) کتاب «حوض خون»، خاطرات و روایت‌های ۶۴نفر از بانوان اندیمشکی درباره فعالیتشان در رختشویی البسه رزمن

) کتاب «حوض خون»، خاطرات و روایت‌های ۶۴نفر از بانوان اندیمشکی درباره فعالیتشان در رختشویی البسه رزمندگان دفاع مقدس است.۲) فصل ۱۶ـ خاطرات سرکار خانم خدیجه بیاد (ننه عبدالکریم) صفحۀ ۱۴۰: «بعد از جنگ مدام خواب می‌دیدم ماشین آمده سراغم، آماده شده‌ام بروم رختشویی. دارم لباس می‌شویم. حوض پر از خون شده. دریچه را باز کردم. خون خالی می‌شد. تکه‌های گوشت را توی دستم می‌گرفتم. از خواب می‌پریدم.»۳) صفحۀ ۱۶۲ـ مریم خردمند (ننه قربان): «وایتکس می‌ریختم روی ملافه‌ها و توی دستم می‌سابیدم. لکه‌ها شسته می‌شد، اما پوست دست‌های خودم هم کنده می‌شد و خون ازشان می‌زد بیرون.»۴) فصل ۱۶ـ خاطرات خانم خدیجه بیاد (ننه عبدالکریم)، صفحۀ ۱۳۳: «کف حوض تکه استخوان و گوشت می‌ماند. من آنها را جمع می‌کردم، جداجدا غسل می‌‌دادم، می‌گذاشتم لای پارچه، ... محوطه را می‌کندم و زیر خاک دفن‌شان می‌کردم و روی هر کدام سنگی می‌گذاشتم. بقیه دائم می‌گفتند "چه دلی داری!"... کم‌کم اطراف رختشویخانه شد زیارتگاه.»۵) فصل ۳۰ـ خاطرات خانم فاطمه اسلامی‌پور: «سال ۱۳۶۹ پیکر غلام علی را برایم آوردند. حالا وسط دو قبر می‌نشینم و به یاد تکه‌هایی که جلوی رختشویی دفن کرده بودم گریه می‌کنم و آرام می‌شوم.»۶) فصل ۷ـ خاطرات خانم شوکت ناطقی (ننه غلام): «رفتم یکی از ملافه‌های بخش جراحی را بازکردم. دستم خورد به تکه‌ای گرد و خونی. ناخودآگاه آن را گرفتم توی دستم. خون ازش چکه می‌کرد. دل و قلوه بود یا تکه‌ای گوشت. با صدایی که به زور بالا می‌آمد گفتم: "یاحضرت عباس، این چیه؟! مادر برات بمیره."... لای رخت‌ها معمولاً تکه گوشت و پوست سوخته و استخوان دیده بودم؛ ولی این صحنه خیلی دردآور بود.»۷) فصل ۵۵ـ خاطرات خانم زینب درکیوند (ننه ممد): «همه عشق امام خمینی داشتیم. با شنیدن نامش شور می‌گرفتیم. همین که می‌گفتم "خمینی کبیرم" همه می‌گفتند "رهبر بی نظیرم".»۸) فصل ۲۶ـ خاطرات خانم گوهربانو بهرامی، صفحۀ ۲۱۱: «برای داوود آرام و قرار نداشتم. دیدن همان لباس‌های پاره وسیله خوبی بود برای شروع گریه‌های من. با اشک زمزمه می‌کردم: "روله بمیرم برات... این ترکش چه بلایی سرت آورده؟!" جیب‌های آنها راگشتم. نامه و ساعت و شانه و کارت شناسایی داخل جیب هر لباس را در آوردم. زارزار گریه کردم. مال هرکدام را جدا گذاشتم توی کیسه‌ای. دوست داشت صدام را بگیرم و زنده‌زنده آتش بزنم.»۹) فصل ۱۵ـ خاطرات خانم نیکزاده میرزاوند (ننه هوشنگ): «چهارم آذر سال ۶۵ هواپیماهای عراقی حمله کردند به اندیمشک. بالای راه‌آهن می‌چرخیدند و بمب می‌ریختند روی سر مردم. آن‌قدر پایین آمده بودند که خلبان‌ها را می‌دیدیم. یکی از بمب‌ها خورد کنار خانه ما. شوهرم و پسرم خانه بودند؛ مجروح شدند... برادرم با خانمش و سه تا بچه‌اش زیر آوار ماندند و شهید شدند.»۱۰) فصل ۲۰ـ خاطرات خانم مریم خردمند (ننه قربان): «انگار جانم توی رختشویی بود. رفتم رختشویی و با دل پرخون لباس‌ها را شستم... حتی دو روز بعد از مرگ مادرم هم رفتم رختشویی... هرکس هم جای من آن لباس‌ها را می‌دید، حتماً مصیبت خودش را فراموش می‌کرد و می‌رفت رختشویی. همیشه دعا می‌کردم تا جنگ هست منم زنده باشم و بروم رختشویی.»