تاب بنفشه می‌دهد طره مشک سای توپرده غنچه می‌درد خنده دلگشای توای گل خوش نسیم من بلبل خویش را مسوزکز سر صدق می‌کند شب همه شب دعای تومن که ملول گشتمی از نفس فرشتگانقال و مقال عالمی می‌کشم از برای تودولت عشق بین که چون از سر فقر و افتخارگوشه تاج سلطنت می‌شکند گدای توخرقه زهد و جام می گر چه نه درخور همنداین همه نقش می‌زنم از جهت رضای توشور شراب عشق تو آن نفسم رود ز سرکاین سر پرهوس شود خاک در سرای توشاه‌نشین چشم من تکیه گه خیال توستجای دعاست شاه من بی تو مباد جای توخوش چمنیست عارضت خاصه که در بهار حسنحافظ خوش کلام شد مرغ سخنسرای توحافظ