این که تو داری قیامتست نه قامتوین نه تبسم که معجزست و کرامتهر که تماشای روی چون قمرت کردسینه سپر کرد پیش تیر ملامتهر شب و روزی که بی تو می‌رود از عمربر نفسی می‌رود هزار ندامتعمر نبود آن چه غافل از تو نشستمباقی عمر ایستاده‌ام به غرامتسرو خرامان چو قد معتدلت نیستآن همه وصفش که می‌کنند به قامتچشم مسافر که بر جمال تو افتادعزم رحیلش بدل شود به اقامتاهل فریقین در تو خیره بمانندگر بروی در حسابگاه قیامتاین همه سختی و نامرادی سعدیچون تو پسندی سعادتست و سلامتسعدی