پندی از مولانا جلال الدین رومیآن میر دروغین بین با اَسپَک و با زینَک(اسب حقیر و زین حقیر)شنگینک و من

پندی از مولانا جلال الدین رومیآن میر دروغین بین با اَسپَک و با زینَک(اسب حقیر و زین حقیر)شنگینک و منگینک سربسته به زرینک( مشنگ و منگ هست وسر را به طلا آراسته)چون منکر مرگست او، گوید که اجل کو کو؟مرگ آیدش از شش سو، گوید که منم اینک!گوید اجلش کای خر ! کو آن همه کر و فروان سبلت و آن بینی وان کِبرک و آن کینک؟کو شاهد و کو شادی مَفرش به کیان دادی؟خشتست تو را بالین خاکست نهالینکتَرک خور و خفتن گو رو دین حقیقی جوتا میر ابد باشی بی‌رسمک و آیینکبی‌جان مکن این جان را سرگین مکن این نان راای آنک فکندی تو دُر در تک سرگینک(جواهر را به چاه فاضلاب انداختی، اشاره به تنزل مقام انسانی از طریق کبر و خودخواهی است)ما بسته سرگین‌دان (ظرف زباله، منظور وابسته به حقارت های روزگار) از بحر دُریم ای جانبشکسته شو و در جو ای سرکش خودبینکچون مرد خدابینی مردی کن و خدمت کنچون رنج و بلا بینی در رخ مفکن چینکاین هجو منست ای تن وان میر منم هم منتا چند سخن گفتن از سینک و از شینکشمس الحق تبریزی خود آب حیاتی تووان آب کجا یابد جز دیده نمگینک