▪️ نزدیکی‌های عید بود.من تازه معلم شده بودم و اولین حقوقم را هم گرفته بودم. صبح بود، رفتم آب انبار ت

▪️ نزدیکی‌های عید بود.من تازه معلم شده بودم و اولین حقوقم را هم گرفته بودم. صبح بود، رفتم آب انبار تا برای شستن ظروف صبحانه آب بیارم.از پله‌ها بالا می‌آمدم که صدای خفیف هق‌هق گریهٔ مردانه‌ای را شنیدم. از هر پله‌ای که بالا می‌آمدم، صدا را بلندتر می‌شنیدم... پدرم بود. مادر هم او را آرام می‌کرد و می‌گفت: «آقا! خدا بزرگ است، خدا نمی‌گذارد ما پیش بچه‌ها کوچک شویم! فوقش به بچه‌ها عیدی نمی‌دهیم...»اما پدر گفت: «خانم! نوۀهای ما در تهران بزرگ شده‌اند و از ما انتظار دارند، نباید فکر کنند که ما...»حالا دیگر ماجرا روشن‌تر بود. می‌خواستم دلیل گریه‌های پدر را از مادرم بپرسم. دست کردم توی جیبم، ۱۰۰ تومان بود؛ کل پولی که از مدرسه (به عنوان حقوق معلمی) گرفته بودم. روی گیوه‌های پدرم گذاشتم و خم شدم و گیوه‌های پر از خاکی را که هر روز در زمین زراعی همراه بابا بود، بوسیدم.▪️ آن سال، همه خواهر و برادرم از تهران آمدند مشهد، با بچه‌های قد و نیم‌قدشان... پدر به هرکدام از بچه‌ها و نوه‌ها ۱۰ تومان عیدی داد؛ ۱۰ تومان ماند که آن را هم به عنوان عیدی به مادر داد.اولین روز بعد از تعطیلات بود، چهاردهم فروردین، که رفتم سر کلاس. بعد از کلاس، آقای مدیر با کروات نوویی که به خودش آویزان کرده بود، گفت: «کارم دارد و باید بروم به اتاقش.» رفتم، بسته‌ای از کشوی میز خاکستری رنگ گوشهٔ اتاقش درآورد و به من داد. گفتم: «این چیست؟» گفت: «باز کنید، می‌فهمید.» باز کردم، ۹۰۰ تومان پول نقد بود! گفتم: «این برای چیست؟» گفت: «از مرکز آمده است؛ در این چند ماه که شما اینجا بودید، بچه‌ها رشد خوبی داشتند؛ برای همین من از مرکز خواستم تشویقت کنند.»راستش نمی‌دانستم این چه معنایی می‌تواند داشته باشد! فقط در آن موقع ناخودآگاه به آقای مدیر گفتم: «این باید ۱۰۰۰ تومان باشد، نه ۹۰۰ تومان!»▪️ مدیر گفت: «از کجا می‌دانی؟ کسی به شما چیزی گفته؟» گفتم: «نه، فقط حدس می‌زنم، همین.» در هر صورت، مدیر گفت که از مرکز استعلام می‌گیرد و خبرش را به من می‌دهد. روز بعد، همان‌که رفتم اتاق معلمان تا آماده بشوم برای رفتن به کلاس، آقای مدیر خودش را به من رساند و گفت: «من دیروز به محض رفتن شما استعلام کردم، درست گفتی!»هزار تومان بوده نه نهصد تومان! آن کسی که بسته را آورده، صد تومان آن را برداشته بود که خودم رفتم از او گرفتم؛ اما برای دادنش یک شرط دارم... گفتم: «چه شرطی؟» گفت: «بگو ببینم، از کجا این را می‌دانستی؟» گفتم: «هیچ، فقط شنیده بودم که خدا ده برابر به کار خیرت به تو برمی‌گرداند، گمان کردم شاید درست باشد...»✍️ خاطره‌ای منسوب به استاد شفیعی کدکنی.