از مهدی اخوان ثالثشعری رمز آمیز در بیان تاثر از سرگذشت دکتر محمد مصدقدیدی دلا که یار نیامدگَرد آمد و سوار نیامد؟بگداخت شمع و سوخت سراپایوآن صبح زرنگار نیامدآراستیم خانه و خوان راوآن ضَیف نامدار نیامددل را و شوق را و توان راغم خورد و غمگسار نیامدآن کاخ ها ز پایه فرو ریختوآن کرده ها به کار نیامدسوزد دلم به رنج و شکیبتای باغبان! بهار نیامدبشکفت بس شکوفه و پژمرداما گلی به بار نیامدخشکید چشم چشمه و دیگرآبی به جویبار نیامدای شیر پیر بسته به زنجیرکز بندت ایچ عار نیامدسودت حصار ، و پیک نجاتیسوی تو و آن حصار نیامدزی تشنه کِشتگاه نجیبتجز ابر زهربار نیامدیکی از آن قوافل پربا ــ ران گهر نثار نیامدای نادر نوادر ایامکه ت فَرّ و بخت ، یار نیامددیری گذشت و چون تو دلیریدر صف کارزار نیامدافسوس کان سفاین حریزی ساحل قرار نیامدو آن رنج بی حساب تو ، درداکچون هیچ در شمار نیامدوز سفله یاوران تو در جنگکاری بجز فرار نیامدمن دانم و دلت ، که غمان چندآمد ،‌ ور آشکار نیامدچندان که غم به جان تو باریدباران به کوهسار نیامد