شعر زیبای ‘ای خطه ایران مهین، ای وطن من’ از ملک‌الشعرای بهارای خطّهٔ ایران مَهین‌، ای وطن منای گشته به مهر تو عجین جان و تن منای عاصمهٔ دنیی آباد که شد بازآشفته کنارت چو دلِ پُر حَزَن مندور از تو گل و لاله و سرو و سمنم نیستای باغِ گل و لاله و سرو و سمن منبس خار مصیبت که خلد دل را بر پایبی روی تو، ای تازه شکفته چمن منای بارخدای من گر بی‌تو زیم بازافرشتهٔ من گردد چون اهرمن منتا هست کنار تو پر از لشکر دشمنهرگز نشود خالی از دل محن مناز رنج تو لاغر شده‌ام چونان کز منتا بر نشود ناله نبینی بدن مندردا و دریغا که چنان گشتی بی‌برگکز بافتهٔ خویش نداری کفن منبسیار سخن گفتم در تعزیت توآوخ که نگریاند کس را سخن منوانگاه نیوشند سخن‌های مرا خلقکز خون من آغشته شود پیرهن منو امروز همی‌گویم با محنت بسیاردردا و دریغا وطن من‌، وطن من