اشک رازی‌ستلبخند رازی‌ستعشق رازی‌ستاشکِ آن شب لبخندِ عشقم بود. قصه نيستم که بگویینغمه نيستم که بخوان

اشک رازی‌ستلبخند رازی‌ستعشق رازی‌ستاشکِ آن شب لبخندِ عشقم بود. قصه نيستم که بگویینغمه نيستم که بخوانیصدا نيستم که بشنویيا چيزی چنان که ببينیيا چيزی چنان که بدانی… من دردِ مشترکممرا فرياد کن.درخت با جنگل سخن می‌گويدعلف با صحراستاره با کهکشانو من با تو سخن می‌گويم نامت را به من بگودستت را به من بدهحرفت را به من بگوقلبت را به من بدهمن ريشه‌هایِ تو را دريافته‌امبا لبانت برای همه لب‌ها سخن گفته‌امو دست‌هایت با دستانِ من آشناست. در خلوتِ روشن با تو گريسته‌امبرای خاطرِ زندگان،و در گورستانِ تاريک با تو خوانده‌امزيباترينِ سرودها رازيرا که مردگانِ اين سالعاشق‌ترينِ زندگان بوده‌اند. دستت را به من بدهدست‌هایِ تو با من آشناستای ديريافته با تو سخن می‌گويمبه‌سانِ ابر که با توفانبه‌سانِ علف که با صحرابه‌سانِ باران که با دريابه‌سانِ پرنده که با بهاربه‌سانِ درخت که با جنگل سخن می‌گويد زيرا که منريشه‌های تو را دريافته‌امزيرا که صدای منبا صدای تو آشناست#احمد_شاملو‌ 👉 @PardisParsi 🌙🌸🍂🌸🍃🍃🍂🌸🍃🍂🌸✨🍃🍂🌸🍃🍂🌸🍃✨