این شعر مولانا را اخیراً برای بار چندم خواندم. مالیخولیا و اوهام سرکش از جانب حضرت مولانا چه زیبا و دلپذیر است. می خواهد چنگ و دندان روزگار مردم خواره را بشکند، قفل های زندان را بشکند، هفت اختر آسمان که خاکیان را می خورند آتش بزند…بازآمدم چون عید نو تا قفل زندان بشکنموین چرخ مردم خوار را چنگال و دندان بشکنمهفت اختر بی‌آب *را کاین خاکیان را می خورندهم آب بر آتش زنم هم بادهاشان بشکنماز شاه بی‌آغاز ( منظور خداوند است)من پران شدم چون باز منتا جغد طوطی خوار را در دیر ویران بشکنمز آغاز عهدی کرده‌ام کاین جان فدای شه کنمبشکسته بادا پشت جان گر عهد و پیمان بشکنمامروز همچون آصفم شمشیر و فرمان در کفمتا گردن گردن کشان در پیش سلطان بشکنمروزی دو، باغ طاغیان گر سبز بینی غم مخورچون اصل‌های بیخشان از راه پنهان بشکنممن نشکنم جز جور را یا ظالم بدغور راگر ذره‌ای دارد نمک گبرم اگر آن بشکنمهر جا یکی گویی (توپی) بود چوگان وحدت وی بردگویی که میدان نسپرد، در زخم چوگان بشکنمگشتم مقیم بزم او چون لطف دیدم عزم اوگشتم حقیر راه او تا ساق شیطان بشکنمچون در کف سلطان شدم، یک حبه بودم کان (معدن) شدمگر در ترازویم نهی می دان که میزان بشکنمچون من خراب و مست را در خانه خود ره دهیپس تو ندانی این قدر کاین بشکنم آن بشکنمگر پاسبان گوید که هی بر وی بریزم جام میدربان اگر دستم کشد من دست دربان بشکنمچرخ ار نگردد گرد دل از بیخ و اصلش برکنمگردون اگر دونی کند گردون گردان بشکنمخوان کرم گسترده‌ای مهمان خویشم برده‌ایگوشم چرا مالی اگر من گوشهٔ نان بشکنمنی نی منم سرخوان تو سرخیل مهمانان توجامی دو بر مهمان کنم تا شرم مهمان بشکنمای که میان جان من تلقین شعرم می کنیگر تن زنم خامش کنم ترسم که فرمان بشکنماز شمس تبریزی اگر باده رسد مستم کندمن لاابالی وار خود استون کیوان بشکنم*- منظور بی آبرو