#پارت_48با همون لبخند کج به طرفم برگشت؛ چیزی نگفت و از اتاق رفت بیرون.منم بغضم رو قورت دادم و پشت‌سر

#پارت_48با همون لبخند کج به طرفم برگشت؛ چیزی نگفت و از اتاق رفت بیرون.منم بغضم رو قورت دادم و پشت‌سرش رفتم بیرون. مادرش با ذوق به کیارش نگاه کرد که سرش رو تکون داد و اونم از اون طرف با خوشحالی گفت:_مبارکه...مبارکه.این وسط فقط پدر و مادر من بودن که با تعجب بهم نگاه می‌کردن. حس می‌کردم تو یک مرداب عمیق گیر افتادم و هر چقدر دست و پا میزنم بیشتر فرو میرم. حرفی نزدم و فقط سرم رو پایین انداختم و بقیه سکوت منو پای رضایتم گذاشتن. اصلا کی گفته سکوت علامت رضاست؟! شاید علامت دله شکسته و راز مَگو باشه.اون شب قرار شد به مدت دو هفته دوتا خانواده با هم رفت و آمد داشته باشن تا مثلا هم دیگه رو بهتر بشناسن و منو کیارش هم بیشتر با خصوصیات هم آشنا بشیم.امشب دل شکسته‌تر و غمگین‌تر از شبهای دیگه بودم. امشب کسی که بهم تجاوز کرده بود و آینده‌ام رو به فنا داده بود اومده بود خواستگاریم. دوستم نداشت اما ادعا می‌کرد از من خوشش اومده. آخرای شب وقتی به مامان و بابام گفتم راضی به این ازدواج نیستم کلی حرف ازشون شنیدم. مامانم پشت دستش زد و گفت:_خب اگه راضی نبودی همونجا می‌گفتی. زنه بیچاره رو ندیدی چقد خوشحال شده بود. مگه منو بابات که با کنجکاوی نگاهت می‌کردیم و منتظر جواب تو بودیم تو نبودی که سرتو انداختی پایین و حرف نزدی؟بابام از اون طرف گفت:_باید همونجا حرفتو میزدی. چاقو زیر گلوت نذاشته بودن که لال مونی...(حرفشو خورد؛ دستی به صورتش کشید و زیر لب گفت)لا اله الا اللهلبام از بغص میلرزید:_شما نه میدونید پسره کیه؟ نه میدونید چیکاره‌اس؟ نه میدونید چه گذشته‌ای داشته؛ اون وقت می‌خواید که...مامانم که دلش برام سوخته بود با مهربونی گفت:_کی گفته ما هیچی ازشون نمی‌دونیم؟ فردای همون روز که همین پسره کیارش رفته بود با بابات حرف زده بود؛ بابات هم رفت ازشون تحقیق کرد._یک روزه؟_نخیر یک هفته!دیگه حرف زدن باهاشون بی‌فایده بود. انگار همه‌ی دنیا تو روم لشکر کشی کرده بودن.اون دو هفته‌ی کذایی که همش رفت و آمد با خانواده‌ی سهرابی بود هم گذشت.توی آزمایشگاه روی صندلی نشسته بودیم تا نوبتمون بشه. تنها دلیلی که توی این دو هفته کاری نکردم و چیزی نگفتم آزمایشی بود که امروز قرار بود بدیم. چون با این آزمایش می‌تونستم از این ازدواج عجیب و غریب خلاص بشم._آقای کیارش سهرابی و خانم آیدا شکیبا.انگار نوبتون شده بود. به سمت خانومی که صدامون زده بود رفتیم. خانومه به ته سالن اشاره کرد و رو به کیارش گفت:_شما میرید اون سمت؛ اتاق دست چپ.و رو به من گفت:_شما هم راه رویِ بغل دستش اتاق سمت راست.