عزیزِ نادیده‌ی من▪️دنیا مطلقاً سیاه و مطلقاً سفید نیست.آدم‌ها مطلقاً خوب و مطلقاً بد نیستند.در هرکدا

عزیزِ نادیده‌ی من▪️دنیا مطلقاً سیاه و مطلقاً سفید نیست.آدم‌ها مطلقاً خوب و مطلقاً بد نیستند.در هرکدام از ما آن‌قدر بدی هست که کاملاً خوب نباشیم، و آن‌قدر خوبی هست که مطلقاً بد نباشیم.در جهان آن‌قدر امید هست که ناامید نباشیم، و آن‌قدر ناکامی که تمامِ طولِ زیستنمان به شادی و عیش و نوش نگذرد.▪️عزیزِ نادیده‌ی من!بعد از این، هر غروب که دلت گرفت و اندوهِ جهان روی سرت آوار شد،به طلوع هم فکر کن.خزان را که دیدی، به بهار هم فکر کن.و اگر از آدم‌ها به تو رنجی و اندوهی رسید و به بد بودنشان فکر کردی، به این هم فکر کن که همان آدم‌ها، جایی و برای کسی،آدمِ خوبِ داستان‌اند.▪️نه همیشه ناامید و نه همیشه امیدوار باش؛چرا که هر شرایط و هر موقعیتی، احساساتِ متفاوتی را ایجاب می‌کندو همه‌چیز نسبی‌ست؛ حتی خوب یا بد بودنِ آدم‌ها، و حتی سیاه یا سفید بودنِ جهان.▪️ روی هیچ‌چیز و هیچ‌کس نمی‌توان مطلقاً حساب کرد؛اما تو زندگی کن، و فراموش نکن که باید بتوانی از میانِ این‌همه انسان،حداقل روی خودت حساب کنی.