شعری به مناسبت روزگار از میرزاده عشقیخــــاكــــــم به سر ، زغصه به سر خاك اگر كنمخـــــاک وطن كه رف

شعری به مناسبت روزگار از میرزاده عشقیخــــاكــــــم به سر ، زغصه به سر خاك اگر كنمخـــــاک وطن كه رفت ، چه خاكی به سر كنم ؟آوخ ، كــلاه نيست وطـــــن ، گـــــــر كه از سرمبرداشتند فــــكـــر كــــــلاهي دگــــــــر كــــــنممــــرد آن بود كه اين كلهش ، برسر است و مننـــــــــــامـــردم ار كه بی كله ، آنی به سر كنممــــن آن نيـــــــم كــــــــه يكسره تدبير مملكتتسليــــــــم هـــــــرزه گـــــــــرد قضا و قدر كنــمزيــــــــر و زَبَر اگــــــــر نكنـــــــي خــاک خصم راای چــــــــــرخ! زيــــــــــر و روی تو زير و زبَر كنمجــــــــايي‌ست آروزی مـــن ، ار من به آن رسماز روي نعـــــــــش لشكـــــــــر دشمـن گذر كنمهــــــــــر آنچـــــه مي‌كني بكن اي دشمن قویمـــــــــن نيز اگــــــــر قــــوی شدم از تو بتر كنممـــــن‌ آن نيـــــم بــــه مرگ طبيعی شوم هلاکوین كـــــــاسه خون به بستر راحت هدر كنممعشـــــوق عشقی اي وطن اي عشق پاک مناي آن كـــــــه ذكـــر عشق تو شام و سحر كنمعشقت نه سرسری ست كه از سر به در شودمهـــــرت نـــــــه عارضي ست كه جاي دگر كنم!عشـــــق تــــــــو در وجــــــودم و مهر تو در دلمبـــــــــا شير انـــــــدرون شد و با جان به در كنم."