🎬 کپشن کاملا بی‌ربطه ولی دلنوشته‌ای که دوست داشتم‌ اینجا بنویسم تا آویزه گوشم بمونه:مامان، در حالی که لیوان گلاب رو دستم داد، گفت:«این رو بکش سرت، شاید اضطرابت بهتر بشه»،گفتم: کاش اضطراب بود…انگار توی دلم صد نفر دارن ظرف می‌شورن.با همون صدای آروم و شمرده‌ش گفت:«تقصیر خودته! به خودت بیا! چه مرگته؟ لازمه نقش مادر ترزا رو برای همه بازی کنی؟! واجبه کاسه داغ‌تر از آش بشی برای بقیه که تهش همونا یه زخمی هم بهت بزنند؟!»گفتم: آخه دلم براش می‌سوخت…گفت: «بی‌خود!»و این بار صداش رو سرم بلند کرد و گفت:«دلت برای خودت بسوزه! فهمیدی؟ دلت برای خودت بسوزه!»صدای قروچه‌ی دندون‌هاش رو شنیدم.لیوان خالی گلاب رو با حرص از دستم گرفت و رفت.سرم رو روی بالش گذاشتم و اشک‌هام مثل آوار روی گونه‌هام خراب شدند.اما جمله‌ی آخرش هزار بار توی سرم پیچید:«دلت برای خودت بسوزه… دلت برای خودت بسوزه…»راست می‌گفت.ای‌کاش یه‌جایی هم دلمون برای خودمون بسوزه.شاید برای همین قدیمی‌ها می‌گفتن:«چراغی که به خانه رواست، به مسجد حرام است.»شاید اون چراغ، همون دلسوز و مهربون بودن با «خود» باشه📚 پارسی سخن بگوییم، زیبا بنویسیم.☞@PARSIDO☜