شبهای جمعه که می شود بی اختیار دلم می گیرد، برای کمیل هایی که خوانده ام و از یاد برده ام و نخوانده ا

شبهای جمعه که می شود بی اختیار دلم می گیرد، برای کمیل هایی که خوانده ام و از یاد برده ام و نخوانده ام و باز از یاد برده ام، برای شب هایی که خود را برای ندبه فردایش آماده کردم و العجل هایی که از ته دل نبوده اند. مگر می شود از ته دل، کسی را صدا بزنی و آمدنش را بخواهی و بگویی «کی می شود که بیایی؟» و او نیایدای کاش می شد مشق هر شب مان این باشد که ای دل! ای کاش که بخواهی آن گاه دل بدون خواندن ندبه هم آماده ی آمدنت می شود.