عزیزِ نادیده‌ی مندنیا مطلقاً سیاه و مطلقاً سفید نیست.آدم‌ها مطلقاً خوب و مطلقاً بد نیستند.در هرکدام از ما آن‌قدر بدی هست که کاملاً خوب نباشیم،و آن‌قدر خوبی هست که مطلقاً بد نباشیم.در جهان آن‌قدر امید هست که ناامید نباشیم،و آن‌قدر ناکامی که تمامِ طولِ زیستنمان به شادی و عیش و نوش نگذرد.عزیزِ نادیده‌ی من!بعد از این، هر غروب که دلت گرفت و اندوهِ جهان روی سرت آوار شد،به طلوع هم فکر کن.خزان را که دیدی، به بهار هم فکر کن.و اگر از آدم‌ها به تو رنجی و اندوهی رسید و به بد بودنشان فکر کردی،به این هم فکر کن که همان آدم‌ها، جایی و برای کسی،آدمِ خوبِ داستان‌اند.نه همیشه ناامید و نه همیشه امیدوار باش؛چرا که هر شرایط و هر موقعیتی، احساساتِ متفاوتی را ایجاب می‌کندو همه‌چیز نسبی‌ست؛حتی خوب یا بد بودنِ آدم‌ها،و حتی سیاه یا سفید بودنِ جهان.روی هیچ‌چیز و هیچ‌کس نمی‌توان مطلقاً حساب کرد؛اما تو زندگی کن،و فراموش نکن که باید بتوانی از میانِ این‌همه انسان،حداقل روی خودت حساب کنی.