شعری شور انگیز از وحشی بافقیاز شعرای قرن دهم هجری و زاده بافق در سال ۹۱۱ خورشیدی، در گذشت ۹۶۱ خورشید

شعری شور انگیز از وحشی بافقیاز شعرای قرن دهم هجری و زاده بافق در سال ۹۱۱ خورشیدی، در گذشت ۹۶۱ خورشیدی.لیلی در چشم مجنونبه مجنون گفت روزی عیب جوییکه پیدا کن به از لیلی نکوییکه لیلی گرچه در چشم تو حوریستبه هر جزوی ز حسن او قصوریستز حرف عیب‌جو مجنون برآشفتدر آن آشفتگی خندان شد و گفتاگر در دیدهٔ مجنون نشینیبه غیر از خوبی لیلی نبینیتو کی دانی که لیلی چون نکویی استکزو چشمت همین بر زلف و رویی استتو قد بینی و مجنون جلوه نازتو چشم و او نگاه ناوک اندازتو مو بینی و مجنون پیچش موتو ابرو، او اشارت‌های ابرودل مجنون ز شکر خنده خونستتو لب می‌بینی و دندان که چونستکسی کاو را تو لیلی کرده‌ای نامنه آن لیلی‌ست کز من برده آراماگر می‌بود لیلی بد نمی‌بودترا رد کردن او حد نمی‌بودمزاج عشق بس مشکل پسند استقبول عشق برجایی بلند استشکار عشق نبود هر هوسناکنبندد عشق هر صیدی به فتراکعقاب آنجا که در پرواز باشدکجا از صعوه صید انداز باشدگوزنی بس قوی بنیاد بایدکه بر وی شیر سیلی آزمایدمکن باور که هرگز تر کند کامز آب جو نهنگ لجه آشامدلی باید که چون عشق آورد زورشکیبد با وجود یک جهان شوراگر داری دلی در سینه تنگمجال غم در او فرسنگ فرسنگصلای عشق درده ورنه زنهارسر کوی فراغ از دست مگذار‘در آن توفان که عشقِ آتش انگیزکند باد جنون را آتش آمیزاساسی گر نداری کوه بنیادغم خود خور که کاهی در ره باد’یکی بحر است عشق بی کرانهدر او آتش زبانه در زبانهاگر مرغابیی اینجا مزن پردر این آتش سمندر شو سمندریکی خیل است عشق عافیت سوزهجومش در ترقی، روز در روزفراغ بال اگر داری غنیمتازین لشکر هزیمت کن هزیمتز ما تا عشق بس راه درازیستبه هر گامی نشیبی و فرازیستنشیبش چیست؟ خاک راه گشتنفراز او کدام؟ از خود گذشتننشان آنکه عشقش کارفرماستثبات سعی در قطع تمناستدلیل آنکه عشقش در نهاد استوفای عهد بر ترک مراد استچه باشد رکن عشق و عشقبازی ؟ز لوث آرزو گشتن نمازیغرضها را همه یک سو نهادنعنان خود به دست دوست دادناگر گوید در آتش رو، روی خوشگلستان دانی آتشگاه و آتشوگر گوید که در دریا فکن رختروی با رخت و منت دار از بختبه گردن پاس داری طوق تسلیمنیابی فرق از امید تا بیمنه هجرت غم دهد نی وصل شادییکی دانی مراد و نامرادیاگر سد سال پامالت کند دردنیامیزد به طرف دامنت گردبه هر فکر و به هر حال و به هر کارچه در فخر و چه در ننگ و چه در عاربه هر صورت که نبود نا گزیرتبجز معشوق نبود در ضمیرت