شعر دل انگیزی نیز از سلمان ساوجی (۷۰۹-۷۷۸ هجری قمری)سر سودای تو هرگز ز سر ما نرودبرود این سر سودایی و سودا نرود.پرتو نور تجلی رخت، ممکن نیستکه اگر کوه ببیند دلش از جا نرود.پای سست است و رهم دور از آن می‌ترسمکه سر من برود در طلب و پا نرود.هر که را گوشه دل خلوت خاص تو بوددلش از گوشه خلوت، به تماشا نرود.عشقت آمد به سرم و ز من مسکین بستدعقل و دین هر دو و دانم که بدینها نرودسیل خون دل ما می‌رود از دیده بگوبا خیال تو که در خون دل ما نرودما دلی ناسره داریم به بازار غمتدِرم قلب* ندانم برود یا نرود؟چند گویی که دلم رفت به خوبان سلمان!دیده بر دوز و دل از دست مده تا نرود.——————* درم قلب یعنی سکه تقلبی، به این معنی که دل من مثل زر تقلبی است نمی دانم آیا درم تقلبی می تواند مورد قبول قرار گیرد.