان خوشبخت تو بودم، و تو زیبا چو نورِ دیدهٔ عشقمن مهمان خوش‌اقبال تو بوده‌ام؛ و تو به زیبایی نورِ دیدهٔ عاشقی.یکی لطف از تو دارم یادگاری، همان گَردِ گران گردیدهٔ عشقمن از تو یک یادگار دارم: همان گرد و خاکِ سنگین، که غبار راهِ عاشقی است.اگر قصد سفر کردی به کویم، دو پایت معتبر بر دیدهٔ عشقاگر خواستی به سرزمین من بیایی، گام‌هایت بر چشمِ عشق جای دارد.(یعنی: قدمت روی چشم—نهایت احترام عاشقانه.)تفسیر عمیق و معنوی–عرفانیاین شعر، «کویر» را نه به‌عنوان یک بیابان خشک، بلکه قلب تهی‌شدهٔ عاشق می‌داند:جایی که همهٔ تعلقات فرو ریخته و تنها حقیقت عشق باقی مانده است.در عرفان ایرانی، کویر نماد خلوت، فقر، تجرد، بی‌نیازی از دنیا، و حضور خالصانهٔ خداوند است.در همین نگاه:کویر، جانِ تفتیدهٔ عاشق است؛ جایی که انسان در آتشِ طلب می‌سوزد تا پاک شود.گیسوی پیچیدهٔ عشق اشاره به رازهای درهم‌تنیدهٔ سلوک دارد.بساط عشق‌بازی در بیابان یعنی جایی که هیچ چیز مزاحم نیست؛ تنها عاشق و معشوق‌اند.فرش پای‌خورده و هم‌بسترِ فهمیدهٔ عشق یعنی کویرِ آزموده و مجرّب؛ محل عبور اولیا، انبیا، درویشان و عاشقان.نگین حلقهٔ شب‌زنده‌داران: اهل دل شب‌ها در خلوت کویر با خدا نجوا می‌کنند.کویر، ترازوی سنجش عشق است: هر کس به آن قدم بگذارد، معلوم می‌شود چقدر عاشق است.غبار گران کویر به‌عنوان یادگار:غباری که بر تن عاشق می‌نشیند، نشانهٔ پیمودن مسیر حقیقت است؛ «گرد راه» عاشقان ارزشمندتر از زر و سیم است.در پایان، دعوتِ عاشقانه و متواضعانه:اگر به سرای عاشق بیایی، قدمت روی چشم است؛ یعنی عشق، میزبانی تو را با نهایت حرمت انجام می‌دهد.جمع‌بندی عرفانیاین شعر، کویر را به «خانهٔ عشق» تبدیل می‌کند.جایی که:دنیا خاموش می‌شود،دل تهی می‌شود،و عشق آشکار.کویر از نگاه شاعر، نه اُفتادگی، بلکه اوج تعالی روح است.جایی که انسان به خودش، به حقیقت، و به معشوق نهایی (خدا/معشوق عرفانی) می‌رسد.https://t.me/pardisnameh