ابیاتی از ساقی نامه رضی الدین آرتیمانیاو هم عصر شاه عباس صفوی است. گرچه ساقی نامه را در مدح شاه عباس سروده و طبق معمول آن بخش از شعر سبک و کم مایه است اما در این ساقی نامه ابیات عرفانی و ادبی قابل توجهی نیز وجود دارد. بخشی از این شعر ۱۵۷ بیتی در پایین آمده است.الهی به مستان میخانه‌اتبه عقل آفرینان دیوانه‌اتبه نور دل صبح خیزان عشقز شادی به انده گریزان عشقبه رندان سر مست آگاه دلکه هرگز نرفتند جز راه دلبه انده‌پرستان بی پا و سربه شادی فروشان بی شور و شربه مستان افتاده در پای خمبه مخمور با مرگ با اشتلمبشام غریبان، به جام صبوحکز ایشانست شام و سحر را فتوحکه خاکم گل از آب انگور کنسرا پای من آتش طور کنخدا را به جان خراباتیانکزین تهمت هستیم وارهانبه میخانهٔ وحدتم راه دهدل زنده و جان آگاه دهکه از کثرت خلق تنگ آمدمبه هر جا شدم سر به سنگ آمدمبیا ساقیا می بگردش در آرکه دلگیرم از گردش روزگارمئی ده که چون ریزیش در سبوبر ‌آرد سبو از دل آواز هواز آن می که در دل چو منزل کندبَدن را فروزان‌تر از دل کنداز آن می که گر عکسش افتد بباغکند غنچه را گوهر شبچراغاز آن می که گر شب ببیند به خوابچو روز از دلش سر زند آفتاباز آن می که گر عکسش افتد به جانتوانی به جان دید حق را عیاناز آن می که چون شیشه بر لب زندلب شیشه تبخاله از تب زنداز آن می که گر عکسش افتد به آببر آن آب تبخاله افتد حُباباز آن می که چون ریزیش در سبوبر آرد سبو از دل آواز هواز آن می که در خُم چو گیرد قراربر آرد خم آتش ز دل همچو نارمی صاف ز آلودگی بشرمبدل به خیر اندر او جمله شرمی معنی افروز صورت گدازمئی گشته معجون راز و نیازاز آن آب، کاتش به جان افکنداگر پیر باشد جوان افکندمئی را کزو جسم جانی کندبباده، زمین آسمانی کندمئی از منی و توئی گشته پاکشود جان، چکد قطره‌ای گر به خاکبه انوار میخانه ره پوی، آهچه میخواهی از مسجد و خانقاهبیا تا سری در سر خم کنیممن و تو، تو و من، همه گم کنیممئی سر بسر مایهٔ عقل و هوشمئی بی خم و شیشه، در ذوق و جوشدماغم ز میخانه بویی شنیدحذر کن که دیوانه، هویی شنیدبگیرید زنجیرم ای دوستانکه پیلم کند یاد هندوستاندلا خیز و پائی به میخانه نهصلائی به مستان دیوانه دهخدا را ز میخانه گر آگهیبه مخمور بیچاره، بنما رَهیدلم خون شد از کلفت مدرسهخدا را خلاصم کن از وسوسهچو ساقی همه چشم فتان نمودبه یک نازم، از خویش عریان نمودپریشان دماغیم، ساقی کجاستشراب ز شب مانده باقی کجاستبیا ساقیا، می بگردش در آرکه می خوش بود خاصه در بزم یارمئی بس فروزان‌تر از شمع و روزمی و ساقی و بادهٔ جام سوزمی صاف ز الایش ما سویازو یک نفس تا بعرش خدامئی کو مرا وارهاند ز منز آئین و کیفیت ما و مناز آن می حلال است در کیش ماکه هستی وبال است در پیش مااز آن می حرام است بر غیر ماکه خارج مقام است در سیر مامئی را که باشد در او این صفتنباشد بغیر از می معرفتبه این عالم ار آشنائی کنیز خود بگذری و خدائی کنیکنی خاک میخانه گر توتیاخدا را ببینی بچشم خدابه میخانه آی و صفا را ببینمبین خویشتن را خدا را ببینتودر حلقهٔ می‌پرستان در آکه چیزی نبینی بغیر خدابگویم که از خود فنا چون شویز یک قطره زین باده مجنون شویبشوریدگان گر شبی سر کنیاز آن می که مستند لب تر کنیجمال محالی که حاشا کنیببندی دو چشم و تماشا کنینیاری تو چون تاب دیدار اوز دیدار رو کن به دیوار اوقمر درد نوش است از جام ماسحر خوشه چین است از شام مامغنی نوای دگر ساز کندلم تنگ شد مطرب آواز کنبگو زاهدان اینقدر تن زنندکه آهن ربائی بر آهن زنندبس آلوده‌ام آتش می کجاستپر آسوده‌ام نالهٔ نی کجاستبه پیمانه، پاک از پلیدم کنیدهمه دانش و داد و دیدم کنیدچو پیمانه از باده خالی شودمرا حالت مرگ حالی شودهمه مستی و شور و حالیم مانه چون تو همه قیل و قالیم ماخرابات را گر زیارت کنیتجلی بخروار غارت کنیچه افسرده‌ای رنگ رندان بگیرچرا مرده‌ای آب حیوان بگیرزنی در سماعی، ز می سرخوشیسزد گر ازین غصه خود را کشیتوانی اگر دل، دریا کنیتو آن دُر یکتای پیدا کنیندوزی چو حیوان نظر بر گیاهبیابی اگر لذت اشک و آهبیا تا بساقی کنیم اتفاقدرونها مصفا کنیم از نفاقبیائید تا جمله مستان شویمز مجموع هستی پریشان شویم..