غلام آن سبک‌روحم که با من سر گران داردجوابش تلخ و پنداری شکر زیر زبان داردمرا گر دوستی با او به دوزخ می‌برد شایدبه نقد اندر بهشت‌ست آن که یاری مهربان داردکسی را کاختیاری هست و محبوبی و مشروبیمراد از بخت و حظ از عمر و مقصود از جهان داردبرون از خوردن و خفتن حیاتی هست مردم رابه جانان زندگانی کن بهایم نیز جان داردمحبت با کسی دارم کز او با خود نمی‌آیمچو بلبل کز نشاط گل فراغ از آشیان داردنه مردی گر به شمشیر از جفای دوست برگردیدهل را کاندرون باد است ز انگشتی فغان داردبه تشویش قیامت در که یار از یار بگریزدمحب از خاک برخیزد محبت همچنان داردخوش آمد باد نوروزی به صبح از باغ پیروزیبه بوی دوستان ماند نه بوی بوستان داردیکی سر بر کنار یار و خواب صبح مستولیچه غم دارد ز مسکینی که سر بر آستان داردچو سعدی عشق تنها باز و راحت بین و آسایشبه تنها ملک می‌راند که منظوری نهان دارد سعدی