قبل از جنگ ۴۰ روزه، حجم پروژه‌های مشاوره و آموزشی من به شدت بالا رفته بود، اوضاع آنقدرعالی داشت پیش می‌رفت که من تا چند سال بعد هم خیالم راحت بود که پروژه خواهم داشتم، با شروع جنگ، یکدفعه همه چیز به طرز وحشتناکی خراب شد، هر روز خبرهای بد و نا امید کننده می‌رسید، اوج این خبرها هم زمانی بود که متوجه شدم به تاسیسات صنعتی و زیربنایی کشور حمله شده، خیلی از شرکتهای پتروشیمی و فولادی که مورد حمله دشمن واقع شد، جزء پروژه‌های اصلی من بود، تمام مدینه فاضله‌ای که به لحاظ کسب و کار برای خودم درست کرده بودم، یک مرتبه خراب شد، روزهای اول حالم خیلی خراب بود، حوصله هیچ چیزی رو نداشتم، دست و دلم به هیچ کاری نمی‌رفت، ولی به مرور دوباره خودم رو پیدا کردم و احیاء شدم، به موضوع از زاویه دیگری نگاه کردم و با خودم اندیشیدم میشه این تهدید و این وضعیت بوجود آمده رو به یک فرصت جدید تبدیل کرد و شرایط رو تغییر داد، اول از همه رفتم سراغ توسعه فردی و یه مقدار از وقتم رو اختصاص دادم به تحقیق و پژوهش در رابطه با موضوعات علمی و پروژه‌های جدید دانشگاهی.در گام بعدی به این فکر کردم تو این اوضاع بد کاری و رکود شدید اقتصادی، صنایع و سازمانها دقیقا به چه چیزی در حوزه لجستیک و انبار نیاز دارند و در حال حاضر اولویت اصلیشون چی میتونه باشه؟ اولین نکته‌ای که دستگیرم شد این بود که شرکتها تو همین شرایط هم میخوان رشد و بهبود داشته باشند ولی با کمترین هزینه و سرمایه‌گذاری ممکن، ایده جدیدی به ذهنم رسید، بهبود شرایط کسب و کارها، با بهبود یکی از بخشهای اصلی زنجیره تامین اونها، یعنی انبار، البته با تمرکز بر بهبود فرآیندها، عملیات و زیرساختهای نرم‌افزاری که هزینه زیادی نداره ولی کارایی و بهره‌وری بسیار بالایی داره، یه مقدار که تو موضوع عمیق و دقیقتر شدم، به این نتیجه رسیدم که اتفاقا شرکتها تو این حوزه مشکلات اساسی دارند و این مساله براشون بسیار حائز اهمیته، جالب اینکه استقبال از این موضوع اونقدر خوب بوده که قراره به زودی یه همایش تخصصی در همین رابطه برگزار کنم.آنچه امروز برایمان تهدید تلقی می‌شود، فردا می‌تواند بهترین فرصت پیش رو باشد، کافیست نگرشهایمان را اصلاح کنیم و از زاویه دیگری به موضوعات بنگریم.علی اکبر نجارمدرس دانشگاه و مشاور لجستیک و انبارعضو هیات علمی آموزشگاه بازارسازان