شعری از شاعر معاصر شادروان فریدون مشیری (۱۳۰۵-۱۳۷۹). چه نسل های متعدد از افراد نازک خیال و خوش طبع ک

شعری از شاعر معاصر شادروان فریدون مشیری (۱۳۰۵-۱۳۷۹). چه نسل های متعدد از افراد نازک خیال و خوش طبع که دل به ظهور کبوتران سفید امید بستند و ناکام ماندند، و با آن آرزو سر در نقاب خاک کشیدند. اما به ناچار باید ادامه داد. به انتظار روزی که جوانه‌های امید از این خاک تیره سرزنند. رود گلشماره ثبت ۵۶۱با همین دیدگان اشک آلوداز همین روزن گشوده به دودبه پرستو به گل به سبزه درودبه شکوفه به صبحدم به نسیمبه بهاری که میرسد از راهچند‌روز دگر به ساز و سرود.ما که دلهایمان زمستان استما که خورشیدمان نمی خنددما که باغ و بهارمان پژمردما که پای امیدمان فرسودما که در پیش چشم مان رقصیداین همه دود زیر چرخ کبودسر راه شکوفه های بهارگریه سر می دهیم با دل شادگریه شوق با تمام وجود.سالها می رود که از این دشتبوی گل یا پرنده ای نگذشتماه دیگر دریچه ای نگشودمهر دیگر تبسمی ننموداهرمن میگذشت و هر قدمشنیز به هول و مرگ و وحشت بودبانگ مهمیزهای آتش ریزرقص شمشیر های خون آلود.اژدها میگذشت و نعره زنانخشم و قهر و عتاب می فرمودوز نفس های تند زهرآگینباد همرنگ شعله برمیخاستدود بر روی دود می افزود.هرگز از یاد دشتبان نرودآنچه را اژدها فکند و ربوداشک در چشم برگها نگذاشتمرگ نیلوفران ساحل روددشمنی کرد با جهان پیونددوستی گفت با زمین بدرود.شاید ای خستگان وحشت دشتشاید ای ماندگان ظلمت شب،در بهاری که میرسد از راهگل خورشید آرزوهامانسر زد از لای ابرهای حسودشاید اکنون کبوتران امیدبال در بال آمدند فرود،پیش پای سحر بیفشان گلسر راه صبا بسوزان عودبه پرستو به گل به سبزه درود..