در قیر شبشعری از سهراب سپهریاین هم از آن شعرها است که نیاز به تفسیر ندارد. فقط کافی است بیاد بیاوریم منظور از شب در بسیاری از اشعار نو استعاره از شرایط اجتماعی تاریک و ترسناک و بری از امید است.دیر گاهی است در این تنهاییرنگ خاموشی در طرح لب است.بانگی از دور مرا می خواندلیک پاهایم در قیر شب است.رخنه ای نیست دراین تاریکیدر و دیوار به همپیوسته!سایه ای لغزد اگر روی زمیننقشِ وهمی است ز بندی رسته.نفس آدم هاسر به سر افسرده استروزگاری است دراین گوشهٓ پژمرده هوا،هر نشاطی مرده است.دست جادویی شبدر به روی من و غم می بندد،می کنم هر چه تلاشاو به من می خندد.نقشهایی که کشیدم در روزشب ز راه آمد و با دود اندود.طرح هایی که فکندم در شبروز پیدا شد و با پنبه زدود.دیرگاهی است که چون من همه رارنگ خاموشی در طرح لب است.جنبشی نیست دراین خاموشیدست ها پاها در قیر شب است!