غزلی از مولانا در شوریدگی:جان کلام:مرا حق از می عشق آفریده‌ستهمان عشقم اگر مَرگم بِساید!منم مستی و ا

غزلی از مولانا در شوریدگی:جان کلام:مرا حق از می عشق آفریده‌ستهمان عشقم اگر مَرگم بِساید!منم مستی و اصل من می عشقبگو از می به جز مستی چه آید؟ز خاک من اگر گندم برآیداز آن گر نان پزی مستی فزاید.خمیر و نانبا دیوانه گرددتنورش بیت مستانه سراید.اگر بر گور من آیی زیارتتو را خرپُشته‌ام رقصان نماید.مَیا بی‌دف به گور من برادرکه در بزم خدا غمگین نشاید.زنخ بربسته و در گور خفتهدهان افیون و نُقل یار خاید.بدری زان کفن بر سینه بندیخراباتی ز جانت درگشاید.ز هر سو بانگ جُنگ و چَنگ مستانز هر کاری به لابد کار زاید.مرا حق از می عشق آفریده‌ستهمان عشقم اگر مرگم بساید!منم مستی و اصل من می عشقبگو از می به جز مستی چه آید؟به برج روح شمس الدین تبریزبپرد روح من یک دم نپاید